กาพย์กลอนโครงฉันท์

วันอังคารที่ 7 ตุลาคม 2551

หัวผักกาด
ranking : สมาชิกทั่วไป
วันที่สร้าง : 2007-08-10
จำนวนเรื่อง : 63
จำนวนผู้ชม : 13872
จำนวนผู้โหวต : 82
ส่ง msg :

ข่าวสาร

เด็กขี้อวด

แนะนำวรรณกรรมน่าอ่าน นำเสนอกาพย์กลอนฝีมือตัวเอง และบ่นรำพึงรำพันเป็นภาษาวรรณกรรมตามใจฉัน
Permalink : http://www.oknation.net/blog/bowwy

วันจันทร์ ที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551

รวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย (4)

Posted by หัวผักกาด , ผู้อ่าน : 162 , 00:30:45 น.

พิมพ์หน้านี้

ฉันค่อยๆ เปิดจดหมายช้าๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเจ้าของจดหมายและนมอุ่นๆ แก้วนี้ ต้องการอะไร และเป็นใคร จึงได้รู้ว่าฉันพักอยู่ที่ห้องนี้....ลายมืออ่านง่ายไม่คุ้นตา แต่เมื่อฉันกวาดสายตาไปบรรทัดสุดท้ายเพียงหวังได้เห็นชื่อเจ้าของจดหมาย ทำให้ฉันถึงกับเกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อยก่อนรีบย้อนกลับไปอ่านช้าๆ ทีละบรรทัด ถึง....คุณมีนา หากคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่า คุณได้รับนมอุ่นๆ จากบริกรของโรงแรมแล้ว ผมขอให้คุณดื่มนมอย่างสบายใจได้ เพราะผมไม่เคยประสงค์จะเอาชีวิตของคุณ ความจริงผมอยากเล่าเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้าคุณ แต่ผมคงไม่อาจทนมองหน้าคุณได้ ด้วยความละอายใจที่คุณให้ความไว้วางใจผมอย่างมาก จนทำให้ผมรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่จำต้องทำให้คุณบาดเจ็บหรือหวาดกลัว ผมต้องเริ่มต้นด้วยคำว่าขอโทษ ผมอยากบอกคุณว่า หากคุณจะเปลี่ยนใจกลับ กทม.ไปซะ ผมคงจะสบายใจเหลือเกิน แม้ผมจะเป็นหนึ่งในขบวนการที่พวกคุณเรียกว่า กลุ่มก่อความไม่สงบ แต่ผมไม่เคยคิดทำร้ายผู้บริสุทธิ์ สื่อมวลชนไม่ใช่เป้าหมายของพวกเรา แต่เหตุที่เกิดกับคุณ เพียงแค่ต้องการปรามให้คุณหยุดและล้มเลิกความคิดที่จะมาหวังแก้ไขปัญหาภาคใต้ คุณมีน ผมไม่อยากเห็นคุณต้องตกอยู่ในอันตราย กลับไปเถอะครับ ปัญหาภาคใต้ไม่ได้แก้ได้ง่ายๆ เพียงอาศัยเวลาแค่ไม่กี่ปี เราถูกปล่อยให้ต่อสู้มาโดยลำพังนานแล้ว อย่าตัดสินปัญหาภาคใต้ว่าเป็นเพียงเรื่องการแบ่งแยกดินแดนกลับไปเป็นรัฐปัตตานี ผมว่านั่นคือความคิดที่ตื้นเกินไป มือคุณมีนเพียงสองมือไม่สามารถแก้ปมนี้ได้หรอกครับ ผมคงบอกอะไรไม่ได้มากกว่านี้ และผมคงไม่อาจดูแลคุณได้อีก