สวัสดีพี่น้องทั้งหลายด้วยความคิดถึง ห่วงใย ใส่ใจ บก.เท่ง มาวันนี้มีเรื่องราว 1 เรื่องที่ที่จะมเขียให้ท่านทั้งหลายอ่านกันสั้นๆ ครับ

วันพรุ่งนี้ หรือที่คนใต้เรียกว่าตอเช้า (22 ก.พ.) อายุของผมเวียนมาบรรจบครบรอบอีกแล้วครับ ส่วรอบที่เท่าไหร่ ดูจากสีหน้า แววตา และความ(ไม่)หล่อเอาเองนะครับ ผมเองผ่านโลกมาไม่นานหรอกครับ ไม่เก่ง ไม่ดี แต่พอได้หนอยๆ

ดีใจกับระยะเวลา 3-4 เดือนที่ได้มาถ่ายทอดมุมมอง ความคิดในแบบฉบับของผม ขอบคุณทุกท่านทั้งขาประจำ ขาจร ใครอ่านแล้วไม่ถูกใจ อ่านแล้วไม่เข้าใจ ไม่เห็นด้วย หรือรู้สึกอย่างไรก็ตามก็ขอให้คิดว่าเป็นออีกหนึ่งมุมมองแล้วกันนะครับ

การสะท้อนเรื่องราวในสังคม การแลกเปลี่ยนความรู้เป็นสิ่งที่ทรงคุณค่ามาก ผมชอบบทความของหลายท่านที่แวะไปอ่านมา ซึ่งมิอาจสาธยายได้หมดบนพื้นที่แห่งนี้ว่ามีใครบ้าง ขอบคุณทีมงานเนชั่น สำหรับการจัดสรรพื้นที่ดี ๆ ขอบคุณ 3,000 กว่าท่านที่อ่านบทความผม ขอบคุณดลกใบนี้ที่มีสิ่งสวยงามให้สัมผัสมากมาย

คนแรกที่ผมต้องขอบคุณคือ พ่อและแม่ ที่ผมรัก เคารพ เชิดชูเหนือสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น จิตใจ้สำนึกของผมคิดถึงท่านเสมอทั้งยามทุกข์ สุข และยามไม่มีตั้งค์ (555) ผมเป็นลูกชาวสวนยาง ไม่รวยแต่ไม่ถึงกับจน ใช้ชีวิตแบบง่าย ๆ สนุกสนาน เริ่มเก็บน้ำยางตั้งแต่ ป. 1 ทุกเช้าก่อนไปเรียน ตื่นตั้งแต่ตี 5 กรีดยางตื่นตี 2 ทุกคืนตั้งแต่อยู่ ป.5 จนมาเรียหาดใหญ่ตอน ปวส. เลยทำงานหาเงินไปด้วย วันนี้กำลังรับปริญญาใบแรกในชีวิต

คนแรกนั่นแหละครับคือตัวผม ส่วนคนกลาง ดร.พิเชษฐ์ ผู้เป็นอาจารย์ต้นแบบของผมและเพื่อน ๆ

ไม่ได้ตั้งใจมาโม้นะครับ เพียงสะท้อนให้เห็นชีวิตของคนทำงานสวนยางเท่านั้น ผมอยากได้จักรยาน ตั้งแต่ ป. 1 กว่าจะได้ ป.4 แล้ว ของคนอื่นพังไป 3 คนแล้ว อยากได้มอไซค์ตอน ม.1 มาได้ตอน ปวส. 1 น้อยใจแม่มากในตอนนั้น แต่วันนี้ภูมิใจมากทุกครั้งที่คิดดถึงวันนั้น

หากแม่ซื้อรถมอไซค์ให้ตั้งแต่ ม.1คงเรียนไม่จบก้ได้ ตามเพื่อนเที่ยว หรือพิการเหมือนเพื่อนบางคนก้ได้ ไม่แน่ตายแล้วก็ได้ใครจะไปรู้ วันนี้ยังทำงานรายวัน ยังขี่รถ 2 ล้อ แต่ก้มีความสุข และมั่นใจว่าสิ่งที่ผ่านมาคือบทเรียนที่ทรงคุณค่า และความภูมิใจเล็ก ๆ ของชีวิตหนุ่มบ้านนอกคนนี้

บก.เท่ง ทองแดง