พระอริยสาวกผู้มีธรรมอันได้สดับแล้ว

ปุถุชนคนพาลทั้งหลายทั้งปวง

ย่อมเพลิดเพลิน ย่อมชื่นชม

ย่อมยึดติดอายตนะภายใน*และอายตนะภายนอก**ทั้งหลาย

ปุถุชนคนพาลเหล่านั้นจึงถูกกระแส(ตัณหา)นั้น พัดพาไป

จึงไม่พ้นจากความเกิด จากความแก่ จากความตาย

จากความเศร้าโศก จากความร่ำไห้ รำพัน

จากความทุกข์กาย จากความทุกข์ใจ จากความคับแค้นใจ

เขาเหล่านั้น ย่อมไม่พ้นจากทุกข์

พระอริยสาวกผู้มีธรรมอันได้สดับแล้ว

ย่อมไม่เพลิดเพลิน ไม่ชื่นชม

ย่อมไม่ยึดติดอายตนะภายในและอายตนะภายนอกทั้งหลาย

เมื่อพระอริยสาวกนั้นไม่เพลิดเพลิน ไม่ชื่นชม

ไม่ยึดติดอายตนะภายในและอายตนะภายนอกทั้งหลายนั้น

ตัณหาก็ย่อมดับไป เพราะตัณหาดับไป อุปาทาน*จึงดับไป

เพราะอุปาทานดับไป ภพจึงดับไป

เพราะภพดับไป ความเกิดจึงดับไป

เพราะความเกิดดับไป ความแก่ ความตาย

ความเศร้าโศก ความร่ำไห้ รำพัน

ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ ความคับแค้นใจ จึงดับไป

นิโรธ(ความดับ)แห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้

ย่อมมีได้โดยประการดังกล่าวนี้.

* อายตนะภายใน-ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

** อายตนะภายนอก-รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพ ธัมมารมณ์

* อุปาทาน-ความยึดมั่นในขันธ์ ๕

ผู้มีธรรมอันได้สดับแล้ว

คือพระอริยสาวกผู้มีสุตะ ด้วยสุตะ คือพระอริยมรรค

พระอริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นธรรมที่พระอริยสาวกแทงตลอดแล้ว