สติ...ธรรมที่เป็นความระลึกได้

หรือเป็นเหตุให้สัตว์ระลึกได้

ชื่อว่า...สติ...

สติ...เป็นธรรมที่เกิดในจิต

สติย่อมมีเมื่อมีจิตก็จริง

แต่ในเวลาใดมีจิต

เวลานั้นจะมีสติเกิดขึ้นด้วยแน่นอน หามิได้

จิตมีอยู่เป็นประจำแก่สัตว์ตลอดเวลาที่มีชีวิตอยู่

แต่สติหาได้มีอยู่เป็นประจำตลอดเวลาเช่นนั้นไม่

ในเวลาที่บุคคลระลึกได้

ในเวลานั้นกล่าวได้ว่ามีสติเกิดขึ้น

ในเวลาใดระลึกไม่ได้ ทั้งๆที่มีจิต

ในเวลานั้นกล่าวได้ว่าไม่มีสติเกิดขึ้น

เพราะฉะนั้น จึงกล่าวได้ว่า

บุคคลย่อมระลึกได้ด้วยสติ ไม่ใช่ด้วยจิต

คำว่า "หลงลืมไป" คือหลงลืมสติไป

ความว่า ระลึกไม่ได้ เพราะไม่มีสติเกิดขึ้น

(สติวรรค)