เพราะจดหมายฉบับนี้ได้เปิดเผยตัวตนของผมเสียแล้ว แต่ผมเชื่อว่า หมวดนที จะดูแลคุณได้อย่างดี อีกเรื่องที่ผมขอสารภาพว่า เหตุระเบิดรถตู้นั้น ผมทราบว่าพวกเราได้วางระเบิดไว้ใต้รถตู้ ซึ่งผมจะต้องเป็นคนส่งสัญญาณให้กดเมื่อคุณอยู่บนรถ แต่ผมทำไม่ได้ เพราะครั้งแรกที่ผมได้เห็นหน้าคุณ ผมก็ตัดสินใจว่า ผมจะต้องปกป้องคุณให้พ้นอันตราย วันนั้น ผมจึงตั้งใจลงจากรถไปด้วย และค่อยส่งสัญญาณเมื่อคุณพ้นรัศมีรถตู้ไปแล้ว แต่ความแรงของระเบิดมันทำให้กระจกแตกกระจาย ผมไม่อาจทนเห็นใบหน้าอันงดงามของคุณต้องเสียโฉม ผมจึงบังร่างคุณไว้ ส่วนคนที่ออกมายิงปืนขึ้นฟ้า ห้ามพวกกลุ่มบ้าระห่ำเหล่านั้นไม่ให้เข้าใกล้รถที่คุณนั่งอยู่ ก็คือ ผม และผมก็เชื่อว่า คุณน่าจะคุ้นเสียง ผมต้องขอโทษอีกครั้ง และขอย้ำอีกครั้งว่าคุณควรจะกลับไป ผมไม่ทำร้ายคุณ เชื่อเถอะครับ ระวังตัวด้วย อาดัม อ่านจนจบกระบวนความแล้ว ฉันยังคงย้อนกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะความไม่เข้าใจว่า ทำไม เกลือที่เป็นหนอน กลับกลายเป็นมิตร ที่ฉันไม่เคยคิดจะระแวงสงสัย เพราะอะไร ฉันพับจดหมายเก็บลงซองเช่นเดิม พลางเอนลงนอนอย่างอ่อนแรง ใช่ ! ปัญหาภาคใต้ฉันคนเดียวไม่อาจแก้ได้ แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งได้ ฉันอยากเจอเธอ อาดัม ฉันอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่.... ................................................... ด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรง จากการถูกมัดแขนขาไวนาน เมื่อตื่นขึ้นมารับอากาศเช้าวันใหม่ ฉันรู้สึกได้ถึงอาการปวดเมื่อยเนื้อตัว ขณะกำลังค่อยๆ บีบนวดให้คลายเมื่อย เสียงกริ่งโทรศัพท์ส่งเสียงแหลมลึก ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบเอื้อมมือไปรับทันที "คุณมีนาครับ ต้องขอโทษที่โทรมารบกวนแต่เช้า แต่เพื่อความปลอดภัยครับ หวังว่าผมคงไม่ทำให้คุณรำคาญ" เสียงผู้กำกับ สภ.เมืองนราธิวาส สอบถามด้วยความห่วงใย "ไม่ค่ะ มีนเองต้องขอบคุณต่างหาก จะรำคาญได้ยังไงคะ แล้วหมวดนทีเป็นยังไงคะ รู้สึกตัวหรือยัง งั้นเดี๋ยวรอมีนสักครู่นะคะ มีนขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะลงไปคะ" ฉันรีบวางโทรศัพท์ลงโดยไม่รอฟังคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม จัดการธุระส่วนตัวด้วยความรวดเร็วเพียงไม่ถึงชั่งโมง ฉันก็ปรากฏตัวหน้าล็อบบี้โรงแรม