คนไกลบ้านอยากเล่าเรื่อง....ตอน..วิชามารลัดฟ้าสู่แดนจิงโจ้

การเดินทางไปต่างประเทศ...แตกต่างจากการที่เรานึกอยากจะเดินทางไปเชียงใหม่

หรืออย่างในหนังไทยที่พระเอกนางเอกงอนกันแล้ววันรุ่งขึ้นบินปร๋อไปโผล่อมริกาโดยสิ้นเชิง

............แต่ละประเทศมีกฎหมายการอนุญาติให้คนต่างชาติเข้าเมืองไม่เหมือนกัน

การอนุญาติให้เข้าเมืองเขาเรียกว่า “วีซ่า”ซึ่งจะบอกระยะเวลาและวัถุประสงค์ของการเข้าเมือง

ในตอนนั้นผมจะยื่นขอวีซ่าประเภททำงานหรือ?....ไม่น่าจะผ่าน(เพราะยังไม่รู้เลยว่าจะไปทำอะไร)

จะขอวีซ่าแต่งงาน....โถๆๆจะมีฝรั่งหน้าไหนจะมาร่วมหัวจมท้ายกับโผ้ม

จะขอวีซ่าท่องเที่ยว......เกรงว่าทางสถานทูตออสเตรเลียจะไม่

เชื่อขี้หน้าว่าน้ำหน้าอย่างผมจะมีปัญญามาเที่ยวได้

จะยื่นขอวีซ่าอย่างอื่นผมมองไม่เห็นทางเป็นไปได้เลยตอนนั้น

.........จะทำอย่างไรดีน๊า........จะทำอย่างไรดี...........

ในที่สุดผมก็ได้แปลงโฉมไปเป็นนักเรียนภาษาอังกฤษ.......

สถานทูตยินดีต้อนรับเด็กโข่งอย่างผมในฐานะนักเรียนภาษา

ในสถาบันสอนภาษอังกฤษชื่อดังแห่งหนึ่งของเมือง

“เมลเบิร์น” โดยออกวีซ่าให้เป็นระยะเวลาสามเดือนเท่าๆกับ

ระยะเวลาที่ผมลงทะเบียนในตอนนั้น....

เฮ้อ......ถ้าไม่ได้วิชามารในตอนนั้นป่านนี้คงไม่ได้มานั่งเล่าเรื่องราวถึงที่นี่..........(ตอนนี้ผมอยู่นิวซีแลนด์)