buggo | แมลงเมา

วันพุธที่ 3 ธันวาคม 2551

บักโก
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : x_seeds@hotmail.com
วันที่สร้าง : 2007-07-17
จำนวนเรื่อง : 47
จำนวนผู้ชม : 9634
จำนวนผู้โหวต : 76
ส่ง msg :

เรื่องในวงเล่า

กางมุ้ง กลางเมือง

กาพย์ ห่วง กลอน

สาระคละดี

IT เทคโนโลยีข้างถนน

ที่ผ่านมา ไม่เคยผ่านไป

กีฬา กาฬี กากี และกาดำ

buggo | แมลงเมา

Permalink : http://www.oknation.net/blog/buggo

วันศุกร์ ที่ 20 มิถุนายน 2551

หากวันนั้น ฉันเลือกไม่จากมา ...

Posted by บักโก , ผู้อ่าน : 236 , 11:22:12 น. | หมวดหมู่ : ที่ผ่านมา ไม่เคยผ่านไป

พิมพ์หน้านี้

สายลมยามเช้าตรู่พัดนำความเย็นกระทบผิวกาย ชวนให้รู้สึกสะท้านไปถึงยอดอก เสียงไก่ขันดังขึ้นแต่ไม่ทันคนตื่น ซึ่งก็ไม่แปลกเท่าไหร่สำหรับชีวิตของคนบ้านนอกที่ทุกวันต้องตื่นแต่เช้า มืดเพื่อเตรียมตัวออกไปทำไร่ไถนา ที่หลังบ้านแม่กำลังง่วนอยู่กับการทำจัดเตรียมอาหารควันไฟจากฟืนที่ใช้ ประกอบอาหารคลุ้งไปทั้งบ้านทำให้ทุกคนในบ้านรวมทั้งน้องสาวตัวเล็กของผม ต้องตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกวันแม่จะตำน้ำพริกพร้อมกับลวกผัก เตรียมไว้ให้ทุกคนออกไปทำนากัน แต่วันนี้แม่กำลังผัดหมูใส่ผักข้างรั้วให้ผมอยู่ แม่รู้ว่าผมชอบอาหารชิ้นนี้มากกว่าใครในบ้านแต่ก็ไม่บ่อยครั้งนักที่แม่จะ ลุกขึ้นมาทำเอง เพราะทุกครั้งจะเป็นผมที่ต้องลุกขึ้นมาเองหากคิดอยากจะกินจริงๆ แต่วันนี้ตัวผมกำลังสาละวนอยู่กับการสำรวจกระเป๋าและสัมภาระเพื่อเตรียมตัว ออกเดินทาง เพียงชั่วครู่เดียวแม่ก็เรียกทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากินข้าว อาหารวันนี้น่ากินกว่าทุกวันทั้งนั้น แต่ดูท่าทางทุกคนคงจะไม่รับรู้รสชาติของอาหารเหล่านี้แต่อย่างใด .......... วันนี้แล้วสินะที่ผมต้องออกเดินทางจากบ้านที่มหาวิทยาลัย มันเป็นการเดินทางออกจากบ้านเพื่อไปอยู่ที่อื่นครั้งแรกของผม ผมไม่เคยไปอยู่หรือไปทำงานที่ไหนเลยตั้งแต่เกิดมา วันนี้ทุกคนจึงรู้สึกแปลกไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับการขาดผมไปซึ่งถือ ว่าเป็นกำลังหลักของครอบครัวในการทำไร่ทำนา แต่แม่กับพ่อเคยพูดอยู่เสมอว่า “พ่อกับแม่ไม่รู้หนังสือแต่พ่อกับแม่มีความสามารถพอที่จะทำให้ลูกทั้งหมดมี รู้หนังสือได้” กินข้าวเสร็จแล้วพ่อแบกลังและถุงข้าวสารไปส่งผมที่ท่ารถหน้าปากซอย แม่ช่วยถือกระเป๋า ส่วนน้องสาวของผมตอนนี้กำลังขี่คอผมอยู่และก็ไม่ลืมอ้อนให้ผมซื้อขนมมาฝาก เหมือนที่พี่คนอื่นๆ กลับมาจากทำงานในกรุงเทพฯ แม้นผมจะบอกอยู่เสมอว่าพี่ไม่ได้ไปทำงานแต่ก็ขัดใจอย่างเสียมิได้ จึงต้องรับคำไปพร้อมกับสายตาที่มองน้องสาวอย่างอาลัยอาวรณ์ ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาร้องทักขึ้นพร้อมกับอวยพรให้ผมประสบความสำเร็จ ในการเรียน แทบทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าผมจะต้องไปเรียนในวันนี้ นั่นเป็นเพราะว่าผมแทบจะเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่มีโอกาสได้ร่ำเรียนใน มหาวิทยาลัย รถประจำทางมาจอดที่ท่ารถตามหน้าที่ของมัน ผมก้าวขึ้นรถพร้อมกับบอกลาทุกคนในครอบครัว แม่เอามือที่หยาบกร้านเพราะกรำงานหนักมาลูบที่หัวของผมเบาๆ พร้อมกับอวยพรให้ผมโชคดี แต่ความรู้สึกในตอนนั้นรู้สึกว่ามือของแม่แม้นจะหยาบกร้านแต่ก็ให้ความอบอุ่นอยู่ไม่รู้คลาย พ่อไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยที่เห็นลูกชายคนนี้โผซบอกแม่ แต่ผมสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งที่พ่อให้ผมติดตัวมา คือ ความอดทน ความใจเย็น ที่ผมจะไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาด “ผมต้องไปแล้ว” นั่นคือคำสุดท้ายที่กล่าวก่อนจากมา .......... บนรถประจำทางสายลมพัดลอดกระจกเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของต้นข้าวในนาที่ปัก ดำเสร็จใหม่ๆ บ้างกำลังแตกกอเขียวขจี แม้นอากาศที่พัดเข้ามาจะหนาวเอาการแต่ผมก็ยังต้องการสูดกลิ่นท้องนานี้ต่อ ไปให้เต็มปอดเป็นครั้งสุดท้ายจึงไม่ยอมปิดกระจกนั้นแต่อย่างใด ผมมองผ่านกระจกออกไปพร้อมกับยังคิดถึงท้องนาที่ยังปักดำไม่เสร็จ คิดถึงพ่อแม่วัยแก่ชราที่ต้องทำงานตากแดดตากลมหาลังขดหลังแข็ง แม้นจะไม่เคยได้กำไรจากการทำนาแต่แกก็ไม่เคยคิดจะเลิกทำ แกบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของชาวนา คำนี้ทำให้ผมอึ้งอยู่ในสมองเสมอยามที่คิดถึงมัน พร้อมกับคิดอยู่ในใจอยู่เช่นกันว่าแล้วลูกชาวนาเล่าทำไมไม่ทำนา จะมัวเสพสุขอะไรมากมายในเมืองใหญ่ จะแบกความรู้ไว้มากมายทำไม ทั้งๆที่จริงๆแล้วผมก็มีความสุขอยู่กับผืนนาของผม หน้าฝนเข้ามาอีกแล้ว ต้นข้าวรอบรั้วมหาวิทยาลัยเริ่มถูกฝังลงไปบนผืนดิน ผมนั่งอยู่มุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย มองดูรุ่นน้องที่กำลังเข้ามา มองดูตัวเองในอดีตที่กำลังจากบ้านมา พวกเขากำลังคึกคะนองมีแรงกระตุ้นและแรงผลักดันที่ทำให้เข่าต้องมาอยู่ในที่ แห่งนี้ แววตาที่สดใส รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกับเพื่อนใหม่ทำให้เขาลืมอะไรบางอย่างที่รออยู่ข้าง หลังที่พึ่งจากมา แต่เชื่อเหลือเกินว่ามันเพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้นมันเหมือนกระจกเงา สะท้อนมารสู่ตัวผมเองที่เมื่อก่อนก็ไม่แตกต่างกัน แต่กาลเวลากลั่นกรองหลายสิ่งหลายอย่างที่เปราะบางอ่อนแอให้หลุดออกไป รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเริ่มลดลงไปแต่สิ่งที่เข้ามาตอนนี้คือ ความคาดหวัง .......... ผมเริ่มนั่งคิดทบทวนตัวเองว่าหนึ่งรอบปีที่ผ่านมาได้อะไรมาบ้าง ในขณะที่ความคาดหวังของคนในครอบครัวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ผมนำความคาดหวังเหล่านั้นไปแลกอะไรมาได้บ้างจากมหาวิทยาลัย มือที่เคยหยาบกร้านพร้อมสู้งานอยู่เสมอกลายเป็นมือที่นุ่มนิ่มอ่อนแอ มหาวิทยาลัยบอกให้ผมทำงานด้วยปลายนิ้วอยู่ในห้องแอร์แทนที่จะเป็นผืนนาอย่างที่ผมถนัด บ่อยครั้งที่ผมนำความรู้สึกเหล่านี้ไปคุยกับแม่ แล้วก็ได้รับคำตอบมาว่าผมไม่เหมาะกับงานทำไร่ไถนาอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะผมไม่มีความสามารถหรือว่าความอดทน แต่ผมมีความรู้มากเกินไปที่จะทำงานประเภทนี้ ผมได้แต่นั่งฟังโดยไม่โต้ตอบ ผมก้าวถลำมานานโขแล้ว นานเสียจนไม่อาจถอนตัวแล้วเดินกลับไปด้วยมือเปล่าได้ ต่อจากนี้ผมจึงต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจตัวเองนี้ให้ดีที่สุด ทำเพื่อใครคนหนึ่งและอีกหลายคนที่รอฟังข่าวว่าสักวันจะมีบัณฑิตมาเชิดหน้าชูตา เขาคงต้องการเพียงเช่นนั้นจริงๆ ผมภาวนาให้เป็นเช่นนั้น เพราะไม่อยากให้ใครมาคาดหวังในตัวผมไปมากกว่านี้ ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มพร้อมกับส่งเสียงเอะอะโวยวาย ไม่นานนักสายฝนก็โปรยเม็ดลงมาให้คนบนพื้นล่างได้ชุ่มฉ่ำในหัวใจ หน้าฝนปีนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว .......... ฉากต่างๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง ใครบางคนหายไป ใครบางคนจากมา ใครบางคนต้องอยู่เพียงลำพัง เรื่องเล่าเหล่านี้ผ่านมานานแล้ว แต่ผมยังคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เพียงเพราะอยากจะรู้คำตอบที่ว่า ถ้าหากผมเลือกที่จะไม่จากมา ใครบางคนที่ว่า ... จะหายไปหรือเปล่า ..........