ยังไม่ทันที่ผู้กำกับคนดีจะดื่มกาแฟหมดถ้วย "ไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ มีนอยากรู้ว่า ผู้หมวดรู้สึกตัวหรือยัง"ฉันส่งยิ้มหวานเชิงขอร้อง ซึ่งผู้กำกับก็ไม่ปฏิเสธให้ฉันต้องเสียกำลังใจ เสียงเครื่องยนต์คำรามได้เพียงอึดใจใหญ่ ก็มาถึงหน้าโรงพยาบาล "ขอมีนลงไปก่อนนะคะ มีนจะได้รู้ว่า ผู้หมวดฟื้นหรือยัง" ฉันไม่ขอคำตอบเช่นเคย เปิดประตูรถรีบวิ่งไปเหมือนเด็กที่กำลังดีใจทีจะได้เจอเพื่อน ด้วยความลืมตัวฉันวิ่งผ่านสวนมุ่งหน้าไปที่ห้องฉุกเฉิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องส่งเสียงตึงๆ จนนางพยาบาลหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ จริงซิ นี่คือสถานที่ที่ต้องการความเงียบสงบ แต่กว่าจะคิดได้ฉันก็ถึงหน้าห้องฉุกเฉินเสียแล้ว ประจวบพอดีกับคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน "ผู้หมวดเป็นไงบ้างคะ รู้สึกตัวหรือยัง" "ครับ แต่หมอขอให้เขาพักอีกสักครู่ ช่วงบ่ายๆ คุณค่อยมาเยี่ยมจะดีกว่าครับ" คุณหมอพูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้ฉันยืนงงนิ่งอยู่คนเดียว "คุณมีนา ไงครับ ลูกน้องผมเป็นไงบ้าง" เสียงผู้กำกับปลุกให้ฉันกลับมาได้สติ "คะ เอ่อ...คุณหมอว่า รู้สึกตัวแล้ว แต่ว่าให้มาเยี่ยมช่วงบ่ายๆ น่ะค่ะ" "งั้นเราไปทานข้าวกันก่อนดีไหมครับ"ผู้กำกับเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง แต่ฉันต้องขอปฏิเสธ อย่างไม่กลัวว่าผู้กำกับจะโกรธเคือง เพราะเวลานี้ฉันอยากอยู่คนเดียวมากกว่า ผู้กำกับค้อมตัวน้อยๆ เชิงลากลับและเดินจากไป ฉันเดินทอดน่องปล่อยความคิดล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย คิดถึงข้อความในจดหมายของอาดัม พลางถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย นั่งลงบนเก้าอี้ยาว ที่ตั้งกลางสวน มองน้ำตกที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้ว....ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองฉัน ฉันรีบหันหลังกลับมอง ปรากฏร่างชายหนุ่มคนหนึ่งที่ฉันคุ้นหน้าเขาเป็นอย่างดี "อาดัม ! " ฉันร้องด้วยความตกใจระคนดีใจ เพราะนี่คือโอกาสที่ฉันจะได้คลายข้อสงสัยเสียที (ยังไม่จบง่ายๆ หรอกจ้า แต่ว่า อาดัมมาปรากฏตัวทำไมในเมื่อเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้ก่อความไม่สงบ หรือเพราะมีนากำลังตกอยู่ในอันตราย.....ติดตามตอนต่อไป)

