พิมพ์หน้านี้
|
คนบ้านไกล....อยากเล่าเรื่อง ตอนอยากให้วันหนึ่งมีสี่สิบแปดชม. เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก(ขอยืมสำนวนลิเกมาใช้).......สามเดือนให้หลัง ผมเริ่มชินกับพื่นที่...ไปไหนมาไหนคล่องตัวขึ้น การเดินทางที่ออสเตรเลีย คนส่วนใหญ่ใช้บริการรถเมล์ รถไฟ รถราง จะสะดวกที่สุดเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องที่จอดรถ และเราสามารถใช้บริการได้ทันใจทุกสิบห้านาที ผมหน้าด้านไปสมัครงานบริษัทผลิตเครื่องยนต์ยักษ์ใหญ่ของออสเตรเลีย ทั้งที่ผมไม่ประสาเกี่ยวกับเครื่องยนต์....อีกทั้งภาษาอังกิตก้อฟุตฟิชโฟไฟว์ (เคล็ดลับการหางาน.....ฝรั่งชอบคนกล้าและพูดความจริง.....แต่ต้องมีความพยายาม) งานที่ทำก็ไม่ยาก....ประกอบเครื่องยนต์ตามไลน์ หน้าที่ใครหน้าที่มัน......เริ่มเจ็ดโมงเช้าถึงสามโมงครึ่ง วันละแปดชั่วโมง บางวันมีโอเวอร์ไทม์อีกวันละสี่ชั่วโมง ผมสนุกและเพลิดเพลินกับมันมาก.......และบังเอิญช่วงนั้นมีคนติดต่อให้ไปเป็นเชฟร้านอาหารไทยเปิดใหม่ ....เสร็จจากงานบริษัท....ควงต่อแปลงร่างเป็นเชฟร้านอาหารไทย วันเสาร์เพื่อนชวนไปทำงานพิเศษร้านเบเกอรี่ของฝรั่ง อยากให้วันหนึ่งมีสักสี่สิบแปดชั่วโมง............ ผมทำแบบนี้อยู่....สามปีปีครึ่ง.........และจากนั้นรวบรัดตัดความเดินทางไปประเทศนิวซีแลนด์ ตามผมมาครับมีเรื่องราวดีๆมากมาย
|
| << | มิถุนายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |