ความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกควรพอเหมาะพอดี

บางครั้งความรักความห่วงใยที่มากเกินไป

ทำให้ลูกอึดอัด คับข้องใจก็มีมาก

อย่าลืมว่า ความรู้สึกของลูกเป็นสิ่งสำคัญ

เมื่อครั้งที่อาจารย์ไปแสวงบุญที่อินเดีย

มีอยู่วันหนึ่ง พักที่โรงแรมในนิวเดลลี

มีหนุ่มชาวไต้หวันคนหนึ่ง เมื่อเห็นพระ

ก็รีบเข้ามาหา อยากที่จะระบายความอึดอัดใจ

เขาแนะนำตัวกับอาจารย์ว่า

เขาเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่

ซึ่งเป็นครอบครัวคนจีน ทำธุรกิจการค้าอยู่ในไต้หวัน

มีฐานะดีมาก แต่เขาอยากจะฆ่าตัวตาย เพราะพ่อแม่

รักเขามากเสียจนเขาอึดอัด ขาดอิสระ ไม่มีความสุข

เขาเล่าว่า พ่อแม่จู้จี้จุกจิก ดูแลเขาใกล้ชิดราวกับเขาเป็นเด็ก

ทั้งๆที่เขาอายุ 27 ปี แล้ว เขาไม่เคยมีอิสระเหมือนเพื่อนๆเลย

ถ้าความรักของพ่อแม่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ เขาขอตายดีกว่า

ความรักที่มีอุปาทานยึดมั่นถือมั่น จนกลายเป็น

การเข้าไปครอบครองเป็นเจ้าของชีวิตของลูก

กำหนดเส้นทางชีวิตให้ลูก จึงเป็นโทษมาก

การเลี้ยงดูลูก ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา

พยายามเข้าใจความรู้สึกของเขา

เรียนรู้ และเข้าใจธรรมชาติของเด็กๆ

พยายามให้ลูกซึ่งเป็นฝ่ายรับความรักจากเรา

รู้จักผิดชอบชั่วดี และพัฒนาชีวิตของเขา

ให้ตั้งมั่นอยู่ในศีล 5 ได้ เรียกว่ามีจิตใจสมบูรณ์

ที่ประเทศญี่ปุ่น เคยมีรัฐมนตรีท่านหนึ่งให้สัมภาษณ์ว่า

ตนเองเมื่อสมัยเป็นเด็ก มีนิสัยเกเร ก้าวร้าว

แต่ด้วยความหนักแน่นมั่นคงของแม่ และครู

ที่เลี้ยงดูและอบรมเขาด้วยความรักความเข้าใจ

เขาจึงเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ

ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน

จนมีโอกาส ได้ทำงานรับใช้ประเทศชาติ

ในฐานะของรัฐมนตรี

*สาระแห่งชีวิต คือรักและเมตตา - พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก