...แม่ปวดท้องจนทนไม่ไหว หมอเอาเข้าห้องคลอด พยายามให้แม่คลอดเอง เพราะเห็นลูกตัวเล็กมาก แต่ลูกเอาออกมาแต่มือ ซึ่งแม่เองก็รู้สึกถึงสัมผัสของมือลูก ลูกขวาง-คลอดไม่ได้ ต้องเข้าห้องผ่าตัด ...

(ไม่กี่วันถัดมา) ... แม่ร้องไห้เสียจนโดนใคร ๆ ดุ เพราะทราบว่า มีเลือดออกมากับสายยางที่ feed นม หมอยังไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร แต่ให้งดนม จนน้ำหนักลูกลดลงอีก เหลือ 1050 gm...

(วันนี้) ฉันหยิบบันทึกเล่มนี้มาอ่านอีกทีในวันแม่ปีนี้ (แม่ไม่อยู่- ไปทำบุญที่ต่างจังหวัดกับพ่อ) แล้วก็นึกถึงแม่

ตลอดเวลาที่เติบโตมา ฉันเห็น แม่ เป็น working woman มีบุคลิกคล่องแคล่ว พูดจาเสียงดังฟังชัด มั่นใจในตัวเอง และมีความเป็นผู้นำ เป็นทำงานขึ้นสู่ระดับหัวหน้า และมีลูกน้องเป็นผู้ชายเยอะแยะ

แม่บอก (สิ่งที่ถึงไม่บอกฉันก็รู้) ว่าแม่เป็นหัวหน้าที่เข้มงวด แต่ฉันว่า นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่แม่ฉันมี

ตอนนี้แม่ของฉันย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ แล้ว แต่เวลาฉันเจอลูกน้องเก่าของแม่ทีไร พวกเขาก็จะทำท่าดีใจนักหนา บอกฉันว่า ฝากบอกแม่ด้วยว่า คิดถึงมาก อยากให้แม่กลับไปเป็นหัวหน้าพวกเค้าอีก หลาย ๆ คนชอบโทรศัพท์มาคุยกับแม่บ่อย ๆ และบอกว่าคิดถึง ...มันเพราะอะไรกันนะ

ในบ้านน่ะ ทั้งพ่อ พี่ และฉัน ต่างก็เกรงใจผู้คุมกฎ ซึ่งก็คือ แม่ กันทั้งนั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการกิน การอยู่ แม่ก็เป็นคนที่ทำให้ทุกคนในบ้านอยู่ดีมีสุข

แม่บอกว่า ไม่ใช่คนชอบหมา เวลาพวกเราขอเอาลูกหมามาเลี้ยง แม่จะไม่อนุญาต แต่พอเราทำไม่รู้ไม่ชี้ เอามาเลี้ยงทีไร แม่ก็เป็นคนใส่ใจ ดูแล มาฝึก และมาเล่นกับลูกหมาเหล่านี้ทุกที

ทุกวันนี้ เจ้าสมุนในบ้าน แสดงอาการรักแม่กันอย่างออกนอกหน้า แม่แต่เจ้าบางแก้ว ที่ดื้อและแสบที่สุดแล้ว ก็ยังแสดงความดีใจ แสดงความรักเมื่อเห็นแม่ แต่แม่ก็เป็นคนที่มันกลัวที่สุดด้วย (ฮ่า ฮ่า)

ตกลง แม่ของฉันเป็นคนยังไงนะ... เป็นหญิงแกร่ง ใช่หรือเปล่า

แต่แม่น่ะ เคยร้องไห้ ต่อมน้ำตาแตก ท่ามกลางประชาชีที่ล้วนรู้จัก แต่ไม่มักจี่ (สนิทสนม) มาแล้ว

ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะแม่เป็นห่วงฉันน่ะสิ

ฉันเป็นเด็กบ้านนอก ที่จะเข้ากรุงมาเรียนพิเศษเฉพาะช่วงปิดเทอมเท่านั้น แถมส่วนใหญ่ก็ไม่ไปเที่ยวที่ไหนในกรุงเทพฯ คนเดียวอยู่แล้ว เรียน-กลับบ้าน เท่านั้น

ครั้งนั้น แม่มาอบรมที่กรุงเทพฯ เลยบอกให้ฉันนั่งรถเมล์ไปหาแม่ที่ที่ที่แม่ไปอบรม แทนที่จะนั่งรถเมล์กลับบ้าน

เมื่อฉันไปถึง คนที่ฉันไม่รู้จักมากมาย ส่งเสียงโหวกเหวกกันไปหมดว่า มาแล้ว ๆ ทำให้ฉันแปลกใจว่า เกิดอะไรขึ้น

เมื่อไปเจอแม่ ก็เห็นได้ว่า แม่นั่งร้องไห้ ตาแดงก่ำไปหมด มีคนมายืนปลอบใจแม่มากมายเลย

เรื่องมีอยู่ว่า แม่ตกใจ กลัวฉันจะหลงทาง เมื่อรู้ว่า แม่บอกสายรถเมล์ให้ฉันผิด (สมัยนั้น โทรศัพท์มือถือยังไม่เป็นที่แพร่หลาย และฉันก็ไม่รู้เบอร์โทรของสถานที่ที่แม่อบรม) แม่กลัวว่า ฉันจะหาทางกลับไม่ได้ และเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับฉัน

จริง ๆ ฉันก็เกือบจะหลงทางล่ะนะ เพราะไม่รู้จักเส้นทางอะไรในกรุงเทพฯ เลยจริง ๆ แต่ในวัย 10 ขวบต้น ๆ ก็พอจะจำได้ว่า สถานที่ที่ฉันจะไป มันอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนสอนพิเศษเอาซะเลย แต่พอนั่งรถนานไปแล้วมันไม่ถึงที่ที่จะลงซะที ฉันก็เลยถามคนอื่นเอา ว่าจะไปที่นั่นได้อย่างไร

ถามไป เดินไป วนไปวนมาหลายรอบอยู่ แต่ในที่สุดก็ไปหาแม่จนได้ล่ะน่า เมื่อเจอแล้วก็ได้รู้ว่า แม่เป็นห่วงฉันมากขนาดไหน

นั่นมันก็เรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนโน่น และฉันก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ได้หลายปีแล้ว ทำงานก็เลิกดึก ๆ บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่า แม่จะเลิกเป็นห่วงฉันแล้วนะ

แม่จะคอยจนกว่าฉันจะถึงบ้าน แล้วค่อยนอน บางทีก็โทรมาตาม และบางครั้งก็ส่งข้อความมา 

ล่าสุดก็คือ "กินกลางวันด้วยนะลูก" (ในวันที่แม่รู้ว่า ฉันมีงานสำคัญต้องทำ)

แต่ที่อยู่ในมือถือของฉันมานานก็คือ

"Daughters are my heart, from Mom" (14/02/03)

...คิดถึงแม่จัง...