หลังจากเหตุลอบยิงในกุโบร์ เหตุฆ่ารายวันก็เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉันได้แต่นั่งมองภาพข่าวทางโทรทัศน์ที่รายงานเหตุคนร้ายลอบยิงทหารชุดคุ้มครองครู ชาวบ้านที่ขี่รถจักรยานยนต์ออกจากมัสยิดเพื่อกลับบ้าน สภาพศพถูกยิงอย่างไม่ปรานี ฉันปิดโทรทัศน์พลางถอนหายใจอย่างอ่อนล้า นี่หรือด้ามขวานไทย ผู้ที่มีอำนาจเขาทำอะไรกันอยู่ ไม่เร่งมาแก้ปัญหานี้ หรือต้องรอให้ขวานไร้ด้ามเสียก่อน...

ขณะกำลังปล่อยใจล่องลอยไปไกล แว่วเสียงรถจักรยานยนต์ดับเครื่องหน้าบ้านพอดี จึงรีบลุกขึ้นโผล่มองผ่านหน้าต่างด้วยใจระทึก แต่เหมือนผู้มาเยือนจะทราบถึงความคิดของฉัน... เสียงตะโกนเรียกชื่อดังขึ้น ทำให้ฉันคลายความกังวลได้ทันที "แหม หมวดนที หายดีแล้วเหรอคะ" ฉันรีบวิ่งมาต้อนรับรวดเร็ว

"ครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ" หมวดนทียิ้มอย่างอ่อนโยน

"รู้ได้ยังไงคะ ว่า มีนตกใจ" ฉันแสดงสีหน้าสงสัยว่าตำรวจนายนี้เก่งขนาดอ่านใจคนออกได้ แต่แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมาจากใบหน้าเปื้อนยิ้มของผู้หมวดคนเก่ง...แม้เป็นรอยยิ้มธรรมดาๆ แต่แปลกกลับทำให้ฉันมีกำลังใจและรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยและอบอุ่น ช่างคล้ายความรู้สึกที่ฉันเคยได้รับจากภัทรดนัย ...นัยคะ กำลังจะบอกอะไรฉันกันแน่....ฉันมองหน้าผู้หมวดพลางนึกไปถึงชายคนรัก จนไม่ทันได้คิดว่า ฉันกำลังจ้องหน้าหมวดนทีอยู่

จากใบหน้าที่ยิ้มแย้ม หมวดนทีหุบยิ้มลงก่อนเปลี่ยนเรื่องสนทนาทันที "วันนี้ ผมต้องลงพื้นที่ คุณจะไปด้วยกันไหม อาจต้องแวะไปพบอิหม่ามด้วย"

"ดีเลยค่ะ หมวด มีนกำลังอยากพบชาวบ้านพอดี โดยเฉพาะผู้นำศาสนา รอมีนครู่เดียวนะคะ" ฉันวิ่งหายเข้าไปในห้องและเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาพร้อมออกเดินทาง แต่ก่อนออกจากบ้าน ผู้หมวดคนเก่งถอดเสื้อแจ๊คเก็ตออกและถอดเสื้อเกราะกันกระสุนส่งให้ฉัน สวมใส่ป้องกันตัว ฉันพยายามส่ายหน้าปฏิเสธ แต่หมวดนทีไม่ฟังคำค้านสวมให้ฉันเองและบังคับให้ฉันสวมแจ๊คเก็ตทับอีกตัว จากนั้น ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

"แวะคุยกับโต๊ะครูก่อนดีไหมครับ" หมวดขอความเห็นซึ่งฉันเพียงพยักหน้ารับ เพราะรู้สึกแปลกเหมือนมีใครสักคนขับรถตามมาติดๆ จึงพยายามสังเกตจากกระจกรถจักรยานยนต์ของหมวด จนกระทั่งถึงบ้านไม้หลังหนึ่ง รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวครึ้ม ภายนอกอาจดูร่มรื่นแต่เมื่อเดินเข้ามาภายในบริเวณบ้านกลับดูลึกลับน่าเกรงขาม ฉันกับหมวดยืนรออยู่ไม่ถึง 5 นาที ปรากฏชายชราวัย 70 ปี เดินออกมาจากด้านหลังตัวบ้าน ชายชราชวนให้นั่งลงหน้าบ้าน พลางส่งยิ้มแสดงไมตรี

"อัสซาลามมุอาลัยกุมค่ะ โต๊ะครู"ฉันใช้สองมือจับมือชายชราก่อนค่อยๆ ดึงกลับมาวางบนจมูกแสดงการทักทายแบบชาวมุสลิม

"วลัยกุมวัสซาลาม" เสียงโต๊ะครูตอบเบาๆ ในลำคอและแสดงการทักทายเช่นกัน
แต่โต๊ะครูใช้เพียงมือข้างเดียวด้วยเป็นผู้ใหญ่กว่า

"สวัสดีครับ นี่คือคุณมีนที่ผมเคยเล่าให้ครูฟังแล้วไงครับ" หมวดนทีแนะนำคล่องแคล่ว ชายชราที่ได้รับการขานสรรพนามว่าโต๊ะครู ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร

