ฝึกพูดฝรั่งที่ป้ายรถเมล์ในออสเตรเลีย......

คนไทยในต่างแดน.....ไปแรกๆมักมีปัญหาด้านการสื่อสาร...สนทนาภาษาอังกฤษ

มักจะระวังการออกเสียง

ไม่มั่นใจการใช้แกรมม่าโดยเฉพาะเรื่อง tens

สับสนกับการเรียงประโยคเรียงคำ....อีกทั้งพะวงในการใช้คำศัพท์.............

โอ๊ย....จะพูดแต่ละประโยคนี่มันดูยุ่งยากเป็นงานใหญ่โต

พูดออกไปแล้วก้อกลัวว่าฝรั่งฟังไม่รู้เรื่อง........อีกทั้งเวลาเขาพูดมาก้อจับใจความไม่ได้

จะพูดแต่แต่ละประโยคต้องนึกเป็นภาษาไทยก่อน

แล้วค่อยๆนึกเรียงลำดับประโยคเป็นภาษาอังกฤษ

เวลาฟังต้องแปลจากอังกฤษเป็นไทย......กว่าจะพูดได้แต่ละทีฝาหรั่งเปิดก้นไปถึงไหนๆ

ผมเป็นคนหนึ่งที่ประสพปัญหาทำนองเดียวกันแบบนี้....

ภาษาอังกฤษที่อุตส่าห์ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็กๆจนจบมหาวิทยาลัย

ช่วยผมได้นิดเดียวเอง.......เพระเวลาที่ลงสนามสนทนาจริงๆ

สำเนียงการออกเอ็กเซ่นไม่ได้เป็นอย่างที่เคยได้ยิน

เค้าพูดเร็วรัวเป็นปืนกล......รวบคำติดกันพันกันให้ยุ่ง

แฮะ......ใบ้รับประทานเลยครับผม.....ได้แต่ยิ้ม.....พยักหน้า.....หัวเราะ......ลูกเดียว

ขนาดฝรั่งเล่าเรื่องเศร้าแท้ๆ...มารู้ตอนหลังจากผู้รู้[บอกให้ฟังทีหลังว่าเค้าเล่าเรื่องแมวตัวโปรดสุดที่รัก “ตาย” เมื่อวานนี้........ผมยังมีแถมอมยิ้มเล็กๆให้เขาเลย.....ดู๋ดูสิ

จากนั้นมา.....ผมเริ่มรู้สึกตัว.....เริ่มเจียมกะลาหัว...ไม่อวดเก่งหลวตัวเองว่าเคยได้เกรดเอในวิชาภาษาอังกฤษ...ไม่ทนงตัวว่ารุศัพท์มากมาย

และอยู่ไปๆเริ่มเข้าใจดีว่าการใช้ภาษาอังกฤษไม่ได้เรียนรู้เฉพาะในห้องเรียน หรือเพียงท่องจำเพื่อให้สอบผ่านเท่านั้น.........

เริ่มรู้ว่าการพูดภาษาอังกฤษไม่ต้องเกร็ง.......พูดๆๆๆๆๆๆออกไปเลยเท่าที่เราจะพูดได้

ใช้มือไม้ประกอบไปเถอะเพื่อสื่อให้ฝรั่งเข้าใจเราได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เป้าหมายการใช้ภาษาอังกฤษของผมในตอนนั้นขอแค่เพียงให้สื่อสารได้ ให้เขารู้ความหมายของเรา

โดยยังไม่ต้องคำนึงว่าจะพูดประโยคได้สวยงามขนาดไหน

ยังไม่คำนึงว่าสำเนียงจะเหมือนฝรั่งไหม

ไม่สนว่าจะถูกไวยกรณ์...ถูกเท้นส์หรือไม่......ข้อสำคัญขอให้ออกเสียงครบ

คำควบกล้ำ.....ตัวL ต้วRตัวS ,T,k ออกให้ครบอย่าอาย

พูดมันทุกที่ที่ไป ......ไม่มีมีเรื่องพูดก้อแกล้งหาเรื่องถามฝรั่ง

พอเราพูดผิดหรือแค่พยามยามพูดแต่พูดไม่ออก

ฝรั่งเค้าจะสวนประโยคที่ถูกต้องมาให้เราทันที

และในช่วงจังหวะนี้เอง.......สมอง"เรด้า"รีบบันทึกก๊อบปี้ 

ประโยคนั้นๆทันทีแล้วจดจำไปใช้ถามคนอื่นได้ในคราว

หลังโดยไม่ต้องนึกให้เปลืองสมองอีกต่อไป

......จากวันเป็นเดือน...จากเดือนเป็นปี....สะสมไปเรื่อยๆ

ตอนหลังสำเนียง...สำนวน.....ไวยกรณ์ เท้นส์ต่างๆจะพรั่งพรู

ออกมาเอง

และมีแถมท่าหยักไหล่ ท่าอะไรต่อมิอะไรจะตามมาอีก

มาอีกเพียบ  .....

ซึ่งมีเรื่องเล่าประสบการณ์ครั้งหนี่งเมื่อสิบแปดปีที่แล้วขณะนั่ง

คอยรถเมล์สายหนี่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์.....คอยอยู่พักใหญ่......สัก

พักก็มีฝรั่งหน้าใสเดินมาทำท่าจะใช้บริการรถเมล์เหมือนกัน

กับเรา ตรงรี่เข้ามาถามผมว่า..”How long have you been waiting for the bus?”

เห็นไหมครับท่าน....เท้นส์มาเพียบเลย present perfact continous ......โหผมได้ภาษาอังกฤษที่ข้างถนนตรงป้ายรถเมล์นี่เอง....

มีเรื่องเล่าเชยๆ เปิ่นๆของผมอีกมากสำหรับภาษาในต่างแดนที่จะเล่าให้ฟัง........