ประทับใจมาก

นักแสดง - - - - - - - -  คุณนก สินจัย  คุณกบ คุณภานุเดช  คุณเจสัน ยัง  คุณบี้ สุกฤษฏิ์  คุณโฉมฉาย น้องมดทรีจี และนักแสดงอีกหลายๆๆ ท่าน  ที่มาถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีจริงๆ พวกเค้าทำให้ใครต่อหลายคนได้เสียน้ำตาและรู้สึกไปกับมันจริงๆ  รวมไปถึงการร้องเพลงของนักแสดงแต่ละท่านที่ร้องเพลงได้ดีมากเลย โดนเฉพาะน้องมดที่ร้องเพลง เพชรแท้ ได้เก่งมากๆ เสียงนุ่มๆ ของพี่กบ 

ฉาก - - -  - - เป็นอะไรที่ลงตัว ยิ่งใหญ่ ฉากที่สามารถหมุนไปได้เรื่อยๆ เพื่อเปลี่ยนไปแต่ละฉาก มันลงตัว

แสง สี เสียง  - - - - - - - ทุกอย่างลงตัวนะค่ะ ไม่ว่าจะแสงไฟที่ให้ในแต่ละฉาก เสียงของนักร้องนักแสดงที่ถ่ายทอดอารมณ์มานั้น ขอบอกว่าผู้ชมอย่างเรา ได้รับมันมาจริงๆ นะ 

เสื้อผ้า  - - - - -  เสื้อผ้าของคุณนกสินจัย สวยทุกชุด มีรายละเอียดครบมากเลย และที่สำคัญนักแสดงเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เร็วมากเลย

เนื้อเรื่อง   - - - - - -             ละครเริ่มเรื่องเมื่อปานรุ้ง ลูกสาวผู้สืบทอดกิจการสมุทรเทวา ได้เดินทางกลับมาจากต่างประเทศเพื่อที่จะรับช่วงต่อจากมารดาของเธอ ในขณะเดียวกัน เธอก็ได้พบกับกติยา เพื่อนสนิทของเธอและวาสุเทพ คนรักของกติยา แต่ด้วยความรักที่ปานรุ้งและวาสุเทพแอบมีให้กันนั้น ในที่สุดปานรุ้งก็สามารถแย่งวาสุเทพจากเพื่อนรักของเธอได้ อย่างไรก็ดี เมื่อวันเวลาผ่านไป ปานรุ้งกลับพบรักใหม่คือชูนาม หนุ่มเพลย์บอยที่เต็มไปด้วยสีสันของชีวิต แต่ลับหลังกลับแหลกเหลว น่าเสียดายที่ปานรุ้งไม่อาจจะมองทะลุไปยังคุณสมบัติข้อหลังจนทำให้เธอถอนหมั้นกับวาสุเทพและแต่งงานกับชูนาม และท้ายที่สุดชูนามเองก็เผยธาตุแท้ออกมาเมื่อเอาเงินของกิจการสมุทรเทวาไปเล่นพนันและใช้จ่ายจนเป็นหนี้สิน เรื่องราวยุ่งเหยิงจนกิจการสมุทรเทวาล้มละลายและชูนามถูกจับหลังจากไปฆ่าเจ้าหนี้

ชีวิตของปานรุ้งเหมือนล่มสลายในบัดดลเพราะนอกจากจะไม่บ้านให้อยู่แล้ว แม่ผู้เป็นที่รักและคอยชี้แนะก็มาจากไปโดยที่เธอไม่ได้มีโอกาสแก้ตัวกับความผิดที่ไม่ได้เชื่อฟังคำสอนและคำตักเตือน แต่อย่างน้อยเธอก็ยังโชคดีที่เกื้อ ลูกชายคนขับรถผู้ซึ่งแอบหลงรักปานรุ้งได้เข้ามาช่วยเหลือในยามที่เธอไม่มีใคร ทำให้ปานรุ้งและปานเทพลูกของเธอได้อาศัยร่มชายค้าบ้านเล็ก ๆ ในชุมชนอยู่อาศัยจนเธอมีปรกเป็นบุตรชายคนที่สอง อย่างไรก็ตาม ชีวิตที่เคยสะดวกสบายของเธอกลับกลายเป็นอคติที่ทำให้ปานรุ้งไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่เสียเลย จนวันหนึ่งเธอได้พบกับวาสุเทพอีกครั้งและเขาได้ตัดสินที่จะทิ้งครอบครัวที่มีไว้กับกติยาเพื่อมาอยู่กับปานรุ้งและลูกของเธอ ส่วนเกื้อซึ่งแม้จะรักและห่วงครอบครัวแค่ไหน ก็ไม่อาจจะฝืนการตัดสินของปานรุ้งได้จนต้องยอมจากลูกของเขาไป

