ห่างหายจากแป้นพิมพ์ไปหลายเขียนข่าวชาวบ้านหลายวัน พอดีเพิ่งเจอกับการสูญเสียครั้งสำคัญในชีวิตอีกครั้ง เพราะผมเพิ่งเสียพี่ชายที่ล้มป่วยมาแรมปี นำมาซึ่งความเสียใจของคนในครอบครัวและญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง และอีหลายคนเป็นอย่างมาก

วันนี้ผมเลยตั้งใจเขียนเรื่องราวถึงพี่ชายของผมสักนิดนึง อยากฝากถึงทุกคนว่าการทำอะไรก็ตามอย่ารีรอเลยเพราะการที่เราบอกว่าค่อย นั่นอาจเป็นการทำลายโอกาสทั้งชีวิตของเราเลยก็ได้ 2 มีนาคม 2551 ผมขับมอ'ไซค์คู่ใจกลับบ้านเพื่อทำหน้าที่พลเมืองดีเลือกตั้ง ส.ว. และตั้งใจว่าจะแวะเยี่ยมพี่ชายที่ไม่สบายอยู่ด้วย ผมขับรถผ่านหน้าบ้านเขาหลายรอบแต่ตั้งใจว่าจะแวะขากลับหาดใหญ่ เพราะบ้านของเขาอยู่ก่อนถึงบ้านผม แต่ขากลับมีเพื่อนติดรถมาด้วยผมเลยคิดในใจว่าอาทิตย์หน้ากลับบ้านอีกค่อยมาเยี่ยมก็ได้

3 มีนาคม 2551 ผมนั่งทำงานตามปกติ จนประมาณบ่าย 3 กว่า พี่ชายอีกคนโทร.มาบอกว่าพี่ซ่า (ชื่อของพี่ชาย) เสียแล้ว ผมได้แต่หวนนึกถึงเมื่อวานว่าทำไมไม่ยอมแวะเยี่ยมเขา ผมแวะเยี่ยมเขาครั้งสุดท้ายตั้งแต่ปีใหม่ กลับไปบ้านหลานชายอายุ 4 ขวบ ยังพูดถึงลุงเขาเลย เราเป็นน้องชายกลับไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลย ยังบอกกับผมว่าซื้อก๊วยเตี๋ยว ไปฝากลุงมาแล้วเมื่อวันก่อน ผมถามว่าลุงเป็นไงบ้าง เขาบอกว่าสบายดี

ความจริงแล้วผมกับพี่ชายเป็นพี่น้องต่างมารดา ที่มีอายุห่างกันค่อนข้างเยอะแต่ผมเห็นพี่ชายผมมาตั้งแต่เด็กเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เขาเป็นคนที่ช่วยเหลือสังคมาโดยตลอด มีนิสัยโผงผาง พูดจาขวานผ่าซาก แต่มีความจริงใจกับทุกคน เป็นสมาชิก อบต.มา 2 สมัย ตั้งแต่ปี 2537 ผลักดันโครงการพัฒนาหมู่บ้านมามากมาย ทั้งประปา ถนน สะพาน แต่ด้วยความเป็นคนที่ยึดในความซื่อสัตย์ ไม่ชอบกลโกง เขาเลยเป็นฝ่ายค้าน ผลงานน้อย

ในความดีก็ใช่ว่าจะไม่มีความชั่วอยู่หรอกครับ ความขัดแย้งจากการทำหน้าที่มีเยอะมาก เขาไม่ค่อยสนใจครอบครัวเท่าไหร่เหตุเพราะวัน ๆ ยุ่งอยู่กับงานชาวบ้าน เงินที่ได้มาก็ใช้จ่ายในการดูแลเพื่อนฝูงทั้งหมด ภาระทางครอบครัวส่วนใหญ่เป็นหน้าที่ภรรยาทั้งนั้น หลายคนว่าเขาเขาเสมอว่าถ้ากินบ้าง ป่านนี้คงไม่อยู่แบบนี้ เขาให้เป็นนายกฯ ก็ไม่รับ สุดท้ายก็เป็นฝ่ายค้าน

คนทำงานย่อมมีความผิดเสมอ บทเรียนแห่งสัจจธรรมชีวิต มีเกิด มีดับ มีเจอ มีจาก ผมได้แต่อธิษฐานให้ดวงวิญญาณพี่ชายไปสู่สุคติ ผลงานความดียังคงอยู่ตลอดไป