นายกรัฐมนตรีไม่โปร่งใสเพราะ...เลือกปฏิบัติ

เมื่อพิจารณาจากหลักการดังกล่าวข้างต้น อาจกล่าวได้ว่า การกระทำของนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ นายสมัคร สุนทรเวช ในหลายประการน่าจะขาดความโปร่งใส โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นของการจัดการปัญหาการคอรัปชั่น หรือการประพฤติมิชอบในทางราชการ

หลักการสำคัญประการหนึ่งในการแสดงออกถึงความโปร่งใสก็คือ “ความเสมอภาค” ซึ่งหมายถึงว่าการใช้อำนาจของภาครัฐ หรือของผู้มีอำนาจรับผิดชอบในการบริหารงานของรัฐต้องปฏิบัติต่อประชาชน หรือบุคคลใดๆ ที่เกี่ยวข้องในเรื่องนั้นๆ อย่างเท่าเทียมกัน โดย “ไม่เลือกปฏิบัติ”

ดังนั้น เมื่อย้อนกลับไปพิจารณาถึงกรณีที่นายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้ตั้งคณะกรรมการสวบสวนวินัยอย่างร้ายแรงต่ออดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ พลตำรวจเอก เสรีพิสุทธิ์ เตมียเวช รวมทั้งมีคำสั่งให้ออกจากราชการไว้ก่อนในระหว่างการสอบสวน โดยอำนาจนายกรัฐมนตรีย่อมทำได้ และถ้าการปฏิบัติงานของพลตำรวจเอก เสรีพิสุทธิ์ฯ ที่ผ่านมามีมูลชี้หรือส่อให้เห็นว่ามีการทุจริต กระทำผิดระเบียบวินัยของทางราชการจริง การสั่งการของนายกรัฐมนตรีในกรณีดังกล่าวก็ถือว่าเป็นการถูกต้องแล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม การตัดสินใจดำเนินการของนายกรัฐมนตรีต้องไม่แสดงหรือส่อให้เห็นว่า มีการเลือกปฏิบัติเกิดขึ้น จึงจะเรียกได้ว่ากระทำการด้วยความโปร่งใสจริง แต่กลับปรากฏว่า ในอีกกรณีหนึ่งปรากฏว่ามีอีกบุคคลหนึ่ง ซึ่งมีมูลหรือเหตุชี้ว่า ได้กระทำการทุจริต ประพฤติมิชอบในขณะที่ตนเองบริหารราชการแผ่นดิน จนถึงขั้นว่ามีการดำเนินการในทางศาลบ้างแล้ว ซึ่งหากนายกรัฐมนตรีมีความโปร่งใส ไม่เลือกปฏิบัติ และเป็นธรรมก็น่าจะอำนวยความสะดวกให้หน่วยงานที่รับผิดชอบดำเนินการไปตามปกติ ตามขั้นตอนกฎหมายและระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน หรือไม่ต้องถึงขั้นอำนวยความสะดวกก็ได้ เพียงแต่ปล่อยให้เป็นไปตามครรลองกฎหมายก็พอ

