พิมพ์หน้านี้
|
ยังไม่ทันจะวาดหวัง กลับเวิ้งว้าง หลังจากหยุดพัก รอแล้วรอเล่า ผ่านคืนหนึ่งซึ่งดวงจันทร์ ซ่อนหนีจากเงารัก เมฆอพยพครั้งใหญ่ ค่อยค่อยเคลื่อนแผ่วแผ่ว ใต้ฟ้าอ้างว้างสีเทา อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ร่ำไห้......... ปาดน้ำตาเงียบเงียบ ยามดึกปลายฤดูฝน ที่แท้เป็นฤดูน้ำตา |