พิมพ์หน้านี้
|
คนไกลบ้านอยากเล่าเรื่อง....ตอน..วิชามารลัดฟ้าสู่แดนจิงโจ้
การเดินทางไปต่างประเทศ...แตกต่างจากการที่เรานึกอยากจะเดินทางไปเชียงใหม่ หรืออย่างในหนังไทยที่พระเอกนางเอกงอนกันแล้ววันรุ่งขึ้นบินปร๋อไปโผล่อมริกาโดยสิ้นเชิง ............แต่ละประเทศมีกฎหมายการอนุญาติให้คนต่างชาติเข้าเมืองไม่เหมือนกัน การอนุญาติให้เข้าเมืองเขาเรียกว่า วีซ่าซึ่งจะบอกระยะเวลาและวัถุประสงค์ของการเข้าเมือง ในตอนนั้นผมจะยื่นขอวีซ่าประเภททำงานหรือ?....ไม่น่าจะผ่าน(เพราะยังไม่รู้เลยว่าจะไปทำอะไร) จะขอวีซ่าแต่งงาน....โถๆๆจะมีฝรั่งหน้าไหนจะมาร่วมหัวจมท้ายกับโผ้ม จะขอวีซ่าท่องเที่ยว......เกรงว่าทางสถานทูตออสเตรเลียจะไม่ เชื่อขี้หน้าว่าน้ำหน้าอย่างผมจะมีปัญญามาเที่ยวได้ จะยื่นขอวีซ่าอย่างอื่นผมมองไม่เห็นทางเป็นไปได้เลยตอนนั้น .........จะทำอย่างไรดีน๊า........จะทำอย่างไรดี........... ในที่สุดผมก็ได้แปลงโฉมไปเป็นนักเรียนภาษาอังกฤษ....... สถานทูตยินดีต้อนรับเด็กโข่งอย่างผมในฐานะนักเรียนภาษา ในสถาบันสอนภาษอังกฤษชื่อดังแห่งหนึ่งของเมือง เมลเบิร์น โดยออกวีซ่าให้เป็นระยะเวลาสามเดือนเท่าๆกับ ระยะเวลาที่ผมลงทะเบียนในตอนนั้น.... เฮ้อ......ถ้าไม่ได้วิชามารในตอนนั้นป่านนี้คงไม่ได้มานั่งเล่าเรื่องราวถึงที่นี่..........(ตอนนี้ผมอยู่นิวซีแลนด์)
|
| << | พฤษภาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||