นักการเมืองกลุ่มหนึ่ง ทำผิดกฏหมาย กลับไปโทษกฏหมายว่าไม่ดี ต้องแก้กฏหมาย

สุนัขขี้เรื้อนฝูงหนึ่ง นอนไม่หลับเพราะคัน แต่กลับไปโทษที่นอนไม่ดี ต้องเปลี่ยนที่นอน

ครั้งหนึ่ง พระพุทธเจ้าทรงชี้ให้ภิกษุทั้งหลายนึกถึงสุนัขขี้เรื้อนฝูงหนึ่งที่ไม่ได้นอนหลับมาหลายคืน เพราะไปนอนกลางแจ้งก็นอนไม่ได้ ต้องลุกเหลียวซ้ายแลขวา เพื่อหาเหตุว่าอะไรมาทำให้ตัวคัน ก็หาไม่เจอ เลยนึกว่าที่ๆตนนอนนั้นทำให้คัน นอนไม่เป็นสุข สุนัขขี้เรื้อนฝูงนั้น เที่ยวไปนอนที่นั่นที่นี่ทั้งคืน ไม่เป็นอันได้หลับได้นอน

จากนั้น พระองค์ได้เปรียบเทียบให้ฟังว่า เหมือนกับคนที่หลงตัวเองในลักษณะที่เรียกว่า ผีเข้าผีออก คือความผิดพอรู้อยู่บ้าง แต่ไม่รับ เที่ยวไปเล่าความผิดของคนอื่นที่ตัวเองไปผิดใจกับเขา ให้คนนั้นคนนี้ฟัง เหตุที่ไปเล่าไม่ใช่เพื่อรับฟังคำชี้แจงว่า ใครผิดใครถูกเหมือนอย่างวิญญูชน แต่ไปเล่าเพื่อหาพรรคพวกให้มารับรองว่าตัวถูก กฏหมายผิด..เอ้ย....คนอื่นผิด..อะไรทำนองนี้

ที่นี้ ถ้าหากพวกนั้นได้รับการสั่งสมลักษณะอย่างนี้ไว้มากๆนานวันเข้า ก็จะไม่รู้ตัวเองเลยว่า ตัวเองผิด คือไม่รู้ค่าของความผิด-ถูกเลย ตัวคิดอย่างไร เกิดกิเลสขึ้นมาอย่างไร ก็โทษคนอื่นเขาตลอดเวลา.

หงส์ในฝูงกา.....คนชั่วจะครองเมือง

ผู้ครองอำนาจที่ดี จะต้องมีจรรยาธรรม ต้องถือกฏหมายที่มีอยู่โดยเคร่งครัด แต่เมื่อพวกพ้องตัวเองทำผิดกฏหมาย กลับจะไปแก้กฏหมายจากที่พวกพ้องตัวเองทำผิด ให้เป็นถูก นับเป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้ายิ่งนัก.....หรือในทางธรรม ท่านเรียกคนประเภทนี้ว่า...ผู้เก้อยาก(คนหน้าด้าน)