พวกเราก็เลยได้วิ่งกันตูดแหกอีกรอบ หลายคนแม่งก็วิ่งซะแทบจะถึงยอดเขา แบบประมาณว่าถ้ามีคลื่นสูงสัก 100 เมตรแม่งก็คงจะไม่ตาย แต่อีกสักพักก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น....อ้าวงั้นกูก็วิ่งเก้ออีกรอบแล้วสิ

อย่างไรก็ตามอาการประสาทแดกของคนหลาย ๆ คนก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดน้อยลง พ่อแม่พี่น้องชาวไทยและเทศหลายคนวิ่งขึ้นๆลงๆ (Up and Down) กันอีกไม่รู้กี่รอบ จนพี่ที่ร้านคนหนึ่งแกคงทนอาการ Castle (ประสาท)ของ ฝรั่งที่ร้านไม่ไหว จึงตัดสินใจขึ้นไปดูที่ยอดเขาให้เห็นแบบชัด ๆ แล้วแกก็หายไป...........................

(นี่แหละพี่เก่งตัวจริงที่มีสติวิ่งไปดูบนเขาว่าที after shock จริงหรือไม่)

ผมมองไปรอบๆ แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า “ร้านขายอาหารโดนถล่มเรียบ ส่วนที่รอดก็ปิดร้านหนีตายหมด  แล้วคนแม่งขึ้นมาบนเขาเยอะขนาดนี้แล้วจะแดกควยไรกัน”

ผมคงดีใจถ้าสามารถกินหญ้า หรือศพ ได้......................................... 

แน่นอนพระเอกย่อมตายยาก ผมจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่างซึ่งออกจะดูขัดกับหน้าตาและบุคลิกอันสุขุมนุ่มลึกของผม

นั่นคือการปล้น
.....................................................................................

ผมปั่นจักรยานลงเขาไปข้างล่างเพื่อไปหาของกินจากซากปรักหักพังของร้านขายของ โชคดีที่ผมมาถึงเป็นคนแรกๆ จึงยังคงมีอาหารและน้ำดื่มเหลืออยู่มาก ผมหยิบไปตามที่จะมีกำลังแบกขึ้นจักรยาน

ผมได้เจอคนรู้จักหลายคนระหว่างทาง ถึงแม้จะไม่สนิทมากเท่าไหร่นักแต่ก็ดีใจที่พวกเขายังมีชีวิตรอด พี่คนหนึ่งเล่าให้ฟังว่าแกถูกน้ำพัดไปติดใต้กันสาด เกือบขาดอากาศตาย แต่อาศัยว่าทำงานอยู่กับน้ำมานานเลยยังพอมีสติชกกันสาดจนทะลุ แล้วปีนขึ้นมาได้ รอดมาแบบแผลท่วมตัว

ผมแจกของที่ได้มาทันทีที่กลับมาถึงเนินเขาเมื่อครู่ แน่นอนของที่ได้รับในยามวิกฤติย่อมมีคุณค่ามากกว่าในช่วงเวลาปรกติ ผมถูกจ้องมองด้วยแววตาอันซาบซึ้งและขอบคุณที่อุตส่าห์ไป “ปล้นมาเผื่อ” หลานคนมองผมด้วยแววตาทึ่งๆว่า มึงคิดได้ไงวะ กูยังคิดไม่ทันเลย..................

แหมเรื่องระยำๆ เยี่ยงนี้หาต้องให้ใครมาสอนไม่......มันจักอยู่ในสันดานมาแต่กำเนิด

ความกลัว After shock ไม่มีทีท่าว่าจะจางหาย รถปิคอัฟของที่ร้านจึงนำพวกเราไปส่งที่โรงเรียนที่พวกเรานอนค้างกันเมื่อคืน ผมขี่จักรยานตามไปเพราะต้องการความเป็นอิสระ และต้องการสำรวจความเสียหาย รวมถึงมองหาแหล่งอาหารที่จะซื้อ หรือปล้นเอาได้...............แม้ว่าจะใช้เวลามากกว่า 2 ชั่วโมงกว่าจะไปถึง (เอาเป็นว่าถีบจนแสบตูด)

ผมถีบรถผ่านวัดหลักแก่น ซึ่งเป็นที่แรกที่พวกเราได้อาศัยหลบภัยเมื่อคืนวาน บรรยากาศยังดูวุ่นวายเหมือนเมื่อคืนวานแต่วันนี้เริ่มมีศพมากองเป็นจำนวนไม่น้อย

ที่โรงเรียนวันนี้มีคนเพ่นพ่านมากกว่าเมื่อวาน ทุกคนอยู่ในอาการสับสนว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป บางคนยังคงร้องไห้ไม่หยุด เจ้าหน้าที่ประกาศให้ชาวต่างประเทศขึ้นรถ GMC เพื่อไปสนามบินที่ภูเก็ต มันใช้เวลาเกือบทั้งวันกว่าจะส่งลูกค้าที่ร้านขึ้นรถหมดทุกคน เพื่อนร่วมงานชาวสวีเดนคนหนึ่งกลับไปพร้อมกับลูกค้า

ติดตามต่อภาค 4