อกหักและผิดหวังไปตามๆ กันหลังจากขุนพลนักเตะ ทีมชาติไทย ตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อ โอมาน 0-1 จนทำให้โอกาสลุ้นเข้าไปเล่นใน ฟุตบอลโลก 2010 รอบคัดเลือก รอบ 10 ทีมสุดท้าย ริบหรี่เต็มทน ทั้งที่นักเตะ “ช้างศึก” เพิ่งจะลงสนามเตะมาแค่ 2 นัดเท่านั้น แต่ 2 นัดที่ว่าก็ดันเก็บไม่ได้สักแต้มเดียว

            นอกจากอกหักและผิดหวังแล้วต้องบอกว่าน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่นัดนี้อุตส่าห์มีแฟนบอลเข้าไปเชียร์กันจนเกือบเต็มความจุของสนามกว่า 5 หมื่นคน แต่ทีมไทยกลับทำผลงานได้ไม่ประทับใจ

            ต้องเข้าใจและยอมรับความเป็นจริงครับว่าผลงานของทีมชาติไทย คือเหตุผลและปัจจัยอย่างหนึ่งที่จะทำให้แฟนบอลหันมาให้ความสนใจฟุตบอลไทย

                เมื่อผลงานมันไม่ออกมาดั่งใจแบบนี้ ก็แน่นอนล่ะครับว่าแฟนบอลไทยส่วนใหญ่ต้องเสียใจและผิดหวัง ซึ่งมันจะส่งผลกระทบต่อ “พลังลูกหนัง” และคำว่า “ศรัทธา” ต่อวงการฟุตบอลไทยอย่างปฏิเสธไม่ได้

            แต่ก็อยากจะกราบเรียนแฟนบอลและคนไทยทุกคนว่าอย่าเพิ่งหมดศรัทธากับทีมฟุตบอลไทยเลยครับ เพราะอย่างไรแล้วทีมฟุตบอลไทยก็จะอยู่คู่กับชาติไทยตลอดไป

            ที่สำคัญทีมชาติไทยยังไม่ได้ร่วงตกรอบเสียทีเดียว เรายังมีเกมเหลืออีก 4 นัดให้ได้ลุ้นกัน เพราะฉะนั้นแสงสว่างตรงปลายอุโมงค์ยังพอมีให้เห็น เพียงแต่ว่ามันอาจจะยากกว่าเดิมอีกหลายเท่าเท่านั้นเอง

            น่าสนใจว่าหลังจากนี้สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยจะทำอย่างไรกับอนาคตของทีมชาติไทย โดยเฉพาะ “คนทำทีม” ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากความพ่ายแพ้ต่อโอมาน

            ผู้บริหารทีมอย่าง กิตติรัตน์ ณ ระนอง ขอลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติไทยไปแล้ว ถือเป็นการรับผิดชอบคำพูดของตัวเองตามที่ได้พูดไว้ เลยได้ใจจากแฟนบอลส่วนหนึ่งพอสมควร

            แต่แฟนบอลผู้คิดลึกบางท่านไม่ได้รู้สึกได้ใจอะไรต่อ “บิ๊กโต้ง” เพราะหลายคนยังคาใจว่าการจัดตัวของ ชาญวิทย์ ผลชีวิน ในบางครั้งถูกแทรกแซงหรือเปล่ามันถึงดู “ขัดใจ” ซะเหลือเกิน

            คำว่า “เด็กเส้น” หรือ “เด็กโต้ง” จึงเกิดขึ้นในแวดวงสนทนาซุบซิบของคนในวงการฟุตบอลไทย และไม่ว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไรหรือไม่ สุดท้ายแล้ว “โค้ชหรั่ง” ก็ต้องเป็นผู้รับผิดชอบในฐานะ “เฮดโค้ช”  

            สถานการณ์ของ “โค้ชหรั่ง” ในยามนี้จึงแตกต่างจากตอนถูกดึงตัวเข้ามารับผิดชอบทีมชาติไทยในครั้งแรกเมื่อ 4-5 ปีก่อนแบบลิบลับ

            ไม่มีใครปฏิเสธว่า “โค้ชหรั่ง” คือกุนซือมือ 1 ของไทยในนาทีนี้ แต่มันมีคำถามเกิดขึ้นว่า “ดีพอ” สำหรับนำทีมชาติไทยไปไกลกว่าระดับอาเซียนหรือยัง

                เชื่อว่า “โค้ชหรั่ง” เองก็ต้องการที่จะทำทีมก้าวไปสู่ระดับเอเชีย เพราะไม่ว่าจะสัมภาษณ์กี่ครั้งกุนซือคนนี้ก็ยืนยันในเป้าหมายของตัวเองที่จะยกระดับทีมชาติไทยไปสู่ระดับเอเชีย

            แต่เผอิญว่าผลงานที่ออกมามันตรงกันข้ามกับเป้าหมายที่ว่า ทั้งพลาดแชมป์ อาเซียน แชมปเปี้ยนชิพ 2007 คาสนาม ศุภชลาศัย ตกรอบสองกีฬา เอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 15 ที่ กาตาร์ และตกรอบแรก เอเชี่ยนคัพ 2007

            เมื่อผลงานมันยังสวนทางกับเป้าหมายก็ย่อมเป็นธรรมดาที่จะต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์ และต้องถามฝ่ายบริหารอย่างสมาคมฟุตบอลไทยล่ะครับว่าจะอดทนรอได้หรือเปล่า

            สิ่งสำคัญคือสมาคมฟุตบอลไทยต้องพึงสำนึกและรับรู้ด้วยว่า “นักเตะคนที่ 12” หรือว่าแฟนบอลไทยรอคอยความสำเร็จในระดับที่ไกลกว่าอาเซียนมานานแล้ว

            สมาคมฟุตบอลไทยต้องตอบคำถามให้ได้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไร และหาก “รอเก้อ” ใครจะรับผิดชอบ?