เมื่อใดที่เราเห็นว่า การเจ็บป่วยเป็นเรื่องผิดปกติ เราได้เติมความกดดันที่ไม่จำเป็น แม้กระทั่งความรู้สึกผิดลงบนความทุกข์ พวกเราสักกี่คนที่ถูกชักนำให้รู้สึกผิดเมื่อเราไม่สบาย?

พระองค์หนึ่งอาพาธโดยไม่รู้สาเหตุอยู่หลายปี ท่านใช้เวลาวันแล้ววันเล่า อาทิตย์แล้วอาทิตย์เล่า อยู่บนเตียงตลอดเวลา อ่อนเพลียเกินกว่าจะเดินออกไปนอกห้องได้ ทางวัดพยายามช่วยเหลือท่านทุกวิถีทาง ทั้งรักษาทางการแพทย์สมัยใหม่ รักษาแบบดั้งเดิม หรือทางเลือกอื่นๆ แต่ทุกวิธีการดูได้ผล ท่านรู้สึกว่าท่านค่อยยังชั่ว ออกไปเดินโซเซนอกห้องเพียงเล็กน้อย แล้วก็ทรุดหนักไปอีกหลายอาทิตย์ หลายๆครั้งที่คิดว่าท่านจะตาย

วันหนึ่งท่านเจ้าอาวาสผู้เปี่ยมไปด้วยปัญญามองปัญหาทะลุ ท่านเดินไปหาพระอาพาธที่ห้อง พระอาพาธซึ่งนอนอยู่บนเตียงเพ่งมองท่านเจ้าอาวาสอย่างสิ้นหวังสุดๆ

ท่านเจ้าอาวาสกล่าวว่า “ผมมาที่นี่ในนามพระ และแม่ชีทุกองค์ในวัดนี้ และในนามอุบาสกอุบาสิกาผู้อุปัฏฐากพวกเราด้วย ในนามของทุกๆคนที่รักและห่วงใยท่าน ผมมาเพื่ออนุญาตให้ท่านละสังขารได้ ท่านไม่ต้องพยายามที่จะหายหรอก”

ได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้นแล้ว พระผู้อาพาธถึงกับร้องไห้ ท่านพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะหาย เพื่อนๆของท่านต้องลำบากนักหนาที่จะพยายามช่วยรักษาร่างกายที่เจ็บไข้ได้ป่วยของท่านจนท่านไม่สามารถจะทำให้พวกเขาผิดหวังได้ ท่านรู้สึกว่าท่านล้มเหลว และรู้สึกผิดที่ไม่สามารถหายได้ เมื่อได้ฟังคำพูดของท่านเจ้าอาวาส ในทันใดท่านรู่สึกเป็นอิสระที่จะเจ็บป่วยและแม้แต่จะตาย ท่านไม่จำเป็นต้องต่อสู้อย่างหนักเพื่อจะพยายามทำให้เพื่อนๆพอใจอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกว่าท่านได้รับการปลดปล่อย เป็นเหตุให้ท่านร้องไห้

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาท่านก็เริ่มค่อยยังชั่วขึ้น

*จากหนังสือ ชวนม่วนชื่น ของพระอาจารย์พรหม