ความทุกข์โศกของนางวิสาขาที่เกิดแต่ความรัก

สังคมโลกมักจะพูดกันว่า"สุขอื่นใดยิ่งกว่าความรักไม่มี"

แต่พระพุทธองค์ตรัสว่า"ทุกข์อื่นใดยิ่งกว่าความรักไม่มี"หรือ "ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์"

• วันนี้จะขอนำเรื่อง"อานุภาพของความรัก"ที่เกิดแต่บุคคลทั่วๆไป

แม้แต่นางวิสาขามหาอุบาสิกาผู้"ข้ามโคตร"จากปุถุชนเป็นโสดาบัน ก็ยังมีทุกข์เพราะความรัก คงไม่ต้องกล่าวอีกสำหรับปุถุชนอย่างเราๆ.....

เด็กหญิงผู้เป็นหลานสาวของนางวิสาขามหาอุบาสิกา ผู้สมบูรณ์ด้วยวัตร เลื่อมใสยิ่งในพระศาสนา เป็นผู้ไม่ประมาท วัตรปฏิบัติในชีวิตประจำวันคล้อยตามผู้เป็นยายของตน

เด็กหญิง เธอมีรูปร่างน่ารัก น่าชม และน่าเลื่อมใส ดังนั้นเธอจึงเป็นที่รัก ที่ชอบใจเป็นพิเศษของนางวิสาขามหาอุบาสิกา

วันหนึ่ง เธอถูกโรคครอบงำจนถึงแก่กรรมลง ยังความเศร้าโศกเสียใจแก่นางวิสาขายิ่งนัก

นางวิสาขามหาอุบาสิกา เมื่อไม่อาจอดกลั้นความทุกข์โศกเพราะการตายของหลานสาวได้ นางจึงได้เข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า เล่าถึงความทุกข์ที่เกิดจากความรักของนางที่มีต่อหลานสาวที่ต้องจากไป...

พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงแสดงธรรมแก่นางวิสาขาว่า...ขึ้นชื่อว่าทุกข์นี้ เพราะมีสิ่งที่น่ารักเป็นเหตุ สิ่งที่น่ารักมีประมาณเพียงใด ทุกข์ก็มีประมาณเพียงนั้น

เพราะฉะนั้น เธอผู้รักสุข เกลียดทุกข์ พึงให้จิตเกิดความสลัดออกจากวัตถุอันเป็นที่รัก โดยประการทั้งปวง

ความโศกก็ดี ความทุกข์ก็ดี ที่มีอยู่มากมายในโลก เพราะอาศัยสัตว์บุคคล หรือสังขารอันเป็นที่รัก เมื่อไม่มีสัตว์บุคคล หรือสังขารอันเป็นที่รัก ความทุกข์โศกเหล่านี้ย่อมไม่มี

เพราะเหตุนั้น ผู้ไม่ปรารถนาความทุกข์โศก ก็ไม่ควรรักสิ่งใด.

(ที่มา-อรรถกถา ขุทฺทกนิกาย คาถาธรรมบท ปุปผวรรคที่ ๔)

บิดา-มารดา ผู้เลี้ยงดูบุตร-ธิดา ด้วยพรหมวิหาร ๔

๑. เมตตา... พ่อ-แม่เลี้ยงลูกที่เกิดมาด้วยการประคับประคองทนุถนอม ด้วยความเมตตาอันเปี่ยมล้นต่อลูก

๒. กรุณา... เมื่อเติบโตถึงวัยเรียน พ่อ-แม่ส่งลูกเข้าโรงเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด ด้วยความกรุณาที่มีต่อลูก

๓. มุทิตา... พ่อ-แม่ยินดีกับลูกๆ ที่ได้เรียนจบการศึกษามาด้วยความราบรื่น ด้วยความยินดีในความสำเร็จของลูก

สามข้อนี้ เป็นปกติที่พ่อ-แม่ต้องทำเพื่อลูกๆตามกำลังความสามารถที่มีอยู่อย่างเต็มที่ ในฐานะเป็นผู้ให้กำเนิดแก่บุตร-ธิดา

แต่ข้อสุดท้ายนี้ คือการวางอุเบกขา พ่อ-แม่คงจะทำใจยากสักหน่อย ถ้าพ่อ-แม่ยังคงมีความยึดติดอย่างเหนียวแน่นในความรักที่มีต่อลูกอย่างไม่ยอมปล่อยวาง โดยยังคงมีความคิดอยู่ว่า"ลูกยังเลี้ยงไม่โต"

๔. อุเบกขา... การวางเฉย...เมื่อลูกเรียนจบมีการงาน แต่งงานมีเหย้ามีเรือน ถึงเวลาที่พ่อ-แม่ต้องพักผ่อน ด้วยการวางเฉย(เสียบ้าง)

โดยการเสาะหาแก่นสาร(ธรรมะ)ที่มีสาระอย่างแท้จริงในชีวิตมาประพฤติปฏิบัติ เพื่อความสุขอันแท้จริงทั้งในโลกนี้ตลอดจนถึงโลกหน้า

(เด็กชาย-เด็กหญิง)