ฉันค่อยๆ เปิดจดหมายช้าๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเจ้าของจดหมายและนมอุ่นๆ แก้วนี้ ต้องการอะไร และเป็นใคร จึงได้รู้ว่าฉันพักอยู่ที่ห้องนี้....ลายมืออ่านง่ายไม่คุ้นตา แต่เมื่อฉันกวาดสายตาไปบรรทัดสุดท้ายเพียงหวังได้เห็นชื่อเจ้าของจดหมาย ทำให้ฉันถึงกับเกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อยก่อนรีบย้อนกลับไปอ่านช้าๆ ทีละบรรทัด

ถึง....คุณมีนา

หากคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่า คุณได้รับนมอุ่นๆ จากบริกรของโรงแรมแล้ว ผมขอให้คุณดื่มนมอย่างสบายใจได้ เพราะผมไม่เคยประสงค์จะเอาชีวิตของคุณ ความจริงผมอยากเล่าเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้าคุณ แต่ผมคงไม่อาจทนมองหน้าคุณได้ ด้วยความละอายใจที่คุณให้ความไว้วางใจผมอย่างมาก จนทำให้ผมรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่จำต้องทำให้คุณบาดเจ็บหรือหวาดกลัว ผมต้องเริ่มต้นด้วยคำว่าขอโทษ ผมอยากบอกคุณว่า หากคุณจะเปลี่ยนใจกลับ กทม.ไปซะ ผมคงจะสบายใจเหลือเกิน แม้ผมจะเป็นหนึ่งในขบวนการที่พวกคุณเรียกว่า กลุ่มก่อความไม่สงบ แต่ผมไม่เคยคิดทำร้ายผู้บริสุทธิ์ สื่อมวลชนไม่ใช่เป้าหมายของพวกเรา แต่เหตุที่เกิดกับคุณ เพียงแค่ต้องการปรามให้คุณหยุดและล้มเลิกความคิดที่จะมาหวังแก้ไขปัญหาภาคใต้ คุณมีน ผมไม่อยากเห็นคุณต้องตกอยู่ในอันตราย กลับไปเถอะครับ ปัญหาภาคใต้ไม่ได้แก้ได้ง่ายๆ เพียงอาศัยเวลาแค่ไม่กี่ปี
เราถูกปล่อยให้ต่อสู้มาโดยลำพังนานแล้ว อย่าตัดสินปัญหาภาคใต้ว่าเป็นเพียงเรื่องการแบ่งแยกดินแดนกลับไปเป็นรัฐปัตตานี ผมว่านั่นคือความคิดที่ตื้นเกินไป มือคุณมีนเพียงสองมือไม่สามารถแก้ปมนี้ได้หรอกครับ ผมคงบอกอะไรไม่ได้มากกว่านี้ และผมคงไม่อาจดูแลคุณได้อีก เพราะจดหมายฉบับนี้ได้เปิดเผยตัวตนของผมเสียแล้ว แต่ผมเชื่อว่า หมวดนที จะดูแลคุณได้อย่างดี

อีกเรื่องที่ผมขอสารภาพว่า เหตุระเบิดรถตู้นั้น ผมทราบว่าพวกเราได้วางระเบิดไว้ใต้รถตู้ ซึ่งผมจะต้องเป็นคนส่งสัญญาณให้กดเมื่อคุณอยู่บนรถ แต่ผมทำไม่ได้ เพราะครั้งแรกที่ผมได้เห็นหน้าคุณ ผมก็ตัดสินใจว่า ผมจะต้องปกป้องคุณให้พ้นอันตราย วันนั้น ผมจึงตั้งใจลงจากรถไปด้วย และค่อยส่งสัญญาณเมื่อคุณพ้นรัศมีรถตู้ไปแล้ว แต่ความแรงของระเบิดมันทำให้กระจกแตกกระจาย ผมไม่อาจทนเห็นใบหน้าอันงดงามของคุณต้องเสียโฉม ผมจึงบังร่างคุณไว้

ส่วนคนที่ออกมายิงปืนขึ้นฟ้า ห้ามพวกกลุ่มบ้าระห่ำเหล่านั้นไม่ให้เข้าใกล้รถที่คุณนั่งอยู่ ก็คือ ผม และผมก็เชื่อว่า คุณน่าจะคุ้นเสียง ผมต้องขอโทษอีกครั้ง และขอย้ำอีกครั้งว่าคุณควรจะกลับไป ผมไม่ทำร้ายคุณ เชื่อเถอะครับ

ระวังตัวด้วย

อาดัม

อ่านจนจบกระบวนความแล้ว ฉันยังคงย้อนกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะความไม่เข้าใจว่า ทำไม เกลือที่เป็นหนอน กลับกลายเป็นมิตร ที่ฉันไม่เคยคิดจะระแวงสงสัย เพราะอะไร ฉันพับจดหมายเก็บลงซองเช่นเดิม พลางเอนลงนอนอย่างอ่อนแรง ใช่ ! ปัญหาภาคใต้ฉันคนเดียวไม่อาจแก้ได้ แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งได้ ฉันอยากเจอเธอ อาดัม ฉันอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่....