ชีวิตของปานรุ้งหลังจากย้ายมาอยู่กับวาสุเทพนั้นเต็มไปด้วยความสำเร็จ เธอกลับมาร่ำรวยและกู้สมุทรเทวาให้กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ชีวิตของเธอในตอนนี้เหมือนโปรยด้วยกลีบกุหลาบ สิ่งที่ยังคงเป็นห่วงอย่างเดียวสำหรับเธอคือลูก ๆ ทั้งสี่คนของเธอ ซึ่งเธอรักและหวงแหนมากกว่าสิ่งอื่นใด แต่ดูเหมือนว่าปมในอดีตที่ทำให้เธอคิดว่าเธอจะเลี้ยงดูลูกให้ได้ดิบได้ดี จะกลายเป็นความคิดที่ทำลายลูก ๆ ของเธอในเวลาต่อมา ปานเทพที่ยังคงนับถือชูนาม พ่อที่แท้จริงของเขาอยู่ ก็ได้มีปากเสียงกับปานรุ้งที่ห้ามให้เขาได้พบกับพ่อจนสุดท้ายปานเทพเลือกจะออกจากบ้านสมุทรเทวาเพื่อไปทำกิจการกับพ่อที่ออกจากคุกมาก่อนที่จะพบกับภาวะล้มละลายจนต้องหนีเจ้าหนี้ที่จ้องจะเอาชีวิต ขณะที่ปรก ลูกชายคนที่สองมีความรักกับนิชา หญิงสาวที่มาจากครอบครัวซึ่งมีปัญหาทางการเงิน การฝืนเส้นทางความรักที่เขาเลือกกับเส้นทางที่แม่เลือกให้ ทำให้เขากลายเป็นเหมือนลูกชายที่ไม่มีความสำคัญในครอบครัวไป ส่วนปานวาด ลูกสาวคนเดียวก็ไปพบรักกับโดมจนหนีออกจากบ้านสมุทรเทวาก่อนจะพบความจริงว่าโดมเป็นลูกของกติยากับวาสุเทพ และความรักของเขาและเธอเป็นเพียงแค่แผนการณ์แก้แค้นปานรุ้งของกติยาเท่านั้น ด้านของปกรณ์ ลูกชายคนสุดท้องที่เป็นเหมือนหัวแก้วหัวแหวนของปานรุ้งก็ได้พบรักกับวิรินทร์ สาวน้อยบริสุทธิ์สดใสจนทั้งคู่ได้แต่งงานกับแม้จะมีเสียงคัดค้านจากปานรุ้งแค่ไหนก็ตาม แต่เรื่องราวก็ไม่วายที่ปานรุ้งจะกลายเป็นคนทำให้ปกรณ์เข้าใจผิดและระแวงในตัวภรรยา จนสุดท้ายเธอได้หนีจากปกรณ์ไป และนั่นนำมาสู่โศกนาฏกรรมเมื่อปกรณ์ได้รู้ความจริงและโทษสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากแม่ของเขาทั้งสิ้น ปกรณ์ได้ตัดสินใจปลิดชีวิตตัวเองเพื่อให้แม่ได้รู้สึกถึงการสูญเสียคนที่รัก ท้ายที่สุดแล้วกว่าที่ปานรุ้งจะเข้าใจถึงความผิดพลาดที่เธอได้ขีดเส้นชีวิตต่าง ๆ ไว้นั้น เธอก็ได้สูญเสียสิ่งต่าง ๆ ไปมากมายจนเกินกว่าจะย้อนกลับไปแก้ไขได้ เช่นเดียวกับชีวิตของเธอที่กำลังจะหมดลง

ขอปรกมือ ดังๆๆ ให้อีกครั้ง สำหรับ ละครเวทีเรื่องนี้  บัลลังก์เมฆ The musical 

web เกี่ยวข้อง ....

http://www.thaiticketmaster.com/events/banlangmek07.php

http://www.pantip.com/cafe/chalermkrung/topic/C5849547/C5849547.html#27