สมณะ คือ ผู้รักษากาย และจิตใจให้สงบ

ไม่ทะเยอทะยานในลาภยศ

ดวงใจของบุคคลผู้ได้ชื่อว่าเป็น สมณะนั่นเล่า

ก็มีแต่ความสงบ ไม่โลภ ไม่โกรธ

อันนี้ได้ชื่อว่า เป็นจริยวัตรของสมณะ

พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ ที่กำลังเศร้าโศก

สังขารทั้งหลายไม่เที่ยง จะหาความเที่ยงแท้จากสังขารได้ที่ใหน

ทุกสิ่งที่มีเกิดในเบื้องต้น

ต้องแปรปรวนในท่ามกลาง

และดับสลายลงในที่สุด

ความพลัดพรากจากสิ่งที่รัก ที่พอใจนั้น เป็นเรื่องธรรมดา

ให้ละความเศร้าโศก และตั้งใจปฏิบัติธรรม

พุทธโอวาท ๓ เดือน ก่อนปรินิพพาน

อานนท์เอ๋ย...บัดนี้ สังขารอันเปรียบเสมือนเกวียนชำรุดนี้ เราได้สละแล้ว

เรื่องที่จะดึงกลับมาอีกครั้งนั้น มิใช่วิสัย แห่งตถาคต

อานนท์...เรามิได้ปรักปรำเธอ...เธอเบาใจเถิด..เธอได้ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว

บัดนี้..กาลอันสมควร ที่ตถาคตจะจากโลกนี้ไป...แต่ยังเหลือเวลาอีก ๓ เดือน

บัดนี้..สังขารของตถาคต เป็นเสมือนเรือรั่ว คอยแต่เวลาจะลงสู่ท้องธารเท่านั้น

อานนท์...เราเคยบอกเธอแล้วมิใช่หรือว่า...

บุคคลย่อมต้องพลัดพราก..จากสิ่งที่รัก ที่พึงใจ เป็นธรรมดา หลีกเลี่ยงไม่ได้...

อานนท์เอ๋ย...ชีวิตนี้ มีความพลัดพรากเป็นที่สุด....

สิ่งทั้งหลายมีความแตกไป ดับไป สลายไป เป็นธรรมดา

จะปรารถนามิให้เป็นอย่างที่มันควรจะเป็นนั้น เป็นฐานะที่ไม่พึงหวังได้...

ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไป เคลื่อนไปสู่จุดสลายตัวทุกขณะ.....

จงมีธรรมเป็นเครื่องอาศัยอยู่