ประวัติ

สุนทรภู่เกิดเมื่อวันจันทร์ เดือน ๘ ขึ้น ๑ ค่ำ ปีมะเมีย จุลศักราช ๑๑๔๘ เวลาประมาณ ๘.๐๐ น. ซึ่งตรงกับวันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๓๒๙ ในรัชกาลที่ ๑ บิดามารดาชื่อใดไม่ปรากฏ ทราบเพียงว่ามารดามีเชื้อสายผู้ดี เเละทำหน้าที่เป็นแม่นมของพระธิดาในกรมพระราชวังหลัง ส่วนบิดานั้นบวชเป็นพระอยู่ที่วัดบ้านกร่ำ อำเภอเเกลง จังหวัดระยอง เมื่อสุนทรภู่โตพอสมควร มารดาได้นำไปฝากให้เรียนหนังสือที่วัดชีปะขาว หรือวัดศรีสุดารามในปัจจุบัน ครั้นมีความรู้ดีเเล้ว มารดานำไปฝากเป็นข้าในกรมพระราชวังหลัง เเต่อยู่ได้ไม่นานก็ลาออกไปเป็นเสมียน สุนทรภู่รับราชการไม่ก้าวหน้านัก เพราะติดนิสัยรักกาพย์กลอน กระทั่งในสมัยรัชกาลที่ ๒ จึงเป็นที่โปรดปรานให้เป็น "ขุนสุนทรโวหาร" ( ภู่ ) เรียกกันสั้นๆ ว่า "สุนทรภู่ " ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ ๔ ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น " พระสุนทรโวหาร " เเละถึงเเก่กรรมเมื่อปีเถาะ พ.ศ. ๒๓๙๘ อายุได้ ๗๐ ปี

ผลงาน

หนังสือบทกลอนที่สุนทรภู่เเต่งมีมากมาย ที่ได้ยินเเต่ชื่อเรื่องยังหาฉบับไม่พบก็มี ที่หายสาบสูญไปเเล้วไม่ได้ยินชื่อเรื่องก็มี เเต่เรื่องที่ยังมีต้นฉบับอยู่ในปัจจุบันมี ๒๔ เรื่อง คือ
- นิราศ ๙ เรื่อง ได้เเก่ นิราศเมืองเเกลง นิราศพระบาท นิราศภูเขาทอง นิราศเมืองสุพรรณ นิราศวัดเจ้าฟ้า นิราศอิเหนา นิราศพระเเท่นดงรัง นิราศพระปฐม เเละนิราศเมืองเพชรบุรี
- นิทาน ๕ เรื่อง ได้เเก่ โคบุตร พระอภัยมณี พระไชยสุริยา ลักษณวงศ์ เเละ สิงหไตรภพ
- สุภาษิต ๓ เรื่อง ได้เเก่ สวัสดิรักษา เพลงยาวถวายโอวาท เเละสุภาษิตสอนหญิง
- บทละคร ๑ เรื่อง คือ เรื่องอภัยนุราช
- บทเสภา ๒ เรื่อง ได้เเก่ ขุนช้างขุนเเผน ตอนกำเนิดพลายงาม เเละเรื่องพระราชพงศาวดาร
- บทเห่กล่อม ๔ เรื่อง ได้เเก่ เห่เรื่องจับระบำ เห่เรื่องกากี เห่เรื่องพระอภัยมณี เเละเห่เรื่องโคบุตร

และประเด็นหลักเลยครับ ผมชอบผลงานชิ้นนี้ของท่านมากเลยครับ  เมื่อก่อนมีคนว่าสุนทรภู่ ครับว่า แต่งโคลงไม่เป็นแต่งเป็นแต่กลอน มีเพียงเรื่องเดียวครับที่สุนทรภู่แต่งโคลง คือเรื่อง นิราศสุพรรณ เมื่อมีคนว่าท่านว่าแต่งโคลงไม่เป็น ท่านจึงแต่งโคลงบทนี้ขึ้นมาต่อว่าครับผม และผมว่าท่านก็แต่งได้แล้วยังแต่งเก่งอีกด้วยนะครับ ผมจึงชอบโคลงบทนี้ของท่านมากครับ ^^

เฉน็งไอมาเวิ่งเว้า     วู่กา
รูกับกาวเมิงแต่ยา      มู่ไร้
ปิดเซ้นจะมูซ่า          เคราทู่
เฉะแต่จะตอบให้       ชีพม้วย มังระณอ

โคลงนี้อ่านแล้ว นอกจากใจความที่เห็นแล้ว โคลงนี้ยัง เราสามารถ ผวนกลับ และได้อีกใจความหนึ่งด้วยครับ

ผวนกันได้หรือเปล่าเอ่ย เดี๋ยว ทำให้ดูนะครับ

เฉน็งไอ = ไฉนเอ็ง

วู่กา = ว่ากู

รูกับกาว = ราวกับกู

เมิงแต่ยา = มาแต่เยิง (เยิง = ป่า )

มู่ไร้ = ไม่รู้

ปิดเซ็น = เป็นศิษย์

จะมูซ่า = จะมาสู้

เคราทู่ = ครูเฒ่า

เฉะแต่จะตอบ = ชอบแต่จะเตะ

ครับผมคงได้กันแล้วนะ อิอิอิ ผมชอบมากเลยครับ ก็ขอขอบคุณอาจารย์ที่สอนผมมานะครับ

ทำให้ได้รู้อะไรดีๆเยอะครับ และขอขอบคุณลิ้งด้านล่างด้วยนะครับ

http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=4669&start=0

http://www.rayongzone.com/soontornpoo/26.php