แต่ความเป็นจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ กลับปรากฏว่า โดยการนำของนายกรัฐมนตรีดูเหมือนว่าได้มีความพยายามในการช่วยเหลือให้บุคคลดังกล่าวไม่ต้องรับโทษ โดยพ้นจากกระบวนการทางกฎหมายที่กำลังดำเนินการอยู่ในขณะนี้ ถึงขนาดว่าได้เตรียมการเสนอให้แก้ไขรัฐธรรมนูญ ปี 2550 ซึ่งเป็นที่ทราบดีอยู่แล้วว่า ผลของการ แก้ไขรัฐธรรมนูญย่อมทำให้คดีเกี่ยวกับการทุจริตคอรัปชั่นของบุคคลดังกล่าวที่อยู่ระหว่างดำเนินการต้องมีอันสิ้นสุดไป ดังนั้น นายกรัฐมนตรี การที่จะปฏิเสธว่า ไม่ได้รู้เห็นเป็นใจหรือมีเจตนาที่จะช่วยเหลือบุคคลดังกล่าวนั้นให้พ้นผิด แต่เหตุที่แก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นเพราะรัฐธรรมนูญฉบับนี้มีปัญหาในทางปฏิบัติ รัฐธรรมนูญฉบับนี้มาจากเผด็จการทหารไม่เป็นประชาธิปไตย หรือเหตุผลออื่นๆ อีกมากมายก็ตาม ล้วนแล้วแต่ไม่อาจลบล้างความเชื่อที่ว่า การแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับนี้มีวาระซ่อนเร้นเพื่อช่วยให้อดีตผู้บริหารพรรคไทยรักไทย 111 คนที่ถูกตัดสิทธิทางการเมืองพ้นผิด และที่สำคัญก็คือ การช่วยให้การดำเนินคดีทางอาญาในเรื่องการทุจริตของอดีตนายกรัฐมนตรี และอดีตหัวหน้าพรรคไทยรักไทยสิ้นสุดไป เพราะเหตุว่า ประการแรกรัฐบาลรีบเร่งเหลือเกินที่จะแก้ไขรัฐธรรมนูญให้จงได้ ประการที่สองรัฐบาลย่อมเล็งเห็นผลอยู่แล้วว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญจะช่วยให้บุคคลที่กล่าวมาพ้นผิด

เพราะฉะนั้น เมื่อเปรียบเทียบกรณีตัวอย่าง 2 กรณี คือกรณีของอดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ พลตำรวจเอก เสรีพิสุทธิ์ เตมียเวช ที่นายกรัฐมนตรีรีบเร่งให้มีการจัดการคดีให้เสร็จสิ้นไปโดยเร็ว ตั้งแต่การโยกย้ายไปประจำสำนักนายกรัฐมนตรี จนถึงการมีคำสั่งให้ออกจากราชการไว้ก่อนในระหว่างการสวบสวนความผิดวินัยร้ายแรง กับอีกกรณีหนึ่งของอดีตนายกรัฐมนตรีที่มีคดีความส่งฟ้องศาลไปแล้วก็มี บางคดีก็อยู่ระหว่างดำเนินการสวบสวนข้อเท็จจริง แต่นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันไม่ยักกะมีทีท่าว่า จะช่วยอำนวยการให้เจ้าหน้าที่ของรัฐที่รับผิดชอบคดีดังกล่าวได้รีบเร่งดำเนินการให้แล้วเสร็จไปแต่อย่างใด ในขณะเดียวกันกลับส่ออาการในลักษณะที่จะช่วยเหลือให้พ้นผิดก่อนกำหนดซะด้วย แทนที่จะปล่อยไปตามครรลองของการดำเนินคดีตามปกติ

แบบนี้ถือว่าเป็น “การเลือกปฏิบัติ” ใช่หรือไม่ ดังนั้น เมื่อมีการกระทำในทำนองเลือกปฏิบัติ ซึ่งหมายถึง การไม่ให้ความเสมอภาคแก่บุคคลต่างๆ ภายใต้อาณัติการปกครอง ภายใต้กรอบกฎหมายเดียวกัน หรือความจริงแล้วการเลือกปฏิบัติก็ดี การไม่ให้ความเสมอภาคกันก็ดี ไม่ถือเป็นครรลองของความเป็นประชาธิปไตยเลย ซึ่งรัฐบาลนี้ รวมทั้งนายกรัฐมนตรีมักอ้างอิงอยู่เสมอว่า มาจากการเลือกตั้ง มีเสียงสนับสนุนข้างมากจากประชาชน เป็นประชาธิปไตย แต่ในความเป็นจริงน่าจะทบทวนว่าการประพฤติปฏิบัตินั้นเป็นไปตามครรลองประชาธิปไตยจริงหรือไม่?   

อย่างน้อย “การเลือกปฏิบัติ” ก็ส่อแววให้เห็นว่าไม่ใช่วิถีปฏิบัติของความเป็นประชาธิปไตย และขอฟันธง โดยไม่ต้องรอถามหมอลักษณ์เลยว่า “นายกรัฐมนตรีคนนี้...ไม่โปร่งใส” แน่นอน ฟันธง!