ภาค 5 (จริงๆ)

เช้าวันรุ่งขึ้นผมหยิบกระเป๋าดำน้ำแล้วควบมอไซไปที่ร้านดำน้ำ Bubble Blue ทันที แต่พอไปถึงร้านปรากฏว่าไม่มีคนอยู่...............

ผมไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ที่ตอนนั้นคิดว่าตกรถเสียแล้ว

ผมนึกขึ้นได้ว่าเคยชวนพี่เก่งมาดำน้ำงมศพแล้วครั้งหนึ่งแต่แกปฏิเสธ  แกอธิบายว่า “เห็นพี่ นิ่งๆแบบ แต่ในใจพี่มันไม่ใช่....”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ผมหวนคิดไปถึงวันที่ไปทำงานอาสาช่วยเหลือผู้ประสบภัย คนหลายๆคนกรีดร้อง หรือแทบจะเป็นลมยามที่ได้เห็นศพของคนอันเป็นที่รัก

มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับความจริงอันนั้น

ถ้าคุณเห็นคนที่คุณรักในสภาพที่

....................................

ผมร่วงหมดกบาล เพราะหนังหัวเน่าไปแล้ว

ตาเกือบจะถลนออกมานอกเบ้า

ริมฝีปากบวมเหมือนห่วงยางกลมๆ ที่ตอนเด็กชอบโยนเล่น แล้วมีลิ้นเน่าๆอันเท่ากำปั้นจุกอยู่ตรงกลาง

ท้องบวมจนแตก น้ำหนองไหล

พร้อมกับกลิ่นอันหอมรัญจวนใจ

..........................................................

ศพบวมมากจนปิดฝาโลงไม่ได้

นี่คือความจริงที่ไม่มีใครอยากจะยอมรับ มันโหดร้าย ผมถึงเข้าใจพี่เขามากขึ้น

..........................................................................

ผมโทรเข้ามือถือของพี่ที่ร้านว่าไปไหนกันหมด แกตอบว่าไปเอาของ (อุปกรณ์ดำน้ำ) ที่ท่าเรือเดี๋ยวมารับ..............ผมนึกในใจ ว่าถ้าไม่ได้ออกเรือจากท่าแล้วจะไปดำที่ไหนวะ

ผมนึกต่อไป.......อ้าวเหี้ยให้กูดำในบึงเน่าๆ เนี่ยนะ......... โฮมันช่างเป็นงานที่โหดร้ายกับคนที่บอบบางน่าทะนุถนอมอย่างผมเสียเหลือเกิน

ผมถูกนำตัวไปส่งที่บึงแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีทีมงานที่เตรียมตัวจะลงน้ำอยู่แล้ว......ผมนึกในใจ 5 5 สบายแล้วสิกูไม่ต้องลง คนที่มาก่อนคือเจ้าหน้าที่ของกรมทรัพยากรทางทะเล ซึ่งใช้อุปกรณ์เหมือนกันทุกคน (แน่ละซิ ก็ของหลวงนี่หว่า) พวกเขาพยายามที่จะนำศพออกมาจากซากรถที่จมอยู่ใต้กองโคลน แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะโคลนหนามากแล้วรถก็จอดซ้อนคัน (ในแนวตั้ง)

ทีมงานจึงขอรถ ขุดเพื่อมาลากกองรถออกจากน้ำ ลากกันจนเชือกขาดแต่ก็ยังไม่ได้................พี่จก เจ้าของร้าน Bubble blue แอบบ่นว่าประสานงานกันยังไง แทนที่จะเอารถ ขุดแบบตีนเป็ดมาจะได้ลุยน้ำได้ เอารถขุดแบบธรรมดาชาติหน้าก็ไม่เสร็จ เราใช้รถขุดลากซากรถจนเชือกขาดแต่ก็ไม่สำเร็จ

ทีมงานประชุมกันว่าจะต้องสูบน้ำออกไปก่อนแล้วค่อยลุยใหม่

จากนั้นไม่นานทีมกู้ภัยก็กู้ศพที่จมอยู่ที่น้ำตื้นได้ 1 ศพ นับว่าเป็นศพที่เห็นแล้วอยากจะอ้วกจิงๆ ผมนึกในใจนี่นะหรอที่ผมต้องไปเอาขึ้นมาจากน้ำ

