คำนิยมจาก...คนไม่น่านิยม

 หนังสือ ตำรา จำนวนมากที่มักจะมี “คำนิยม” ที่โดยส่วนใหญ่มักจะให้บุคคลผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้มีชื่อเสียงซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในสังคม เป็นคนเขียนให้ เพื่อเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับหนังสือเล่มนั้น จะได้เป็นการชักจูงใจให้คนอยากอ่าน อันจะมีผลต่อเนื่องไปถึงการตลาดของหนังสือเล่มนั้นด้วย แต่อย่างไรก็ตาม บางครั้งผู้อ่านจำนวนไม่น้อยก็ไม่ได้สนใจอ่านคำนิยมที่ปรากฏในหนังสือ อาจเป็นเพราะเสียเวลา ขี้เกียจอ่าน หรือไม่สนใจอ่านเพราะถ้าเนื้อหาไม่ดีจริง ให้ใครมาเขียนคำนิยมให้ หนังสือก็คงไม่น่าสนใจอยู่เช่นเดิม

 บังเอิญสองสามวันที่ผ่านมา ผมได้หยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาอ่าน ชื่อหนังสือ “คุณธรรมจริยธรรม จรรยาบรรณวิชาชีพ” เขียนโดย ดร. ปราชญา กล้าผจญ พิมพ์จำหน่ายมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกปี 2544 และครั้งที่ 2 ปี 2548 ก็เป็นหนังสือประเภทตำราเรียน ซึ่งผู้คนทั่วไปคงมีคนสนใจอ่านน้อย หรือแม้กระทั่งนิสิตนักศึกษาเองก็เถอะ ถ้าไม่ต้องทำรายงาน หรือต้องเรียนต้องสอบเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าว ก็คงไม่หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านหรอก

 แต่สิ่งที่ผมอยากพูดถึงหนังสือเล่มนี้ ไม่ใช่เนื้อหา หรือความคิดที่นำเสนอในหนังสือเล่มนี้ ผมอยากพูดถึงคำนิยมที่มีผู้เขียนไว้ให้ มีคำนิยมของผู้ทรงคุณวุฒิท่านหนึ่งเขียนไว้ให้ น่าสนใจมาก ผมขอคัดลอกบางตอนที่น่าสนใจมานำเสนอท่านผู้อ่าน ดังนี้

 “ครู อาจารย์ มีบทบาทหน้าที่สำคัญอย่างยิ่งในการให้การศึกษาแก่เยาวชนของชาติในทุกระดับ การจะเป็นครูอาจารย์ที่ดีนั้น การมีความรู้ดีแต่เพียงอย่างเดียวไม่พอเพียง แต่จำเป็นต้องมีความรู้คู่กับคุณธรรมเสมอ ครูอาจารย์ที่ดีนั้นต้องตั้งใจสั่งสอนอบรมศิษย์อย่างเต็มสติกำลังความสามารถของตน ถ่ายทอดความรู้ให้โดยมิปิดบัง และนอกเหนือไปจากนั้นก็คือ ต้องอบรมบ่มเพาะนิสัยของศิษย์ให้ประพฤติดี ประพฤติชอบควบคู่กันไปด้วย

 ในปัจจุบัน เนื่องด้วยความเจริญด้านวัตถุหลั่งไหลเข้ามาอย่างมากมาย เด็กไทยได้รับอิทธิพลจากความเจริญทางวัตถุนั้นจนล้นปรี่ ทำให้ทัศนะ ความคิดในเชิงจริยธรรม คุณธรรม ศีลธรรมเริ่มเสื่อมทรามลงไป สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ ในอนาคตเด็ก เยาวชน นิสิต นักศึกษาทั้งหลาย จะได้รับการ “อบรมจริยา” จากครูอาจารย์ดี ๆ ได้จากที่ไหนกัน หากว่าครูอาจารย์เหล่านั้นสิ้นไร้ซึ่งจริยธรรมและจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพของตนเสียแล้ว”  