...................................................

ด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรง จากการถูกมัดแขนขาไวนาน เมื่อตื่นขึ้นมารับอากาศเช้าวันใหม่ ฉันรู้สึกได้ถึงอาการปวดเมื่อยเนื้อตัว ขณะกำลังค่อยๆ บีบนวดให้คลายเมื่อย เสียงกริ่งโทรศัพท์ส่งเสียงแหลมลึก ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบเอื้อมมือไปรับทันที "คุณมีนาครับ ต้องขอโทษที่โทรมารบกวนแต่เช้า แต่เพื่อความปลอดภัยครับ หวังว่าผมคงไม่ทำให้คุณรำคาญ" เสียงผู้กำกับ สภ.เมืองนราธิวาส สอบถามด้วยความห่วงใย

"ไม่ค่ะ มีนเองต้องขอบคุณต่างหาก จะรำคาญได้ยังไงคะ แล้วหมวดนทีเป็นยังไงคะ รู้สึกตัวหรือยัง งั้นเดี๋ยวรอมีนสักครู่นะคะ มีนขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะลงไปคะ" ฉันรีบวางโทรศัพท์ลงโดยไม่รอฟังคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม จัดการธุระส่วนตัวด้วยความรวดเร็วเพียงไม่ถึงชั่งโมง ฉันก็ปรากฏตัวหน้าล็อบบี้โรงแรม ยังไม่ทันที่ผู้กำกับคนดีจะดื่มกาแฟหมดถ้วย

"ไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ มีนอยากรู้ว่า ผู้หมวดรู้สึกตัวหรือยัง"ฉันส่งยิ้มหวานเชิงขอร้อง ซึ่งผู้กำกับก็ไม่ปฏิเสธให้ฉันต้องเสียกำลังใจ เสียงเครื่องยนต์คำรามได้เพียงอึดใจใหญ่ ก็มาถึงหน้าโรงพยาบาล

"ขอมีนลงไปก่อนนะคะ มีนจะได้รู้ว่า ผู้หมวดฟื้นหรือยัง" ฉันไม่ขอคำตอบเช่นเคย เปิดประตูรถรีบวิ่งไปเหมือนเด็กที่กำลังดีใจทีจะได้เจอเพื่อน

ด้วยความลืมตัวฉันวิ่งผ่านสวนมุ่งหน้าไปที่ห้องฉุกเฉิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องส่งเสียงตึงๆ จนนางพยาบาลหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ จริงซิ นี่คือสถานที่ที่ต้องการความเงียบสงบ แต่กว่าจะคิดได้ฉันก็ถึงหน้าห้องฉุกเฉินเสียแล้ว ประจวบพอดีกับคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"ผู้หมวดเป็นไงบ้างคะ รู้สึกตัวหรือยัง"

"ครับ แต่หมอขอให้เขาพักอีกสักครู่ ช่วงบ่ายๆ คุณค่อยมาเยี่ยมจะดีกว่าครับ" คุณหมอพูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้ฉันยืนงงนิ่งอยู่คนเดียว

"คุณมีนา ไงครับ ลูกน้องผมเป็นไงบ้าง" เสียงผู้กำกับปลุกให้ฉันกลับมาได้สติ

"คะ เอ่อ...คุณหมอว่า รู้สึกตัวแล้ว แต่ว่าให้มาเยี่ยมช่วงบ่ายๆ น่ะค่ะ"

"งั้นเราไปทานข้าวกันก่อนดีไหมครับ"ผู้กำกับเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง แต่ฉันต้องขอปฏิเสธ อย่างไม่กลัวว่าผู้กำกับจะโกรธเคือง เพราะเวลานี้ฉันอยากอยู่คนเดียวมากกว่า ผู้กำกับค้อมตัวน้อยๆ เชิงลากลับและเดินจากไป

