พิมพ์หน้านี้
![]() หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ความสับสนเกี่ยวกับความรู้สึก มันก็เพิ่มขึ้น ฉันเริ่มเก็บตัว จากคนรอบข้าง พูดจากับคนน้อยลง และตอบตัวเองได้เลยวันนั้นว่า "ฉันชอบผู้ชายด้วยกัน" ย่างเข้าวัยรุ่น ตอนฉันขึ้น ม.ปลาย ฉันเป็นคนที่เรียนไม่ค่อยเก่งนัก จึงถูกคัดให้ไปอยู่ห้องท้ายๆ แยกเด็กเรียนดีได้ห้องคิง เรียนแย่ ห้องโหล่ๆ แต่ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่ห้องท้ายๆ มันมีแต่ผู้ชาย ไม่ค่อยใส่ใจในการเรียนมากนัก "นิพนธ์" หรือ "ป้อม" คือผู้ชายคนแรก ที่ฉันคิดว่าฉันรักเขาแบบแฟน แต่ฉันก็ไม่เคยเผยความในให้เขารู้ เราเริ่มคุยกัน คบกัน และเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน บ้านป้อม ห่างจากบ้านฉันไป ประมาณ 7 ป้าย รถเมล์ เวลากลับบ้านเราก็จะกลับพร้อมกัน ตอนเช้า ก็นั่งรถเมล์ เที่ยวเดียวกัน กลางวันก็ไปกินข้าวพร้อมกัน แค่นี้ฉันก็เป็นสุข "กับการที่ได้ไปใหนมาไหนกับคนที่เราพอใจ" "รักที่อยากอยู่ใกล้" "รักที่อยากไปหา รักที่อยากเห็นหน้าทุกเวลา รักอยู่ตรงหน้า....ของฉัน" แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด และทำให้ฉันรู้จักคำว่า "ผิดหวังในความรักครั้งแรก" ก็บังเกิดขึ้น หลังจากที่กำลังจะเลื่อนชั้นขึ้น ม.5 "ป้อม" สอบติดนักเรียนนายสิบ ทหารช่าง ประจวบ ตอนนั้นฉันรู้สึกว่า อกหัก และผิดหวัง ความรู้สึกเสียใจร้องให้ ก็เกิดขึ้น แต่ฉันก็เข้มแข็งพอ ที่จะรู้ว่า อะไรควรทำต่อไป ตลอดเวลา สองปี ฉันก็เขียน จดหมาย ถึงป้อมตลอดเวลา อาทิตย์ละฉบับ แต่ป้อมก็ไม่ค่อยตอบกลับมา ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร เวลาที่ป้อมกลับมาเยี่ยมบ้าน เราก็มีโอกาศได้เจอกัน ไปกินเหล้ากัน บ้าง ฉันมีความสุขกับการได้เจอแฟน แต่ป้อมมีความสุข "กับการได้เจอเพื่อนมากกว่า" จบ ม.ปลาย ฉันก็มุ่งหน้าไปทำงาน ชลบุรี กับเพื่อน เพราะไม่มีโอกาศได้เรียนต่อ ป้อมจบนักเรียนนายสิบ ทำงานที่ราชบุรี ไม่นานนัก ป้อม ก็แต่งงาน มีครอบครัว แล้วก็ย้ายกลับบ้านเกิด "ทุกวันนี้ ปีหนึ่งฉันจะโทรหาเขา สองครั้ง คือวันคล้ายวันเกิดเขา แล้วก็ปีใหม่" เพราะทำได้แค่นี้ ฉันก็มีความสุขใจพอแล้ว |