ชุคคลคนหนึ่งเกิดมาสมบูรณ์ทุกแระการย่อมเป็นสิ่งที่ดี เป็นสิ่งพื้นฐานที่ทุกคนหวัง  แต่หากเกิดมาไม่สมบูรณ์ดังคนทั่วไปก็ไม่ใช่จะมาท้อแท้ท้อใจ  จะมามัวทำร้ายตัวเองก็ไม่ได้  และยิ่งถ้าบุคคลนั้นเกิดมาสมบูรณ์พร้อมแต่กลับไม่รู้เท่าทันในกรรมปล่อยให้ กิเลศมาครอบงำซะก็จะเสียทีที่เกิดมาพร้อมกว่าหลาย ๆ คน  ดังที่จะดำเนินเรื่องให้ฟังดังนี้

          มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมีความสมบูรณ์พร้อมทางร่างกาย  เป็นลูกชายและหลานชายเพียงคนเดียวจึงเป็นที่รักของคนในบ้านมาตั้งแต่เล็ก  แต่เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์ ขี้โมโหโดยเฉพาะเวลาโมโหเขาชอบที่จะทุบตีย่าของเค้าเองอยู่เสมอ นั่นเป็นกรรมซึ่งสงผลให้พอเค้าโตชึ้นเกิดอุบัติเหตุให้เค้าต้องเสียมือไป  ซึ่งเป็นมือที่เค้าใช้ตีย่าของเค้านั่นเอง  แต่เค้าเองก็ยังไม่รู้ตัวยังจะทุบตีย่าของเค้าต่ออีกในเวลาที่โมโห  ดังนั้นกรรมที่เค้าได้กระทำนี้จึงส่งผลให้เค้าเข้ากทำงานที่ใดก็มีปัญหาเสมอ

          จะแก้กรรมนั้นต้องแก้ที่ต้นเหตุ  ดังนั้นจะให้กรรมนี้หายย่อมเป็นไปปไม่ได้แต่จะให้เกิดการอโหสิกรรมนั้นต้องไปกราบขอขมากับย่าถึงจะได้มีการอโหสิกรรม  แต่กรรมที่เคบทุบตีผู้ใหญ่ย่อมไม่หาย 

          ดังนั้นการกระทำที่ไม่ดีนั้นไม่ว่าจะเกิดจากการตั้งใจก็ดีไม่ตั้งใจก็ดี หรือกล่าวขอขมาแล้วหรือไม่ก็ตามผลกรรมนั้นย่อมไม่เลื่อนหาย  ดังนั้นจะกระทำสิ่งใดควรยึดสติ  ตั้งมั้นไว้ให้ดี  ว่าสิ่งใดควรทำหรือไม่ควรทำ  แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งไหนควรทำสิ่งไหนไม่ควรทำ  การวัดกันว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควรนั้นให้ดูว่าการกระทำของเรานั้นมันส่งผลให้มีผู้อื่นเดือดร้อนหรือไม่  ถ้ามีผู้อื่นเดือดร้อนนั่นย่อมไม่เป็นการกระทำที่ดีแน่นอน