เรื่องงานศพ

วันนี้ได้ไปร่วมในงานศพมา

เป็นงานศพของท่านผู้ที่มีฐานะ มีเกียรติ

มีผู้ที่มาร่วมพิธีมากมาย หลากหลาย

มาร่วมแสดงความเสียใจกับครอบครัว

การที่มางานศพทำให้ได้อะไรหลายๆอย่าง

อย่างน้อยก็ได้มีเวลาหยุดนิ่งสักชั่วโมง

เพื่อที่จะได้คิด ได้ระลึกในหลายอย่างที่ผ่านมา

อย่างแรกก็คิดว่า

ถ้าเป็นเราที่ได้ไปนอนอยู่ในนั้น ณ วินาทีนี้จะเป็นอย่างไร

ไม่ทันได้สั่งเสียอะไรใครๆเลย

ยังมีอะไรๆที่อยากจะพูดอยากจะบอกอีกตั้งเยอะแยะมากมายกับคนหลายๆคน

ยังมีอะไรที่อยากจะทำความเข้าใจกันอีกตั้งหลายอย่าง

ยังมีเรื่องที่ต้องขอโทษและขอบคุณกับคนอีกมากมาย

ทำไมเราถึงลืมเรื่องต่างๆเหล่านี้นะ

หรืออาจจะไม่ลืม แต่ผลัดผ่อนมาเรื่อยๆด้วยเหตุผลว่ายังไม่มีเวลา

ด้วยเหตุผลว่ายังไม่ว่าง คอยก่อนก็ได้   อยู่กันแค่นี้เมื่อไหร่ก็ได้

ยังต้องเจอกันอีก  ไม่ได้รีบตายไปไหนนี่นะ

แล้วเป็นไงล่ะ....ก็ยังติดค้างคาใจกันไปเรื่อยๆถึงไหนก็ไม่รู้

น่าเสียดายโอกาสที่ผ่านมาจริงๆ...... สมน้ำหน้า

                งานการที่ก้มหน้าก้มตาทุ่มเททำอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย

จนบางครั้งลืมหน้าที่ที่ต้องให้กับครอบครัวและคนที่รัก

โดยเพียงเหตุผลที่ว่า เพื่อความมั่นคงและความก้าวหน้า

ละทิ้งเวลาที่ควรจะให้กับครอบครัวด้วยเหตุผลเดิมๆว่างานยุ่งบ้าง ไม่ว่างบ้าง

......แล้วตอนนี้ ได้ไปนอนอยู่ในโลงนั่นแล้ว...  คงจะมีเวลาว่างพอจะได้อยู่กับคอบครัวแล้วสินะ

สมน้ำหน้าตัวเองอีกแล้ว......

            ที่อดทน อดออมกระเหม็ดกระแหม่ถึงขั้นขี้เหนียวกับตัวเอง

ไม่เคยให้รางวัลกับตัวเองจนแทบไม่รู้ว่าความสุขคืออะไร ทั้งๆที่อยู่ในวิสัยที่จัดหามาได้ ก็ไม่เคย

เพียงเพราะคำกล่าวที่ว่า ... อดเปรี้ยวไว้กินหวาน....  แล้วเป็นยังไง....

หวานสักนิดก็ยังไม่ได้ชิมเลยแม้ปลายลิ้น   ไปนอนในนู้นซะแล้ว

                ทรัพย์สินที่อดออมหามามากมาย  ที่เฝ้าหวงแหนเป็นทุกข์เป็นร้อนหนักหนามาตลอด

ต่อไปจะเป็นอย่างไรนะ  คนข้างหลังจะรู้ไหมว่ากว่าจะหามาได้กว่าจะสะสมได้ขนาดนี้

บางคนต้องเสียสละความสุข บางคนต้องเสี่ยงชีวิตและบางคนต้องเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางเสี่ยงเสียชื่อเสียง

แล้วพอมาถึงวันนี้ก็เอาไปด้วยไม่ได้แม้แต่น้อย   แม้ว่าจะอาลัยอาวรณ์เพียงใดก็ตาม

                ที่เชื่อมั่นอย่างเข้าข้างตัวเองว่าตายแล้วสูญ  ไม่มีนรก สวรรค์ เหลวไหล งมงาย

แล้วถ้าเกิดมีจริงๆขึ้นมาล่ะ  จะทำยังไง

แล้วคนที่เราเคยทำเขาไว้  ล่วงเกินเขาไว้มากมาย

หลังจากนี้เขาจะเอาคืนเราได้รึเปล่า   บาปกรรมที่ทำไว้บนความกระหยิ่มยิ้มย่อง

ว่าด้วยอำนาจวาสนาที่มี  มีเส้นมีสายใหญ่โต   ตอนนั้นใครจะช่วยเราได้บ้างนะ

จะให้อามิสสินจ้างใครดี เพื่อให้พ้นผิดพ้นโทษ เหมือนที่เคยทำในโลกนี้  แล้วจะเอาอะไรที่ไหนมาให้

แล้วทำบุญทำทานสะสมไว้บ้างไหม พอเพียงรึเปล่า 

ขอทบทวนดูก่อนว่าทำบุญตักบาตรครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ.....จำไม่ได้แฮะ

อยากจะขอเวลาอีกนิด ขอทำบุญต่ออีกหน่อย เพื่อเป็นหลักประกันว่าจะมีกินมีใช้ถ้าหากว่าตายไม่สูญ

เงินทองมีตั้งมากมายทำไมเราไม่ทำเผื่อไว้บ้างนะ  มั่นใจอะไรขนาดนั้น   อะไรมันบดบังตาเรานะ

แต่ก็ยังดีที่มีลูกหลาน คงทำบุญใส่บาตรไปให้บ้าง

...... เอ...ว่าแต่ว่า  ถ้าลูกหลานเชื่อเหมือนเราว่าตายแล้วสูญ

แล้วไม่ทำบุญให้เรา  เหมือนเราที่ไม่ได้ทำให้ใครๆ แม้แต่บรรพบุรุษ....เราจะทำอย่างไร จะเอาอะไรกิน

...... โอ.....ตอนนี้บรรพบุรุษ ปู่ ย่า ตายาย ของเรา คงรอส่วนกุศลนี้บ้างรึเปล่า

ทำไมเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย     มาคิดได้เอาเมื่อสายซะแล้ว

ยัง.....เรายังไม่พร้อม  ยังเตรียมตัวไม่พร้อมเลยสักกะนิดที่จะตาย

จริงๆแล้วก็คือเรียกว่ายังไม่เคยคิดจะเตรียมตัวเลยดีกว่า

ถ้าย้อนเวลาได้.... จะรีบทำทุกๆอย่างที่กล่าวมาทั้งหมด

จะแก้ไขปรับปรุงตัวเองทั้งหมด    จะเป็นคนดี  ขอสัญญาๆๆๆ

โฮ..โฮ.... ช่วยด้วย  ใครก็ได้ช่วยผมด้วย   เอาผมออกไปที

ทำไมมืดแบบนี้    คับแคบจัง   อึดอัดด้วย   อึดอัด....โอ๊ยยย

ไหน...ไหน...  มีเสียงพระสวดอยู่ข้างนอก   

พระ....พระ....พระคุณเจ้าช่วยผมด้วย...ยยยยยยย

เอาผมออกไปที........

พระ....พระ....พระคุณเจ้าช่วยผมด้วย...ยยยยยยย