ฉันเดินทอดน่องปล่อยความคิดล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย คิดถึงข้อความในจดหมายของอาดัม พลางถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย นั่งลงบนเก้าอี้ยาว ที่ตั้งกลางสวน มองน้ำตกที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้ว....ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองฉัน ฉันรีบหันหลังกลับมอง ปรากฏร่างชายหนุ่มคนหนึ่งที่ฉันคุ้นหน้าเขาเป็นอย่างดี

"อาดัม ! " ฉันร้องด้วยความตกใจระคนดีใจ เพราะนี่คือโอกาสที่ฉันจะได้คลายข้อสงสัยเสียที

(ยังไม่จบง่ายๆ หรอกจ้า แต่ว่า อาดัมมาปรากฏตัวทำไมในเมื่อเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้ก่อความไม่สงบ หรือเพราะมีนากำลังตกอยู่ในอันตราย.....ติดตามตอนต่อไป)

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 30
วารี วันที่ : 16/03/2008 เวลา : 19.58 น.
http://www.oknation.net/blog/nsdiary

พึ่งเข้ามาอ่านครั้งแรก ลุ้นระทึกจังค่ะ แล้วจะติดตามตอนต่อไปนะคะ

ความคิดเห็นที่ 29
เก้าอี้สีแดง วันที่ : 16/03/2008 เวลา : 19.25 น.
http://www.oknation.net/blog/wanwalitna
++ มิตรภาพและความทรงจำที่ดี ++

ดีค้า หายเหมือนกัน แต่ของเรานานกว่า 555 กลับมาแล้ว

นะจ้า แวะมาคุยกันด้วยนะคะ คิดถึงคะ

ความคิดเห็นที่ 28
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 16/03/2008 เวลา : 19.12 น.
http://www.oknation.net/blog/Bhirisa
เมินอดีต มองปัจจุบัน มุ่งสู่อนาคต

ตอนต่อไปเมื่อไหร่จะมาค่ะ...น้องหัวผักกาด

ความคิดเห็นที่ 27
AJ.p วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 20.43 น.
http://www.oknation.net/blog/TheTaleOfFourTribes
- - กระต่ายตัวนี้...มิมีพิษมีภัยนะจ๊ะ!!! - -

เอ...หายไปนานแฮะ...ยังอยู่ไม่เอ่ย

ความคิดเห็นที่ 26
HalfMoon วันที่ : 11/03/2008 เวลา : 10.30 น.
http://www.oknation.net/blog/halfMoon
Twinkle light from the "half Moon" in a dark sky...

ขออนุญาตส่ง tag ต่อนะคะ

http://www.oknation.net/blog/halfMoon/2008/03/11/entry-1/comment#read

ญะซากัลลอฮ์

ความคิดเห็นที่ 25
AJ.p วันที่ : 04/03/2008 เวลา : 22.18 น.
http://www.oknation.net/blog/TheTaleOfFourTribes
- - กระต่ายตัวนี้...มิมีพิษมีภัยนะจ๊ะ!!! - -

มาหา มาดู...นะคับ

ความคิดเห็นที่ 24
LittleLee วันที่ : 01/03/2008 เวลา : 19.00 น.
http://www.oknation.net/blog/LittleLee

แวะมาเยี่ยมหวะเพื่อน
แล้วจะชวนเข้าไปเยี่ยมชมเว็บใหม่มี blog ใช้งานง่ายๆอยู่ด้วย ฉันไปสร้างไว้แล้วแต่จะพูดคุยเรื่องเพลงๆนะ
ถ้าแกว่างๆแวะเข้าไปเจิมด้วยรู้ปะ

ที่นี่นะ http://leeinho.yarisme.com/ ฝากเม้นด้วย

ความคิดเห็นที่ 23
บุญชัย วันที่ : 01/03/2008 เวลา : 02.13 น.
http://www.oknation.net/blog/boonchai

ยังน่าตื่นเต้นเหมือนเดิมครับ..

