มหาสติปัฏฐานสูตร (อิริยาบถบรรพ)

ข้อ ๒๗๓ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ 

พิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ

กำจัดอภิชชา และโทมนัส(ความยินดียินร้าย)ในโลกเสียได้

ข้อ ๒๗๕ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุพิจารณาเห็นกายในกายอยู่อย่างไรเล่า?

ภิกษุเมื่อเดิน ก็รู้ชัดว่า เราเดิน, เมื่อยืนก็รู้ชัดว่า เรายืน, เมื่อนั่งก็รู้ชัดว่า เรานั่ง, เมื่อนอนก็รู้ชัดว่า เรานอน. หรือเธอตั้งกายไว้ด้วยอาการใดๆ ก็รู้ชัดอาการอย่างนั้นๆ ดังนี้.

ภิกษุพิจารณาเห็นกายในกายภายในบ้าง

พิจารณาเห็นกายในกายภายนอกบ้าง

พิจารณาเห็นกายในกาย ทั้งภายใน ทั้งภายนอกบ้าง.

ย่อมพิจารณาเห็นธรรม คือ ความเกิดขึ้น ในกายบ้าง

ย่อมพิจารณาเห็นธรรม คือ ความเสื่อมไป ในกายบ้าง

ย่อมพิจารณาเห็นธรรม คือ ทั้งความเกิดขึ้น ทั้งความเสื่อมไป ในกายบ้าง.

อีกอย่างหนึ่ง 

สติของเธอที่ตั้งมั่นอยู่ว่า กายมีอยู่ ก็เพียงสักว่า เป็นที่รู้...

เพียงสักว่า เป็นที่อาศัยระลึก...

เธอเป็นผู้อันตัณหา และทิฏฐิไม่อาศัยอยู่ด้วย...

และไม่ถือมั่นอะไรๆในโลกด้วย...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อย่างนี้แล ภิกษุชื่อว่า พิจารณาเห็นกายในกายอยู่.

"เอกายโน  อยํ  ภิกฺขเวมคฺโค  สตฺตานํ  วิสุทฺธิยา"

หนทางเดียวเท่านั้น ที่จะทำให้สัตว์ทั้งหลาย หมดจดจากกิเลสได้ ก้าวล่วงความโศก ความร่ำไห้ ดับเสียซึ่งความทุกข์กาย ทุกข์ใจ ความคับแค้นใจ ให้บรรลุเญยธรรม(พระนิพพาน) อริยมรรค อันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ หนทางนั้น คือ "สติปัฏฐาน"