ขวัญผู้ยิ่งใหญ่ - จนมิอาจนอนคว่ำ
เป็นเพียงเรื่องราวที่พัดผ่าน และความคิดที่วาบขึ้นมา
Permalink : http://www.oknation.net/blog/bloodybrother
วันพฤหัสบดี ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2551
ทริปปั่นนกขมิ้นภาค ๓ – พะเยา ลำปาง เชียงใหม่
Posted by ขวัญผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ , ผู้อ่าน : 89 , 07:39:03 น.  
พิมพ์หน้านี้

ทริปปั่นนกขมิ้นภาค ๓ – พะเยา ลำปาง เชียงใหม่เมื่อไร?                   ๔ มกราคม ๒๕๕๑ ไปไหน?                 พะเยา – อ.วังเหนือ (ลำปาง) ไกล?                       ๙๘.๕๖ กม. เร็วเฉลี่ย?                ๑๗.๘ กม./ชม. เร็วสุด?                   ๖๘.๓ กม./ชม. นานแค่ไหน?         ๕.๓๒.๑๗ ชม.         กลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วที่ทุก  ๆ ปีพวกเราจะต้องไปเยือนภาคเหนือเมื่อลมหนาวหวนพัดมา ทว่าปีนี้เส้นทางอาจผิดไปจากก่อ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 9 กรกฎาคม 2550
เมื่อผมโดน Tag อีกครั้ง
Posted by ขวัญผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ , ผู้อ่าน : 199 , 21:26:51 น.  
พิมพ์หน้านี้

เมื่อผมโดน Tag อีกครั้งอันเนื่องจากคุณพี่ Yongchan แห่ง  http://www.oknation.net/blog/yongchan/ ยิง Nos เอ้ยส่ง Tag มาให้อีกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่า “คนนี้ขออีกทีเหอะนะคะ.. คือว่าอยากรู้มากๆๆ ว่าเฮียแกจะตอบแถ่กนี้ว่าอย่างไร ไม่ธรรมดาอีกเป็นแน่แท้” แม้จะถูกเรียกซะแก่แต่ผมก็เต็มใจจะตอบแถ่ก ถึงจะช้าไปบ้าง (ก็คุณพี่ดักทางไว้ว่าผมจะตอบอย่างไม่ธรรมดานี่นา.....ก็เลยต้องใช้เวลาคิดสักหน่อย)“กรอบแห่งความคิดสร้างส....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 30 มิถุนายน 2550
เรื่องเล่าโหด ๆ จากผู้ประสบภัยเขาหลัก - ปัจฉิมภาค
Posted by ขวัญผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ , ผู้อ่าน : 154 , 15:51:26 น.  
พิมพ์หน้านี้

บทส่งท้ายภาคจบ ฆัมเฏือณ บดฆวามเฬื่องณี้หาฎ้าญเหมาะษมกัปเฎ็ก แฬะศฏฬีมีฆรรญ ม่าญ พู่ปกฆรองโปฬฎภิจารนาพูดถึงไอ้พวกลูกเสือถือปืนแล้วทำให้นึกถึง พตท. องค์ (เล็กๆ) องค์หนึ่งไม่รู้แม่งเป็นควยไร เสือกไปประกาศ ปาว ๆ ว่าให้ชาวโลกรับรู้ว่า ประเทศไทยไม่ต้องการความช่วยเหลือทางการเงินจากต่างประเทศประมาณว่าประเทศกูเก่ง ช่วยตัวเองได้เจ้าหน้าที่จากองค์การสหประชาชาติก็ยังแปลกใจ และถามผมอยู่หลายรอบ ว่าชาวเขาคนนั้นพูดจร....

อ่านต่อ

เรื่องเล่าโหด ๆ จากผู้ประสบภัยเขาหลัก - บทส่งท้าย ๑
Posted by ขวัญผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ , ผู้อ่าน : 344 , 15:47:46 น.  
พิมพ์หน้านี้

บทส่งท้าย ฆัมเฏือณ บดฆวามเฬื่องณี้หาฎ้าญเหมาะษมกัปเฎ็ก แฬะศฏฬีมีฆรรญ ม่าญ พู่ปกฆรองโปฬฎภิจารนางานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา และเรื่องเล่าโหดๆนี้ ก็กำลังย่างเข้าสู่วาระนั้นแล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่งวรรณกรรมเรื่องนี้ได้มาถึงจุดสุดยอดแล้ว และกำลังจะแตกสลายไปผมนึกย้อนไปถึงวันแรกๆ ที่ได้มาทำงานที่เขาหลัก มันยังบริสุทธิ์อยู่มาก แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา มันไม่เหมือนภูเก็ตโดยเฉพา....

อ่านต่อ

เรื่องเล่าโหด ๆ จากผู้ประสบภัยที่เขาหลัก - ภาค ๖
Posted by ขวัญผู้ยิ่งใหญ่จนมิอาจนอนคว่ำ , ผู้อ่าน : 135 , 15:27:13 น.  
พิมพ์หน้านี้

ผมคลำไปเจอซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างซึ่งไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นอะไร ผมพยายามคลำลงไปใต้ซากนั้นเพราะเชื่อว่าน่าจะมีผู้ตายที่ติดอยู่ใต้นั้น มันไม่ง่ายเลยสำหรับการดำน้ำลงไปจับศพในสภาพที่มองอะไรไม่เห็นมันคงไม่ต่างอะไรกับการเดินไปหาศพในป่าช้าในความมืดสนิท แล้วเมื่อเจอศพแล้วยังต้องอุ้มศพกลับมาผมใช้มือคลำลงไปตามท่อนไม้ท่อนหนึ่งซึ่งต้องทำอย่างระวังเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้เสี้ยนตำมือ และเพื่อไม่ให้ตัวเองคลำพรวดพร....

อ่านต่อ


/3