ความคิดเห็นที่ 22
จินตนากาล วันที่ : 29/02/2008 เวลา : 22.31 น.
http://www.oknation.net/blog/Manake

เรื่องเล่าดีแต่เศร้าไปนิด..อยากจะรู้จังว่าเขาต้องการอะไร..และทำไปเพื่อ่ไคร..แล้วเค้าจะได้อะไร

ความคิดเห็นที่ 21
AJ.p วันที่ : 28/02/2008 เวลา : 21.32 น.
http://www.oknation.net/blog/TheTaleOfFourTribes
- - กระต่ายตัวนี้...มิมีพิษมีภัยนะจ๊ะ!!! - -

มาหาคับผม

ความคิดเห็นที่ 20
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 27/02/2008 เวลา : 22.58 น.
http://www.oknation.net/blog/Bhirisa
เมินอดีต มองปัจจุบัน มุ่งสู่อนาคต

แวะมาอ่านแล้วจ้า...ตามอยู่นะจ๊ะ

เศร้าจังอ่ะ...เมื่อไหร่ชีวิตมีนาจะลงเอยและสงบนะ

อ๋อ...อีกนานนี่เอง

ความคิดเห็นที่ 19
roselobster วันที่ : 24/02/2008 เวลา : 22.03 น.
http://www.oknation.net/blog/Memyself
" บทกวีไม่ได้เป็นของคนแต่ง....แต่เป็นของคนที่ต้องการมันต่างหาก "

ขอโทษจ้าพี่มาเยี่ยมช้าไปมากๆๆๆๆๆๆ

มีความสุขนะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 18
เคิร์ก วันที่ : 23/02/2008 เวลา : 15.42 น.
http://www.oknation.net/blog/kherk

อ่านแล้วเศร้า..นะ

เหนื่อยนักก็พักนะครับ

คิดถึง จากคนอ่อนไหว

ความคิดเห็นที่ 17
daddynop วันที่ : 23/02/2008 เวลา : 13.12 น.
http://www.oknation.net/blog/daddynop

แวะมาทักทายครับ

ความคิดเห็นที่ 16
รัฐศิริ วันที่ : 21/02/2008 เวลา : 08.28 น.
http://www.oknation.net/blog/rutdy

สวสดียามเช้าครับ

ความคิดเห็นที่ 15
AJ.p วันที่ : 21/02/2008 เวลา : 00.28 น.
http://www.oknation.net/blog/TheTaleOfFourTribes
- - กระต่ายตัวนี้...มิมีพิษมีภัยนะจ๊ะ!!! - -

อืม...แวะมาเฉยๆ

ความคิดเห็นที่ 14
PhoenixMan วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 19.18 น.
http://www.oknation.net/blog/phoenixman
Reborn Elegant, The Return of Fabulous gal !!!

...ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด........เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่...

ความคิดเห็นที่ 13
ทรายรุ้ง วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 18.38 น.
http://www.oknation.net/blog/kartai
เกาะกูด science : กลุ่มเขียนข้าว http://www.oknation.net/blog/scienceteachวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน เนื้อหาวิชาวิทยาศาสตร์ระดับประถมศึกษาปีที่ 1 - 6

วันนี้มาเยี่ยมค่ะ..หายไปนานมาถึงรวมเลือดเนื้อชาตเชื้อไทย(4)แล้วอ่ะ..คงต้องขอเวลาอ่านนิดนึงนะค่ะ
รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 12
ธมลวรรณ วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 17.32 น.
http://www.oknation.net/blog/tamonwan
เรียนรู้เพื่ออยู่และรักอย่างรู้คุณค่า

อย่างน้อยอาดัมก็ยังคอยปกป้องคุณมีน
แต่ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่ควรทำร้ายใครเลยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 11
เป๊ปซี่ วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 14.23 น.
http://www.oknation.net/blog/Pepsi8

อือมมมม์.....เรื่องค่อนข้างลึกลับซับซ้อนครับ.....แต่อ่านแล้วก็สนุกดี...เขียนตอนต่อไปแล้วไปตามด้วยนะครับ.....

