เคยรู้สึกมั๊ยว่า..เราคนไทยเหมือนประชากรชั้น 2 บนเกาะแห่งนี้

มันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาพวกเราได้มีโอกาสได้รับเชิญจาก ปตท.สผ. ให้เดินทางไปทำข่าวที่เกาะแห่งนี้  ในโครงการเยาวชนไทยสัมผัสชีวิตใต้ท้องทะเลไทย รุ่นที่ 5  และก็ตามธรรมดาของพวก นักข่าวสายสุรา อย่างพวกเรา พอตกกลางคืนมันก็ต้องมีฮาเฮกันตามประสาเรา แต่ที่เกาะนี้   ก็จะมีปาร์ตี้ทุกวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ โดยทางร้านค้าแถวริมหาดก็จะจัดกันอยู่หลายร้าน แต่ร้านที่ได้รับการยอมรับจากนักท่องเที่ยวตาน้ำข้าวก็มีอยู่ไม่กี่ร้าน พวกเราก็เลยตัดสินใจไปร่วมงานปาร์ตี้กันด้วย เผื่อว่าจะได้ประสบการณ์ดี ๆ มาเล่าสู่กันฟังบ้าง แต่การณ์กลับกันไปหมด พวกเรานั่งกินไปได้ซักพักนึง ก็มีฝรั่งตาน้ำข้าวมากันเต็มร้านไปหมด ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพื่อนในกลุ่มคนนึงของเราก็เกิดปวดเบาขึ้นมา อ้อ...ลืมบอกไปว่าเพื่อนคนนี้ชื่อ ปีเตอร์ เป็นช่างภาพสถานีโทรทัศน์ดังช่องหนึ่ง ปีเตอร์ ก็เดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็ดันไปเจอฝรั่ง 2 คน กำลังแดนซ์กระจายขวางทางเดินไปห้องน้ำซึ่งฝรั่งหนึ่งในสองคนนี้เมามาก และด้วยความที่ปวดมากจนจะทนไม่ไหว ปีเตอร์ ก็ใช้มือแตะที่เอวของไอ้ฝรั่งขี้เมา ซึ่งมันกำลังแดนซ์ขวางทางเข้าออกห้องน้ำอยู่ ไอ้ฝรั่งคนที่เมาไม่รู้เรื่องมันก็จับข้อมือ ปีเตอร์ ไว้พร้อมทั้งโวยวายว่า ปีเตอร์จะล้วงกระเป๋ามัน  "กูจะไปเข้าห้องน้ำ...ตอนนี้คุณกำลังชักดิ้นชักงอขวางทางกูอยู่"   ปีเตอร์ พยายามอธิบาย แต่ด้วยปัญหาทางด้านการสื่อสารกันคนละภาษา เรื่องมันก็เลยไปกันใหญ่ ฝรั่งอีกคนที่มาด้วยกัน แต่ไม่ได้เมามาก ก็พยายามบอกเพื่อนเขาว่า มันเป็นการเข้าใจผิดกัน แต่ไอ้ฝรั่งขี้เมามันก็ไม่ยอม แต่พอครั้นสองคนเพื่อนกัน มาด้วยกัน พูดจาภาษาเดียวกัน มันก็ตกลงกันได้ ซักพักฝรั่งสองคนนั้นก็กลับไป พวกเราก็เลยนั่งกินกันต่อ 

เรื่องนี้พวกเราไม่ค่อยเสียความรู้สึกเท่าไรหรอก แต่ที่พวกเรารู้สึกไม่ดีก็คือ 

ผู้จัดการร้าน ที่เข้ามาเคลียร์มันกลับพูดจาดูถูกพวกเรา คือประมาณว่าที่ไอ้ฝรั่งขี้เมานั้นโวยวายมันเป็นเรื่องจริง "เฮ้ยพี่พวกเรามาทำข่าวกันที่เกาะนี้นะพวกเราไม่ได้เป็นอย่างที่ฝรั่งขี้เมาคนนั้นมันเข้าใจ"  ปีเตอร์และ พวกเราที่ไปกันตั้งหลายคนได้ช่วยกันพยายามอธิบายให้คุณพี่ผู้จัดการร้านฟัง  เขาก็บอกว่า "พวกคุณพักที่ไหนพวกคุณอย่ามาอ้างว่าพวกคุณมาทำข่าวเลยพวกคุณมีบัตรนักข่าวมาโชว์มั๊ย" พวกเราก็เลยงงไงมาทำงานต่างจังหวัดต้องพกบัตรนักข่าวด้วยเหรอวะ เออ..ถ้าเข้าทำเนียบรัฐบาลเข้ารัฐสภาหรือสถานที่ราชการสำคัญ ๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่ที่นี่มัน เกาะเต่า และพวกเราก็มากับทริป ปตท.สผ. ซึ่งได้รับความสะดวกสบายมากพออยู่แล้ว  จริง ๆ แล้วผู้จัดการร้านที่เป็นคนไทยพูดจาภาษาเดียวกัน น่าจะคุยกันรู้เรื่องนะ ถ้าเป็นพวกลูกจ้างพม่าในร้านที่มีอยู่มากมายหลายคน ก็ว่าไปอย่าง พวกเราก็เลยขี้เกียจอธิบายให้กับคนไทยที่ไม่ให้เกียรติคนไทยด้วยกันปล่อยให้มันพูดไป  ปีเตอร์ เลยบอกพ่อผู้จัดการคนนั้นไปว่า  "เอาอย่างนี้พี่ถ้ามีปัญหาอะไรเกี่ยวกับฝรั่งขี้เมาคนนั้นก็ไปหาผมได้ผมพักอยู่ที่ นารากาญน์ รีสอร์ท ใกล้ ๆนี่เอง"   พ่อผู้จัดการคนไทยหัวใจเห็นต่างชาติเป็นพ่อ ก็เลยลุกไปด้วยสายตาเหยียดหยามพวกเราสุด ๆ เฮ้อ อนาถใจจริงหนอ...พวกเรา  อ้อ...! ลืมบอกไปว่าทั้งร้านมีพวกเราที่เป็นคนไทยอยู่โต๊ะเดียว นอกนั้นฝรั่งหมดครับ

คำบอกเล่าของพนักงานในรีสอร์ทที่เราพัก ในวันรุ่งขึ้น

" พี่ที่นี่มันเป็นอย่างนี้แหละ พวกที่นี่เขาไม่ค่อยอยากให้บริการคนไทยเท่าไหร่หรอก " น้องมันบอกพวกเราว่าพวกฝรั่งมาเที่ยวพวกเขาอยู่เป็นเดือนได้เงินแยะ แต่คนไทยมาวันสองวันก็กลับ ใช้จ่ายอะไรก็ไม่เยอะ อ๋อ....มันเป็นอย่างนี้นี่เองมิน่าพวกเราถึงได้รับสายตาอันดูแคลนจากผู้จัดการร้านคนนั้น " เฮ้ย... ปีเตอร์ งั้นเดี๋ยวเรากินข้าวเช้าเสร็จพวกเราเดินไปที่ร้านมันอีกดีกว่าไปกันหลาย ๆ คน เอากล้องไปด้วยมีกี่ตัวเอาไปให้หมด " ผมบอกปีเตอร์ " มึงจะไปทำไม จะเอาบัตรนักข่าวไปให้มันดูเหรอ " ปีเตอร์ตอบ ผมก็ตอบปีเตอร์ไปว่าเปล่า พวกเราจะไปถ่ายภาพหน้าร้านมันไว้จะได้เอามาให้เพื่อน ๆ ชาว oknation ได้ดูกันไง HAA.......HA