ฐานคิด...นักการเมืองแบบนพดล

 การใช้อำนาจตัดสินใจภายใต้ความเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของนายนพดล ปัทมะ ในกรณีการยินยอม และยอมรับการนำประสาทเขาพระวิหารขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของประเทศกัมพูชา กลายเป็นประเด็นร้อนในขณะนี้ เนื่องจากผู้สันทัดกรณี และประชาชนอีกจำนวนมากเชื่อกันว่า การกระทำของนายนพดล ส่อไปในทางไม่โปร่งใส ไม่สุจริต มีวาระซ่อนเร้น และน่าจะทำให้ไทยเสียดินแดนบางส่วนให้กับกัมพูชาไป เพราะมีการไปยอมรับแผนที่ที่กัมพูชาทำขึ้นใหม่ ซึ่งมีการผนวกดินแดนไทยบางส่วนเข้าไปด้วย นอกจากนี้ประชาชนจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ถึงขั้นปักใจเชื่อว่า นายนพดล กระทำการครั้งนี้อย่างรีบร้อน ผิดปกติ เพราะมีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันบางอย่างที่มีมูลค่ามหาศาลระหว่างเจ้านายตัวจริงของนายนพดล กับผู้มีอำนาจในประเทศกัมพูชา

อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงในขณะนี้ยังไม่อาจยืนยันได้ชัดเจนว่า ไทยต้องเสียดินแดนไปหรือไม่ อย่างไร จากการกระทำของนายนพดล และการกระทำของนายนพดลเข้าข่ายทุจริต ขายชาติหรือไม่ ก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันได้อย่างชัดแจ้ง แต่การกระทำของนายนพดลก็ปรากฏ ข้อพิรุธ มากมายหลายประการ เช่น

- ทำไมนายนพดลต้องรีบร้อน ลงนามในเอกสาร รวมทั้งการรับรองแผนที่ที่ประเทศกัมพูชาทำขึ้นมาเสนอ ทั้ง ๆ ที่ผู้คนในประเทศ รวมทั้งนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี และประวัติศาสตร์มีกระแสคัดค้านกันอย่างกว้างขวาง

- ทำไมนายนพดลจึงไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับแผนที่ที่จะต้องรับรอง ให้ประชาชนในฐานะเจ้าของประเทศได้รับทราบโดยทั่วกัน บอกว่าเป็นความลับ จะเปิดเผยภายหลังลงนามให้ความยินยอมกับทางประเทศกัมพูชาเสร็จแล้ว

- นายนพดล เร่งรีบดำเนินการในเรื่องนี้ เพราะทางกัมพูชาเสนอผลประโยชน์เกี่ยวกับการลงทุนในประเทศกัมพูชาที่มีมูลค่ามหาศาลให้กับใครบางคน บางกลุ่ม ที่มีสายสัมพันธ์แนบแน่นกับนายนพดล

คำถามและข้อสังเกตต่าง ๆ ดังกล่าวนี้ นายนพดล ไม่อาจตอบคำถามได้อย่างชัดเจน และทำให้ประชาชนหายเคลือบแคลงสงสัยได้เลย ในตลอดระยะเวลาที่ประเด็นดังกล่าวนี้ตกเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของสังคม

นอกเหนือไปจากนี้ หากใครฟังการให้สัมภาษณ์ หรือการชี้แจงข้อเท็จจริงของนายนพดลผ่านทางสื่อมวลชนต่าง ๆ นอกจากจะไม่อาจคลายความสงสัยใด ๆ ลงไปได้ ยังปรากฏให้เห็นว่า จากคำกล่าวของนายนพดล นั้น ได้สะท้อนความเป็นตัวตน และความเป็นนักการเมืองของนายนพดล ได้เป็นอย่างดีว่าเป็นนักการเมืองแบบใด

จากคำสัมภาษณ์ของนายนพดล ที่กล่าวในทำนองทวงบุญคุณว่าตนเองเป็นผู้ที่ช่วยให้ประเทศชาติไม่ต้องเสียดินแดง เพราะได้เจรจาให้กัมพูชากันพื้นที่ทับซ้อนออกจากแผนที่ที่แนบประกอบการนำปราสาทพระวิหารขึ้นทะเบียนมรดกโลก โดยนายนพดลใช้คำว่า “ผมอุตส่าห์...ช่วยให้เราไม่ต้องเสียพื้นที่ที่ทับซ้อนไป...ซึ่งจริงๆ ต้องขอบคุณผม...” 

การใช้ถ้อยคำในลักษณะเช่นนี้ สะท้อนให้เห็นว่า นายนพดล ไม่ได้มีแนวความคิดว่า การเป็นรัฐมนตรีนั้นเป็นในฐานะผู้แทนของประเทศชาติ เป็นผู้แทนของประชาชนทั้งปวงในชาติ หากนักการเมืองมีจิตสำนึกว่า ตนเป็นผู้แทนของประชาชน และประเทศชาติ การกระทำการสิ่งใด การตัดสินใจประการใดในฐานะตำแหน่งที่ตนรับผิดชอบ ผู้นั้นย่อมต้องมีความรอบคอบ เห็นแก่ประโยชน์ของส่วนรวมและประเทศชาติเป็นสำคัญ การกระทำการในหน้าที่ย่อมต้องมีความรัดกุม มีความโปร่งใส ไม่มีนอกไม่มีใน และสามารถชี้แจง เปิดเผยข้อมูลให้แก่ประชาชนทราบได้ ไม่มีอาการลุกลี้ลุกลนในการชี้แจงข้อเท็จจริง

และประการสำคัญ คือ นักการเมืองผู้นั้นต้องไม่พูดจาทวงบุญคุณจากประชาชนด้วยประการใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะอันที่จริงแล้วเขาควรขอบคุณประชาชนมากกว่าที่ได้มอบอำนาจ และความไว้วางใจให้เขาไปทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่แทนประชาชน และชาติบ้านเมือง ดังนั้น เมื่อการไปทำหน้าที่ดังกล่าวมีเหตุอันชวนสงสัย มีข้อพิรุธเกิดขึ้น หากเขาผู้นั้นมีสำนึกในความเป็นผู้แทนของปวงชนจริง เขาก็ควรนำปัญหานั้นกลับมาเปิดเผย และชี้แจงให้ประชาชนเจ้าของประเทศทราบ นำมาปรึกษาผู้แทนประชาชนในภาคส่วนอื่น ๆ ที่มีอยู่ เช่นรัฐสภา หรืออาจขอความเห็นจากประชาชนในส่วนต่าง ๆ ด้วยก็ได้ มิใช่รีบรวบรัดตัดความ ตัดสินใจตามอำเภอใจ ไม่ฟังคำทักท้วงใด ๆ จากผู้อาวุโสในบ้านเมืองที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องดังกล่าว และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ

เขาไม่เห็นหัวประชาชนด้วยประการใดๆ เลย นอกเหนือไปจากการมุ่งตอบแทนผลประโยชน์ให้แก่พวกพ้องหรือผู้มีพระคุณ นี่คือนักการเมืองแบบนพดล   และนักการเมืองแบบเดียวกันนี้บ้านเราก็มีมากซะด้วยสิ !