ความคิดเห็นที่ 10
HalfMoon วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 09.46 น.
http://www.oknation.net/blog/halfMoon
Twinkle light from the "half Moon" in a dark sky...

สักวัน

ต้องสงบ

..................

ความคิดเห็นที่ 9
raksanok วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 09.31 น.
http://www.oknation.net/blog/raksanok
รักสนุก เพราะสุขอยู่ทีใจ www.sumbydesign.net

อยากให้คนทั้งโลกได้อ่านเรื่องนี้จังเลย

ตั้งแต่ตอนแรกมาเลย

ความคิดเห็นที่ 8
ลุงฟาง วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 07.12 น.
http://www.oknation.net/blog/semtele

....เรื่องราวที่มีความหมายสำหรับใครบางคน....

ความคิดเห็นที่ 7
วิกูล วันที่ : 19/02/2008 เวลา : 00.28 น.
http://www.oknation.net/blog/wikulponang

มาเยี่ยมจ้า...สบายดีนะ

ความคิดเห็นที่ 6
AJ.p วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 13.31 น.
http://www.oknation.net/blog/TheTaleOfFourTribes
- - กระต่ายตัวนี้...มิมีพิษมีภัยนะจ๊ะ!!! - -

ไอ๋หยา...! อาดัมโผล่พรวดๆเลยอ่ะ...(จบซะน่าติดตามเลยนะตัว)

ว่าแต่...หรือว่าอาดัมจะมาชวนคุณมีนไปออกเดทนะ! อิอิ

ปล. แล้วตกลงนมแก้วนั้น มีนกล้าดิ่มไหนนั่น

ความคิดเห็นที่ 5
paedophile วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 11.22 น.
http://www.oknation.net/blog/paedophiel
ขับเคลื่อนอารมณ์ให้ตรงร่องน้ำ หากประมาทอาจทำให้สำนึกถูกเฉี่ยวชนจนสติปัญญาเกยตื้น

กิ๊ดเถิงจ้า

ความคิดเห็นที่ 4
slipknot วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 10.47 น.
http://www.oknation.net/blog/slipknot
ถึงเป็นผี...ก็เป็นผีมี..หัวใจ...นะเฟร้ยยยยยยตอนนี้มีบ้านอีกหลัง www.oknation.net/blog/hellstory อย่าลืมแวะไปชมบ้างนะ...คริ...คริ...คริ

สบายดีนะครับ

ความคิดเห็นที่ 3
veerin วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 08.33 น.
http://www.oknation.net/blog/veerin

อยากให้ปัญหาภาคใต้คลี่คลายลงจังค่ะ คุณหัวผักกาด

อ่านทีไรก็เศร้าใจทีนั้นจริงๆ..เอาใจช่วยให้ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายนะคะ..

ความคิดเห็นที่ 2
ku_khuan วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 07.48 น.
http://www.oknation.net/blog/khuan
<<"มัวพะวงว่าจะสูญเสีย...สิ่งนั้นสิ่งนี้จะหายไป...แล้วได้อะไรขึ้นมา? แม้แต่ชีวิตเราเอง....ก็ต้องสูญหายไปสักวันเหมือนกัน">>

ดีจ้า หัวผักกาด ...
..

ยังไม่อ่านนะคะ มาแปะโป้งไว้ก่อน สบายดีเน๊อะ ...

ความคิดเห็นที่ 1
moonlight วันที่ : 18/02/2008 เวลา : 03.47 น.
http://www.oknation.net/blog/sangjan
แสงจันทร์

มาอ่านค่ะ คุณหัวผักกาด
อ่านแล้วเศร้าใจ และทำให้อยากทราบว่า
อะไร คือความไม่ถูกต้อง ในความคิดของผู้ก่อความไม่สงบ

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน