ทุกฺขํ อนาโถ วิหรติ.

                            คนไม่มีที่พึ่ง...ย่อมอยู่เป็นทุกข์.

คนเราทุกคนที่เกิดมาในโลกนี้...ย่อมมีมารดา-บิดา

ครูบาอาจารย์...และผู้ใหญ่ที่เราเคารพนับถือ

เป็นที่พึ่ง...ช่วยอุปถัมภ์..ค้ำชู

ถ้าไม่มีท่านเหล่านั้น...เป็นที่พึ่งพาอาศัยแล้ว

ก็ต้องอยู่อย่างลำบาก...เป็นทุกข์

ถึงแม้นท่านเหล่านั้น...เป็นที่พึ่งได้ก็จริง

แต่จะพึ่งท่านตลอดไปไม่ได้

เพราะท่านเหล่านั้น...จะต้องแก่...เจ็บ...และตายไปในที่สุด

เพราะฉะนั้น...เราจะต้องพึ่งตนเอง

จงทำตัวเรา...ให้เป็นที่พึ่ง..ที่ดี..ที่มั่นคง

ด้วยการอบรมตนเอง...ให้มีธรรม

ที่ทำตน...ให้เป็นที่พึ่งของตนเถิด

แล้วเราก็จะ..มีตนเป็นที่พึ่งตลอดไป

        (จาก องฺคุตฺตรนิกาย ทสกนิปาต)