เมื่อสุกงอมหอมหวนจึงควรหล่น
อยู่กับต้นอย่าให้พรากไปจากที่
อย่าชิงสุกก่อนห่ามไม่งามดี
เมื่อบุญมีคงจะมาอย่าปรารมภ์

บทกลอนจากสุภาษิตสอนหญิง ของครูกวี ซึ่งได้รับยกย่องให้เป็น กวีเอกของโลก พระสุนทรโวหาร หรือ สุนทรภู่ ที่เรารู้จักกันดี

เหตุที่ต้องยกเอาบทกลอนชั้นครูมาเสนอ เพราะวันก่อนขึ้นรถเมล์สายหนึ่งเพื่อจะกลับบ้าน พอดีว่า ที่นั่งเบาะก่อนสุดท้ายว่าง จึงรีบเข้าจับจอง แต่ด้วยความเพลียจากการทำงานล่ะมั้ง พอได้ที่นั่งก็หลับซะงั้น

พอรู้สึกตัวตื่น พบว่า มีเด็กนักเรียน คาดว่าน่าจะเป็นโรงเรียนพาณิชย์ (เห็นจากด้านหลังไม่ชัด) คู่ชาย-หญิง นั่งอยุ่เบาะหน้าเรา กำลังนั่งอิงแอบแนบชิดกันอยู่ เราก็ไม่ได้สนใจมาก หันออกไปมองนอกหน้าต่างดีกว่า

แต่...พอดีได้ยินเสียงแปลกๆ...จุ๊บๆ จ๊วบๆ (ประมาณนั้น) จีงหันไปตามเสียง ภาพที่เห็นทำให้เราต้องถึงกับอึ้ง... แม้จะไม่เห็นเต็มตานะ เด็กคู่นั้น หันหน้าเข้าหากัน แบบหน้าชนหน้า แล้วว...กระทำการตามเสียงนั่นล่ะ อย่าให้บรรยายเลยเนอะ เราคิดแล้วปลง... เด็กไทยสมัยนี้ เป็นได้ขนาดนี้เลยเนอะ หรือว่าเราหัวโบราณเกินไป

แต่เราก็ไม่กล้า บอกหรือว่าอะไรเขาหรอกนะ เพราะเกรงจะถูกตอกหน้ากลับมาว่าไม่ใช่เรื่อง ก็เลยต้องเบือนหน้าหนี โชคดีที่ถึงบ้านพอดี ไม่ต้องทนดูภาพที่ไม่พึงปรารถนาไปอีกไกล

เพื่อนๆ ชาวโอเคฯคิดยังไง หากเจอแบบเรา จะทำยังไง?