เสียงผู้ประกาศรายงานข่าวการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บริเวณสะพานมัฆวานรังสรรค์ ถนนราชดำเนิน เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลลาออกทั้งคณะ และยุติการแก้ไขรัฐธรรมนูญ 2550 โดยมีเสียงโห่ร้องของกลุ่มผู้ร่วมชุมนุมดังอย่างต่อเนื่อง ฉันกดรีโมทปิดทีวีเพราะไม่อยากได้ยินข่าวอะไรอีก พลางถอนหายใจก่อนล้มตัวลงนอนอย่างหมดแรง ขณะกำลังเคลิ้มใกล้ผล็อยหลับ เสียงโทรศัพท์ดังก้องกังวานแสบแก้วหู ทำให้ฉันต้องรีบลุกขึ้นรับ เสียงปลายสายค่อนข้างเครียดและเด็ดขาด ซึ่งฉันไม่อาจปฏิเสธหรือคัดค้านได้ คำสั่งเรียกตัวกลับไปทำข่าวส่วนกลาง เพื่อช่วยทำข่าวที่สะพานมัฆวานรังสรรค์

สิ้นคำสั่งจากปลายสาย ฉันรีบโทรหาผู้หมวดนที แจ้งข่าวการกลับ กทม.อย่างเร่งด่วน ซึ่งหมวดนทีผู้เปี่ยมไปด้วยน้ำใจล้นเหลือ ได้เป็นธุระจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้โดยไม่รอช้า สร้างความปลาบปลื้มที่ฉันไม่อาจพรรณนาเป็นตัวอักษรได้จบกระบวนความ

"แล้วคุณมีนจะกลับมาอีกไหมครับ" หมวดนทีเอ่ยถามขณะมาส่งฉันที่สนามบิน

"ค่ะ ถ้าเสร็จภารกิจที่ส่วนกลาง มีนจะกลับมาทันทีค่ะ"

..................................................

ก้าวแรกที่ฉันได้เหยียบลงสู่ กทม.ไอร้อนวูบหนึ่งผ่านผิวกายคล้ายกำลังส่งสัญญาณแห่งความวุ่นวายที่คืบคลานใกล้เข้ามา รถปิกอัพคันเก่าคุ้นตาจอดเทียบ โดยไม่รอช้า ฉันสาวเท้าก้าวยาวๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลา รถมุ่งหน้าไปยังสะพานมัฆวานรังสรรค์ทันที ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พักให้หายเหนื่อยจากการเดินทาง

รถแล่นผ่านมายังลานพระบรมรูปทรงม้า เลี้ยวซ้ายแยกวังแดง ผ่านหอสมุดคุรุสภา เมื่อถึงแยกประชาเกษม เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนกรุงเกษม แต่รถไม่สามารถผ่านเข้าไปถึงสะพานมัฆวานรังสรรค์ได้ จึงจำต้องจอดรถและเดินเข้าไป กลิ่นฉุนปะทะจมูกกลั้นใจแทบไม่ทัน พลางสาวเท้าเดินเร็วขึ้น มองบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทำให้ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ข้างรั้วยูเอ็นกลายเป็นตลาดนัด มีร้านค้าตั้งขายเกลื่อนตลอดทาง

"ไง หายหน้าไปนานเลยนะ" เสียงทักทายคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง

"แหม ท่านผู้ประสานงานเนื้อหอมนี่เอง นึกว่าหนุ่มที่ไหน มีน ไปใต้น่ะ เพิ่งถูกเรียกตัวกลับมา" ฉันส่งยิ้มแสดงไมตรีชายคนคุ้นเคย

"แย่หน่อยนะ ภาคใต้ รัฐบาลไม่สนใจแก้ปัญหาเลย" ผู้ประสานงานพันธมิตรฯ ตบบ่าฉันเบาๆ

"เขาไม่ได้สนใจมานานแล้วไม่ว่าจะรัฐบาลไหน แล้วพันธมิตรจะอยู่อีกนานไหมล่ะเนี่ย"

"ขึ้นอยู่กับรัฐบาลนอมินีน่ะล่ะ ถ้าลาออก และเลิกแก้รัฐธรรมนูญช่วยเหลือพวกตัวเองก็จบ" ผู้ประสานงานตอบโดยไม่รอช้า

"งั้น มีนตอบได้เลยว่า อีกนาน แล้วจะแถลงข่าวไรไหมเนี่ย"

"เย็นๆ น่ะล่ะ เดี๋ยวเจอกัน" สิ้นคำตอบ ผู้ประสานงานเนื้อหอมเดินเข้าไปภายในรั้วเหล้กกั้นหลังเวทีปราศรัย

ฉันเดินต่อไปเพื่อสังเกตบรรยากาศรอบการชุมนุม กลุ่มที่ปักหลักรอถาวรย่อมหนีไม่พ้นกองทัพธรรมจากสำนักสันติอโศก มีโรงอาหาร มีเต็นท์นอนเป็นกิจจะลักษณะ กลายเป็นอาณาจักรใหม่แห่งราชดำเนินไปแล้ว แม้การชุมนุมจะเป็นสิทธิที่ประชาชนทำได้ตามรัฐธรรมนูญ แต่เมื่อกระทบสิทธิผู้อื่น ก็คงไม่ใช่ความชอบธรรมของพันธมิตรที่จะมาใช้ที่สาธารณะให้กระทบคนอื่นที่มีสิทธิเท่าเทียมกัน