 ได้อ่านคำนิยมของผู้ทรงคุณวุฒิท่านนี้แล้ว ผมรู้สึกดีมาก ๆ และเห็นด้วยอย่างยิ่งเลยครับว่า ทั้งครูอาจารย์ ทั้งนักเรียน นิสิตนักศึกษา ต้องมีความรู้คู่กับคุณธรรม จริยธรรมด้วย ไม่ใช่มีแต่ความรู้ ความสามารถ หรือมีความเก่ง แต่ไร้สิ้นซึ่งจริยธรรม ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นสังคม บ้านเมืองคงไม่อยู่เป็นปกติสุขอย่างแน่นอน เพราะคนที่มีความรู้ความสามารถแต่ขาดคุณธรรมจริยธรรมย่อมจ้องจะแสวงหาทางเอาประโยชน์แก่ตน ใช้ความรู้ ความเก่งของตนเอาเปรียบผู้ที่ด้อยหกว่าหรือตามไม่ทันเพื่อหาประโยชน์ใส่ตัวเองและบริวารของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าผู้นั้นได้เข้าไปมีอำนาจทางการเมือง หรือได้เข้าไปบริหารบ้านเมือง เขาก็จะใช้ความรู้ในทางที่ผิดด้วยการหาช่องทางทุจริตคอรัปชั่นเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเองและพวกพ้อง

 เมื่อผมได้อ่าน แล้วก็คิดตามไปด้วย ทำให้เกิดความรู้สึกคล้อยตาม เกิดความรู้สึกที่ดี รวมทั้งเกิดความรู้สึกที่ดีกับสถาบันการศึกษาที่อาจารย์ผู้เขียนตำรานี้ และผู้เขียนคำนิยมสังกัดอยู่ด้วย ซึ่งก็คือมหาวิทยาลัยรามคำแหงนั่นเอง

 แต่ทว่าความรู้สึกเคลิบเคลิ้มกับคำนิยม ความรู้สึกดี ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นได้มลายหายไปสิ้น เมื่อผมอ่านคำนิยมนั้นต่อไปจนจบ และพบว่าผู้เขียนคำนิยมที่ผมกำลังอ่านอยู่นั้นมีชื่อว่า “ศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข” ในขณะนั้นยังดำรงตำแหน่งอธิการบดี มหาวิทยาลัยรามคำแหง ความรู้สึกดี ๆ ของผมสะดุดหยุดลงทันที ก็คน ๆ เดียวกันนี้ใช่ไหม๊ ที่ออกมาให้สัมภาษณ์ปกป้องนายสันติ พร้อมพัฒน์ รัฐมนตรีที่ถูกอภิปรายไม่ไว้วางใจ และฝ่ายค้านได้แฉข้อมูลว่านายสันติ เคยถูกคัดชื่อออกจากทะเบียนนักศึกษา เนื่องจากมีการว่าจ้างให้ผู้อื่นเข้าสอบแทนตน แล้วศาสตราจารย์ท่านนี้ออกมาบอกว่า “เป็นแค่ชื่อพ้องเสียงกัน คือ ศานติ พรมพัฒน์” ยังไม่เพียงเท่านี้ ย้อนหลังไปอีกก็พบว่า ร.ต.ต.เฉลิม อยู่บำรุง ที่จบการศึกษาระดับด๊อกเตอร์มาท่ามกลางข้อกังขาของผู้คนจำนวนมาก ก็จบในยุคที่ศาสตราจารย์ท่านนี้เป็นอธิการบดี และมาในปัจจุบันก็มีเสียงแว่วมาว่า ศาสตราจารย์ท่านนี้ได้รับแต่งตั้งจากรัฐบาลให้เป็นบร์อดการบินไทยด้วย

 สองสามเหตุการณ์ที่กล่าวมา เมื่อเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน ก็รู้สึกได้ถึงความเกี่ยวข้องกัน รู้สึกได้ถึงกลิ่นไอของพันธสัญญาต่างตอบแทน ในกรอบของระบบอุปถัมภ์ที่มีมาช้านาน และไม่ว่าความรู้สึก ความสังหรณ์ใจที่เกิดขึ้นนั้นไม่รู้ว่าจะถูกต้องเป็นจริงตามที่ผม และผู้คนหลายฝ่ายมีข้อสังเกตหรือไม่ก็ตาม

 ผมก็เสียความรู้สึกไปแล้ว ครับ!