พวกเราย้ายไปสถานที่ใหม่ซึ่งเคนเป็นเหมืองมาก่อน ชาวบ้านบอกว่าตรงนี้ลึกสัก 4 -5 เมตรได้ ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าสนามฟุตบอลเล็กน้อย พวกเราทำการสำรวจที่ผิวน้ำเป็นอย่างแรกด้วยการพายเรือยางไปให้ทั่วฝั่งแล้วใช้ไม้คลำเอาว่า แต่ละจุดมีความลึกเท่าไหร่ และตรงไหนมีซากปรักหักพังบ้าง เราเชื่อว่าศพที่อยู่ใต้น้ำน่าจะอยู่ใต้ซากหาไม่แล้วก็คงจะลอยตุ๊บป่องขึ้นมา เราทำเครื่องหมายที่บริเวณซากใต้น้ำโดยใช้ไม้ปักเอาไว้

จากนั้นนักดำน้ำทีมแรกก็ลงไปสำรวจ.........5 5 สงสัยกูจะรอด

ทีมแรกดำไปซักพักในขณะที่พวกผมยังคงใช้ไม้คลำตำแหน่งบนเรือยางอยู่ แต่ก็ยังไม่พบอะไร พวกเราเริ่มจะเห็นว่านักดำน้ำทีมแรกเริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดี จึงต้องกัดฟันอาสาลงไปแทน

ผมปรากฏกายอีกครั้งราวกับมัจจุราจ..........
.
.
.
หน้ากากสีดำ

ชุดดำน้ำสีดำ

ชูชีพลมสีดำ

สายอากาศสีดำ

รองเท้าสีดำ
.
.
แต่ทว่ามือซ้ายมิได้กำกระบี่.......(อ้าว ก็กูไม่ไช่โป้วอั้งเสาะนี่หว่า อยากรู้ว่าเป็นใครกรุณาอ่านดาบจอมภพ หรือจอมเสเพลชายแดนห่าไรสักอย่าง.....อันแรกสำนวน ว ณ เมืองลุง ส่วนอันหลังของ น นพรัตน์)

จอมยุทธขวัญเยื้องกายลงน้ำด้วยกระบวนท่าอันสง่างาม พร้อมกับทีมงานอีก1 องค์ (ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้ จำได้แต่ว่าเป็นทหารเรือ และพ่อทำงานในกรมทรัพยากรทางทะเล วันนี้มาช่วยพ่อ)

ษาบาญด้าญหว้าวัฬณั้ณเปนวรรญธี่ณ้ามขุ่นมากธี่ษุฏเธ่าธี่เคญฎำณ้ำมา (แปลว่าน้ำขุ่นมองควยอะไรไม่เห็น)

เอาเป็นว่ามือวางห่างหน้าตัวเองคืบเดียวยังมองไม่เห็น ด้วยเหตุนี้เองการดำน้ำในวันนั้นจึงมีรสชาติ “หลอน” มากขึ้น

ผมจึงใช้โอกาสนี้ลูบๆคลำไปตามตัวเธอ เพราะยังไงก็เชื่อว่าคนที่นั่งเบาะข้างก็คงจะมองไม่เห็น........เอ้ยไม่ใช่ ผมใช้มือลูบไปตามซากปรักหักพังต่าง ซึ่งผมยังต้องคอยระวังตะปูและเสี้ยนไม่ให้ตำมือ

เหมืองนั้นมีความลึกประมาณ 2 เมตร ซึ่งตื้นกว่าที่พวกชาวบ้านบอกเอาไว้มาก ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะคลื่นได้ซัดเอาโคลนหนาเป็นเมตรมาลงที่เหมือง

และแล้วเรื่องหลอนๆก็เกิดขึ้น
.
.
.
“หมับ!!!”
.
.
ทันใดนั้นเองก็มีมือประหลาดมาคว้าที่ขาของผม
.
.
“เย็ด”, ผมกรีดร้องอย่างโหยหวนในใจ
.
.
ผมหันกลับไปแต่ก็มองควรไรไม่เห็น ผมก็ไม่รู้จะทำควรไรเหมือนกัน และในวินาทีนั้นผมจึงตัดสินใจใช้วิธี หนามยอกก็เอาหนามบ่ม
.
.
มึงคว้ามากูก็คว้ากลับ
ผมคว้าไปที่มือประหลาดนั่น มันเป็นแขนคนแน่ๆ
.
.
มือประหลาดเริ่มขยับ ผมสัมผัสถึงบริเวณที่ผมจับได้ว่า
อ้าวนี่มันชุดดำน้ำนี่หว่า ที่แท้ก็พวกเดียวกัน อุตส่าห์ลุ้นตั้งนาน

...................................................................

พวกเรายังคงทำการดำน้ำต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่ง

.

.

.

(บันทึกการดำน้ำไดว์นั้นจากไดว์คอมพิวเตอร์ - ก็คล้าย ๆ กับกล่องดวงใจ เอ้ยกล่องดำของนักดำน้ำ)

ต่อภาค 6