คนไกลบ้าน....อยากเล่าเรื่อง....ตอนรสชาดของชีวิต

ไม่เลวเสียทีเดียวกับ “กิจการข้าวกล่อง” ถึงแม้มันเป็นเพียงบทเริ่มต้น และเป็นธุระกิจไม่ใหญ่โตนัก....แต่ผมภูมิใจที่นับแต่ย่างก้าวเข้ามาในต่างแดนและสามารถทำเงินสกุล“ดอลล่ร์” .....ได้เป็นครั้งแรก และพอเลี้ยงปาก

เลี้ยงท้องได้เสียด้วย....โดยไม่ต้องควักงบประมาณที่มีอยู่อย่างจำกัด

จากนั้นผมเริ่มมองหาแหล่งที่มาของรายได้เสริมเพื่อสร้างความมั่นใจในการดำรงชีวิต ที่แสนจะห่างไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน

สัญญากับตัวเองว่าจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้

สิ่งที่ไม่เคย..........ต้องหัดทำ....และจะต้องทำให้ได้

งานล้างแก้วกาแฟ  ล้างเครื่องครัวร้านคอฟฟี่ชอบแห่งหนี่งในเมืองเมลเบิร์น ซี่งไม่ไกลจากโรงเรียนที่เรียนอยู่เป็นงานต่อไปที่ผมเข้าไปทำ

งานแบบนี้เรามักเรียกกันว่างาน "มรดกตกทอด" สำหรับพวกเรา

ที่ว่าเป็นงานมรดกตกทอดคือเวลาใครจะออกจากงานไปได้ดีในงานอื่น

ก้อมักจะส่งมาให้พรรคพวกที่กำลังมองหางานอย่างผมนี่แหล่ะ

โดยไม่ปล่อยให้สืบทอดไปให้คนชาติอื่นเป็นเด็ดขาด....เพราะถ้าหลุดไปเมื่อไหร่

โอกาสที่จะหวนกลับมาอยาก.....

ดังนั้นจึงเป็นธรรมเนียมเป็นที่รู้กันว่าใครจะออก......ต้องหาคนแทนสืบทอดมรดก

............จากข้าราขการที่เคยนั่งตามร้านอาหาร....สั่งลูกเดียวก็ได้กินแล้ว

ณ เวลานั้นไม่ใช่......ดูเหมือนว่าเรามาใช้ชีวิตที่สลับตำแหน่งกัน

แต่ก่อนเราอยู่ฝั่งผู้ซื้อ......แต่กลับกลายเป็นว่าเราต้องมาอยู่ฝั่งผู้ขาย

ล้างจาน ช่วยในครัว.........นี่ถ้าผมยังยึดติดในหัวโขนผมคงทำไม่ได้แน่

เมื่อทำหลายๆครั้ง........ผมก็เริ่มชินกับมัน    และกลับรู้สึกสนุกกับรสชาดของชีวิตยิ่งขึ้น

ผมโลดแล่น..........(ติดตามตอนต่อไป)