ขณะที่ความคิดกำลังล่องลอยไป ได้ยินเสียงเรียกดังแว่วอยู่ข้างหลัง แต่ฉันยังคงเดินต่อไปโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียก แต่เจ้าของเสียงเองก็ไม่ลดละที่จะตะโกนเรียกอย่างต่อเนื่อง ทำให้ฉันต้องหยุดเดินและหันกลับไปมองเจ้าของเสียงเรียก เมื่อได้เห็นหน้าถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่ นักข่าวคนคุ้นเคยส่งเสียงเหนื่อยหอบเพราะเธอไม่ใช่แค่ตะโกนเรียกฉันเท่านั้น แต่กลับวิ่งตามมาด้วย เมื่อเธอเห็นฉันหัวเราะชอบใจ นักข่าวรุ่นเยาว์ ก็แสดงสีหน้าน้อยใจ และสะบัดหน้าเตรียมจะเดินกลับไป ฉันต้องรีบเข้าไปเอาอกเอาใจ พลางบอกว่า ล้อเล่น ก่อนดึงมือเดินไปด้านหลังเวทีเพื่อรอฟังแถลงข่าวจากผู้ประสานงานพันธมิตร

จากสะพานมัฆวานฯ แกนนำพันธมิตรประกาศเคลื่อนพลไปกดดันรัฐบาลหน้าทำเนียบรัฐบาล ซึ่งถือว่าการเคลื่อนขบวนผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีเหตุนองเลือด หรือความวุ่นวาย พันธมิตรยึดทำเนียบรัฐบาลประกาศชัยชนะเป็นทำเนียบประชาชน ปักหลักครอบครองถนนพระราม 5 และพิษณุโลก ยาวนาน จนกระทั่ง มีผู้ได้รับความเดือดร้อนไปฟ้องต่อศาลแพ่งมีเหตุให้ศาลสั่งพันธมิตรเปิดถนนทั้งสอง และห้ามใช้เครื่องขยายเสียงในเวลาเรียนอันจะเป็นการรบกวนการเรียนการสอน ซึ่งส่งผลให้พันธมิตรต้องจำกัดเวลาการชุมนุม และนั่นคือเหตุผลที่ฉันอ้างขอกลับไปพื้นที่ภาคใต้แทน เพราะตลอดเวลาที่ต้องคลุกคลีกับกลุ่มพันธมิตร ฉันไม่เคยละเลยที่จะติดตามข่าวความไม่สงบภาคใต้ที่ยังคงเกิดขึ้นต่อเนื่องและรุนแรงโดยไม่อยู่ในสายตาของรัฐบาลที่จะคิดแก้ไข

คำสั่งอนุญาตให้ฉันกลับไปนราธิวาส เหมือนคำสั่งสวรรค์ที่ฉันพร้อมเต็มที่ที่จะลงพื้นที่ได้ทันทีไม่รอช้า กระเป๋าถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เพียงรอเวลาที่ได้รับอนุญาต ฉันโทรติดต่อให้ผู้หมวดคนเก่งมารอรับที่สนามบิน หมวดนทีรับคำอย่างเต็มใจ และน้ำเสียงบ่งบอกถึงความดีใจที่ทำให้ฉันอดอมยิ้มไม่ได้เมื่อคิดถึงรอยยิ้มมุมปากที่หมวดนทีมักทำเมื่ออารมณ์ดี

.............................................................

ชายคิ้วเข้มในเครื่องแบบตำรวจส่งยิ้มแสดงความยินดีอย่างออกนอกหน้าก่อนเอื้อมมือมารับกระเป๋าจากมือฉันไปช่วยถือ "กทม.ดูวุ่นวายไหมครับ"

"ไม่ถึงกับวุ่นวายค่ะ แต่เต็มไปด้วยบรรยากาศการเมืองที่พยายามจะร้อนแรงซึ่งก็คงไม่เท่าความรุนแรงทางภาคใต้แน่ๆ ค่ะ"ฉันมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตว่ามีบุคคลตามอยู่หรือไม่ แต่รอบข้างไม่มีสิ่งผิดปกติ

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"หมวดนทีถามด้วยความข้องใจหลังเห็นฉันหันรีหันขวาง

ฉันเพียงแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ และยิ้มก่อนเดินำหน้าออกจากอาคารที่พักผู้โดยสารมุ่งหน้าไปยังด้านหน้าเพื่อรอรถมารับ ขณะฉันกำลังก้าวเท้าขึ้นรถสายตาฉันเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่คุ้นตายืนอยู่ที่ลานจอดรถ รอยยิ้มจากใบหน้าคมเข้มส่งมาให้ฉันได้เห็นเพียงแว่บเดียวก่อนรถจะเคลื่อนออกจากสนามบิน แต่ฉันยังจำรอยยิ้มนั้นได้.......

(การกลับมาแผ่นดินใต้อีกครั้งของมีนา จะพบเจอเหตุการณ์ใดอีกและชายหนุ่มที่ส่งยิ้มให้จะเป็นใคร ติดตามตอนที่ 2 ได้เร็วๆ นี้)