ถ้าจะสร้างประเทศไทยเป็น “ครัวแห่งโลก” จริง ๆ ในยามที่เห็นชัดว่าการขาดแคลนอาหารจะเป็นประเด็นร้อนแรงไม่แพ้เรื่อง “โลกร้อน” แล้วไซร้, คนไทยต้องคิดถึงการสร้าง “ชาวนารุ่นต่อไป” อย่างจริงจัง

และไม่ใช่เพียงแค่นักการเมืองหาเสียงด้วยถ้อยแถลงไพเราะในช่วงหาเสียงเลือกตั้งเท่านั้น

เพราะยิ่งแนวโน้มเห็นชัดว่าคนรุ่นใหม่จากชนบทมุ่งเข้ากรุงเพื่อหางานอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเกษตรด้วยแล้ว, ก็ยิ่งน่าเป็นห่วงว่าใครจะเป็นชาวนารุ่นต่อไปที่จะสร้างให้ไร่นาสาโทของประเทศเป็น “น้ำมันบนดิน” อย่างที่คุณธนินทร์ เจียรวนนท์แห่งเครือซีพีได้ประกาศเอาไว้เมื่อเร็ว ๆ นี้

รัฐมนตรีเกษตรฯสมศักดิ์ ปริศนานันทกุลยืนยันตัวเลขทางการว่าปัจจุบันอายุเฉลี่ยของผู้ประกอบอาชีพเกษตรกรรมในไทยสูงเกินกว่า ๕๐ ปีเป็นจำนวนมาก

และเพราะอายมากนี่เอง, ชาวนาไทยจึงไม่สามารถทำการเกษตรได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย อีกทั้งบุตรหลานของเกษตรมีความสนใจที่จะสานต่ออาชีพเกษตรลดลงและแนวโน้มหันเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น

คุณสมศักดิ์บอกว่ากระทรวงเกษตรฯกับกระทรวงศึกษาจัดโครงการสร้างเกษตรกรรุ่นใหม่ผ่านการศึกษาทั่วประเทศเพื่อ “ปั้น” เกษตรกรรุ่นใหม่มาทดแทนรุ่นเก่า และเพื่อพัฒนาอาชีพการเกษตรให้มีความแข็งแกร่งและยั่งยืนกว่าที่เป็นอยู่

ต้องไม่ลืมว่าเหตุเพราะชีวิตชาวไร่ชาวนาไทยลำบากยากเข็ญมาตลอด,  ลูกหลานชาวไร่ชาวนาไทยจึงทิ้งถิ่นฐานเข้าเมือง และไม่เคยคิดจะหวนกลับไปทำการเกษตรอีก

แต่วันนี้, ได้เห็นเป็นประจักษ์แล้วว่าโลกกำลังเผชิญกับภาวะขาดแคลนอาหารและหากไทยจะเป็น “ฮับ” หรือศูนย์กลางของการผลิตข้าวและอาหารสำหรับโลก, ก็จะต้องมี “เกษตรกร” รุ่นใหม่ที่มีความรู้ความสามารถและทันสมัยเพื่อให้สอดคล้องกับแนวโน้มโลกยุคใหม่

ในหลายประเทศนั้น, อาชีพชาวไร่ชาวนาหรือ farming หรือ agriculture เป็นอาชีพสำคัญและสามารถสร้างหลักสร้างฐานได้เพราะรู้จักใช้เทคโนโลยีและความรู้ทางด้านการผลิตผสมกับการรับรู้ข่าวสารด้านการตลาดอย่างทันท่วงทีทำให้คนทำไร่ทำนาไม่เสียเปรียบคนกลางหรือเป็นเหยื่อของกลไกทุนนิยมล้าสมัยอย่างที่ไทยเรายังเป็นอยู่ทุกวันนี้

เราต้องการ “เกษตรกร” รุ่นใหม่ที่แกร่งกล้าทางด้านการผลิต, การรู้จักใช้เทคโนโลยีล่าสุดเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิต, และการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารด้านการผลิต, การตลาดและการบริโภคไม่เพียงแต่ของในประเทศเท่านั้น แต่ยังต้องเข้าใจถึงความเป็นไปทั่วโลกอีกด้วย

เกษตรกรรุ่นใหม่ของไทยต้องไม่ใช่ประชาชนชั้นสองที่ไร้อำนาจต่อรองกับรัฐและพ่อค้าคนกลางอีกต่อไป หากแต่จะต้องได้รับการบ่มเพาะและฝึกปรือให้เป็น “ผู้ประกอบการ” หรือ entrepreneur รุ่นใหม่ที่รู้ทันข่าวสารทุก ๆ ด้านและสามารถนำเอาผลการวิจัยและการพัฒนาทุก ๆ ด้านมาใช้ในท้องไร่ท้องนา

กลไกการผลิตและกระบวนการจากท้องนาไปถึงผู้บริโภคจะต้องเอื้อต้อง “ผู้ประกอบการเกษตร” รายย่อย, กลางและใหญ่อย่างเป็นธรรม, โดยไม่ปล่อยให้ระบบทุนนิยมสุดขั้วที่เป็นอยู่ขณะนี้กำหนดชะตากรรมของ “ชาวนาผู้ยากไร้” อีกต่อไป

วัฏจักรอาจจะกำลังหมุนกลับ...เมื่อโลกมีความต้องการอาหารโดยเฉพาะธัญพืชมากขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงเช่นนี้, ไร่นาที่เคยถูกขายทิ้งไปสร้างโรงงานอุตสาหกรรมหรือหมู่บ้านจัดสรรอาจจะต้องถูกจัดสรรกลับไปทำการเกษตรอย่างเป็นระบบ

เพราะ “ชาวนาไทย” รุ่นใหม่ไม่ควรจะเป็น “ผู้รับจ้างปลูกข้าว” ให้กับกลุ่มธุรกิจหรือพ่อค้าคนกลางหรือเจ้าของโรงสีเท่านั้น หากแต่จะต้องพัฒนาตนเองขึ้นมาเป็น “หุ้นส่วนที่เสมอภาค” ของกระบวนการผลิตอาหารของไทยสู่โลกอย่างแท้จริงเสียที

ความจริง, แม้จะเริ่มวันนี้, ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว...แต่เหตุการณ์โลกวันนี้กำลังบอกเราว่าแม้จะเริ่มช้าไปบ้าง, แต่ไทยเราก็ไม่อาจจะพลาดโอกาสทองนี้ได้เป็นอันขาด

(เข้ามาตรวจสอบข่าวร้อน ๆ ทั้งในและต่างประเทศ, ทั้งภาพ, เสียงและวีดีโอได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงที่ www.suthichaiyoon.com)