เสียงสนทนาด้วยภาษาที่เป็นกันเอง เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ทั้งเรื่องของความเชื่อ ศาสนกิจของแต่ละศาสนา รวมถึงความสัมพันธที่เคยผูกพันกันระหว่างหน่วยงานราชการกับประชาชน ที่นับวันจะลดน้อยลงๆ โต๊ะครูเล่าด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย และยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า เหตุความไม่สงบในปัจจุบันนั้นแตกต่างไปแล้ว

...ซวบ...เสียงสาวเท้าบนกองใบไม้บริเวณหน้าบ้านโต๊ะครู ทำให้โต๊ะครูหยุดชะงัก ทุกคนเงียบกริบ เสียงฝีเท้าก็เงียบลงเช่นกัน หมวดนทีกระชับปืนเตรียมพร้อมลั่นไก พลางทำสัญญาณมือให้ฉันพาโต๊ะครูหาที่หลบกำบังที่ปลอดภัย แต่เสียงฝีเท้าหยุดนิ่งไป หมวดนที ค่อยๆ เดินสำรวจรอบบริเวณบ้าน แต่ไม่ปรากฏร่องรอยผู้มาเยือน

ฉันได้แต่นึกในใจว่า คงต้องเป็นคนที่ตามเรามาตลอดทางแน่ๆ และถ้าคิดไม่ผิดพลาด เขาน่าจะเป็น อาดัม

"มีคนตามเรามาแน่ๆ คุณมีน ไปกันดีกว่าครับ" หมวดนทีตรงไปที่รถจักรยานยนต์คู่ใจสตาร์ทเครื่องรอ ฉันลาโต๊ะครูก่อนกลับ พลางขอให้ผู้หมวดส่งตำรวจมาดูแลความปลอดภัยโต๊ะครูทันที เพราะฉันไม่แน่ใจว่า ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญจะได้ยินเรื่องราวต่างๆ ที่โต๊ะครูได้เล่าออกมาหรือไม่

หมวดนทีเร่งเครื่องด้วยความเร็วสูง จนทำให้ฉันผงะหงายหลังไม่ทันตั้งตัว แต่หมวดนทีได้คว้าข้อมือฉันไว้ก่อนจับมาโอบเอวเขา "จับแน่นๆ ผมว่าเราชักจะไม่ปลอดภัยซะแล้วครับ"

แม้หมวดจะเร่งความเร็วสูงมากเพียงใด ฉันก็ยังมองเห็นรถติดตามอยู่ห่างๆ ไม่เหมือนการติดตามเพื่อหวังปองร้ายกลับคล้ายตามดูแลรักษาความปลอดภัย หมวดนทีเปลี่ยนเส้นทางจากเดิมที่จะไปพบชาวบ้าน หันเหกลับไปยังสภ.เมืองนราธิวาส แม้ไม่มีคำอธิบายแต่ฉันเข้าใจดี จึงไม่คิดเอ่ยปากถาม

หมวดจอดรถอย่างรวดเร็วแล้วรีบดึงมือฉันให้ขึ้นไปบนโรงพักทันที "ผมต้องขอโทษด้วยที่พาคุณมีนไปตาม แผนเดิมไม่ได้" หมวดนที กล่าวขอโทษด้วยสีหน้าเสียใจอย่างมาก ฉันเพียงแต่พยักหน้าและยิ้มอย่างเข้าใจ

"หมวดคะ มีนว่า เขาไม่ได้ประสงค์ร้ายกับเรา มีนเห็นเขาตามเรามาตั้งแต่ออกจากบ้าน" ฉันพยายามทำเสียงให้เป็นปกติแต่มันก็ยังคงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

"อาดัมใช่ไหมครับ" หมวดนทีถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"มีนคิดว่าน่าจะใช่นะคะ แต่มีนไม่แน่ใจว่าเขาต้องการจะบอกอะไรเรา"

"หรือจะมาบอกว่า...."หมวดนทีนิ่งไปอึดใจ ก่อนวิ่งลงจากโรงพักสตาร์ทรถคู่ใจออกไปโดยไม่บอกกล่าวใคร บรรดาตำรวจผู้ใต้บังคับบัญชาต่างติดตามไปทันควัน ฉันเองก็ไม่รอช้า ตามขึ้นรถ ด.ต.คนสนิทผู้หมวดอย่างรวดเร็วเช่นกัน

หน้าบันไดบ้านของชายชราผู้ที่ฉันเพิ่งมาเยือน เต็มไปด้วยคราบเลือดสดๆ เป็นทางลากยาวไปในสวนหลังบ้านที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เขียวครึ้ม และคราบเลือดได้หยุดอยู่ที่บริเวณบ่อน้ำ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าช่างเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อเลยว่า จะเกิดขึ้นในผืนแผ่นดินไทยแสนสงบ ชายชราผู้ใจดีกลับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ และไร้ศีรษะ

