เมื่อตอนเด็ก ๆ ทำไมจึงอยากโตเป็นผู้ใหญ่มากนัก เราเฝ้ามองดูคนรอบข้างสนุกสนานกับการทำในสิ่งที่ยังไม่ถึงเวลา ก็เหมือนกับดอกไม้กำลังรอวันเวลาเบ่งบาน แต่เมื่อถึงวันหนึ่งได้เป็นผู้ใหญ่จริง ๆ  ความเป็นจริงซึ่งเราได้พบเห็นนั้นอาจแตกต่างจากโลกที่วาดฝันเอาไว้ก็เป็นได้

เมื่อวันเวลาหมุนเวียนไป

                ทำให้เกิดความรู้สึกว่า ทำไมเราต่างกัน แตกต่างจากคนอื่น ๆ ทำไมไม่เป็นแบบนั้น ไม่เป็นแบบนี้ เราก็อาจก้าวข้ามตัวตนไปอยู่ในสิ่งที่คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ใช่สำหรับเราแล้ว หากคิดกลับกันว่า ทำไมจึงมีความรู้สึกแบบนั้น คำตอบที่อาจพบได้ คือ การไม่ศรัทธาในตนเองต่างหาก ดังเช่น ดอกเบญจมาศที่ไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองเป็นดอกมัมไปได้ถึงแม้ว่าจะมีลักษณะเหมือนกันก็ตาม

                สังคมที่เราอยู่ในขณะนี้เต็มไปด้วยการแข่งขัน แย่งชิง การเป็นดอกเบญจมาศที่เพิ่งผลิบานคงจะโดดเด่นเกินดอกไม้ชนิดใด ๆ ไปไม่ได้ แต่ถ้าเรารู้จักเพิ่มเติมในส่วนต่าง ๆ  ก็สามารถที่จะทำให้มีคุณค่าไม่แพ้ใครเช่นกัน หากถามว่าจะต้องทำอย่างไร วิธีง่าย ๆ คือ แสวงหาความรู้ เพิ่มเติมความสามารถในแต่ละด้าน และต้องเป็นคนที่มีจิตใจดีด้วย เก่งเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถดำรงอยู่ในสังคมที่มีแต่ความวุ่นวายไปได้ ความมั่นคงของจิตใจก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งด้วย

เมื่อวันเวลาหมุนเวียนไป

                เรากำลังอ่อนแอ ท้อแท้ สิ้นหวัง โลกของเราอาจปิดมืดสนิท ไม่เปิดประตูต้อนรับใคร อยู่ในโลกเพียงคนเดียว แต่จะได้อะไรล่ะ หากออกจากการยึดมั่นถือมั่นในตนเองแล้ว เราจะเห็นว่าโลกนี้เริ่มมีแสงสว่างส่องเข้ามา ถึงแม้ว่าแสงนั้นอาจจะแสบตาแต่ยังดีกว่าไม่พบอะไร เราจะเห็นผู้คนที่คอยให้กำลังใจ ไม่ทิ้งให้เผชิญปัญหาเพียงลำพัง เพียงแค่เปิดใจยอมรับ วางอคติที่มีแล้วจะพบกับกุญแจที่ทำหล่นหายก็ได้

                นับเมื่อครั้งเราเป็นดอกเบญจมาศที่เบ่งบาน แต่เมื่อถึงวันเวลาหนึ่งที่ต้องจากไปคงเหมือนกับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เราคงนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่ยังสดใส ร่าเริง หวังให้สิ่งเหล่านี้คงอยู่กับเราตลอดไป แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งกาลเวลาได้ สิ่งที่อยู่ในจิตใจต่างหากที่จะคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะลาจากโลกนี้ไปแล้ว