"อัลลอฮฺอักบัร ช่างเหี้ยมโหดเหลือเกิน ครูคะ มีนมาทำให้ครูต้องเป็นแบบนี้ มีนขอโทษค่ะ ครูคะ มีนสัญญาว่า มีนจะเอาความสงบกลับคืนมาให้ได้" ฉันสะอื้นไห้ข้างศพโต๊ะครูผู้ใจดี

"อาดัม คุณกำลังจะบอกอะไรฉัน ทำไม ต้องทำร้ายคนบริสุทธิ์ พวกคุณต้องการอะไรกันแน่ คุณกำลังจะทำให้ฉันท้อแท้และล้มเลิกความคิดใช่ไหม ไม่มีวันๆ ไม่มีทาง" ฉันตะโกนร้องคล้ายคนบ้า แต่ฉันรู้ว่า คนที่ฉันพูดด้วยเขาได้ยินแน่นอน

ร่างไร้วิญญาณของอีกหนึ่งผู้บริสุทธิ์ถูกนำไปฝังในกุโบร์ และนี่จะไม่ได้ผู้บริสุทธิ์รายสุดท้าย เพราะเมื่อกุโบร์เปื้อนเลือด จะต้องมีผู้สูญเสียอีกมากมาย ฉันไม่อาจไปร่วมพิธีอำลาโต๊ะครูอันเป็นที่รักของชาวบ้านได้ ฉันไม่อาจไปด้วยน้ำตานองหน้าและความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ

ฉันกลับมานั่งร้องไห้เพียงลำพังในบ้านพัก สะอื้นไห้กับความอ่อนแอ โง่เขลาและเอาแต่ใจของตัวเองที่ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน ท่ามกลางคำห้ามและยับยั้งของผู้ที่หวังดี ฉันกำลังทำอะไร... ฉันเพียงต้องการรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อชนชาวไทยให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียว ฉันผิดตรงไหน ใช่ ! ฉันเพียงคนเดียว ไม่อาจรวมชาติไทยได้ แต่ฉันกำลังเริ่ม เริ่มประสานรอยร้าวที่รอวันแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่การประสานรอยร้าว ไม่ใช่จะใช้เวลาเพียงชั่วข้ามคืนได้ เพราะหากไม่ระวังและประสานรอยด้วยความเร่งรีบและหนักมือ จะยิ่งทำให้แตกเร็วขึ้น

ปัง...ประตูเปิดออกจากแรงถีบ ชายหนุ่มชุดดำถือปืนจ้องปลายกระบอกมาที่ฉัน เสียงดังคลิก เตรียมเหนี่ยวไกปืน ...ปัง...เสียงปืนดังมาจากด้านหลังชายถือปืนเบื้องหน้าฉัน ร่างล้มลงนอนแน่นิ่ง และปรากฏร่างชายอีกคนที่ฉันคุ้นเคย

"อาดัม คุณช่วยฉัน"

"รีบไปเถอะ พวกเขากำลังมา ...มาเก็บคุณ"อาดัมดึงมือให้ฉันลุกขึ้น ชี้มือให้ฉันวิ่งหนีไป แต่ฉันยังลังเล ห่วงหน้าพะวงหลัง อาดัมเดินเข้ามาดึงมือฉันให้วิ่งตาม จนมาถึงหน้าบ้านพักนายตำรวจคนเก่ง หมวดนที อาดัมจึงปล่อยมือฉัน พลางขอร้องผ่านสายตาอันแสนห่วงใยให้ฉันรีบเข้าไป และก่อนที่ฉันจะก้าวเข้าบริเวณบ้านผู้หมวดนที

"ชาติไทยไม่เคยแตกแยก เรายังคงเป็นขวานทองตลอดมาและตลอดไป มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ สำหรับนักข่าวตัวเล็กๆ อย่างคุณ ที่จะมารวมเลือดเนื้อชนชาวไทย ผู้มีอำนาจไม่เคยคิดอย่างคุณ พวกเราถูกทอดทิ้งมานานแล้ว สิ่งที่ทำให้ความไม่สงบยังคงอยู่ มันมีอะไรแอบแฝงมากกว่าที่คุณคิด" อาดัมหันหลังเดินหายไปในป่ารกทึบ โดยไม่หันมามองฉัน และหลังจากวันนั้น ฉันไม่เคยได้พบหน้าเขาอีก

ฉันยังคงเฝ้าหาคำตอบจากผืนแผ่นดินที่ได้ชื่อว่าพื้นที่สีแดง โดยไม่คิดกลัวอันตรายที่ฉันเชื่อว่ามันเกิดขึ้นได้เสมอ แม้ฉันจะรู้ดีว่า อาดัม จะคอยช่วยเหลือฉัน แต่ฉันยังคงไปพบปะพูดคุยกับชาวบ้านแทบทุกหมู่บ้าน คอยช่วยเหลือทวงถามความเป็นธรรม โดยหวังว่าสักวัน ฉันจะได้รับคำตอบ....เพราะอะไรความไม่สงบยังคงอยู่?

(มีนา ยังไมอาจรวมชาติไทยได้ ลำพัง ทุกคนต่างหากที่ต้องช่วยกัน ขวานทอง หากไม่มีด้าม จะเป็นขวานได้อย่างไร จริงไหม?)