สายลมยามเช้าตรู่พัดนำความเย็นกระทบผิวกาย ชวนให้รู้สึกสะท้านไปถึงยอดอก เสียงไก่ขันดังขึ้นแต่ไม่ทันคนตื่น ซึ่งก็ไม่แปลกเท่าไหร่สำหรับชีวิตของคนบ้านนอกที่ทุกวันต้องตื่นแต่เช้า มืดเพื่อเตรียมตัวออกไปทำไร่ไถนา

ที่หลังบ้านแม่กำลังง่วนอยู่กับการทำจัดเตรียมอาหารควันไฟจากฟืนที่ใช้ ประกอบอาหารคลุ้งไปทั้งบ้านทำให้ทุกคนในบ้านรวมทั้งน้องสาวตัวเล็กของผม ต้องตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกวันแม่จะตำน้ำพริกพร้อมกับลวกผัก เตรียมไว้ให้ทุกคนออกไปทำนากัน แต่วันนี้แม่กำลังผัดหมูใส่ผักข้างรั้วให้ผมอยู่ แม่รู้ว่าผมชอบอาหารชิ้นนี้มากกว่าใครในบ้านแต่ก็ไม่บ่อยครั้งนักที่แม่จะ ลุกขึ้นมาทำเอง เพราะทุกครั้งจะเป็นผมที่ต้องลุกขึ้นมาเองหากคิดอยากจะกินจริงๆ

แต่วันนี้ตัวผมกำลังสาละวนอยู่กับการสำรวจกระเป๋าและสัมภาระเพื่อเตรียมตัว ออกเดินทาง เพียงชั่วครู่เดียวแม่ก็เรียกทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากินข้าว อาหารวันนี้น่ากินกว่าทุกวันทั้งนั้น แต่ดูท่าทางทุกคนคงจะไม่รับรู้รสชาติของอาหารเหล่านี้แต่อย่างใด

..........

วันนี้แล้วสินะที่ผมต้องออกเดินทางจากบ้านที่มหาวิทยาลัย มันเป็นการเดินทางออกจากบ้านเพื่อไปอยู่ที่อื่นครั้งแรกของผม ผมไม่เคยไปอยู่หรือไปทำงานที่ไหนเลยตั้งแต่เกิดมา วันนี้ทุกคนจึงรู้สึกแปลกไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับการขาดผมไปซึ่งถือ ว่าเป็นกำลังหลักของครอบครัวในการทำไร่ทำนา แต่แม่กับพ่อเคยพูดอยู่เสมอว่า “พ่อกับแม่ไม่รู้หนังสือแต่พ่อกับแม่มีความสามารถพอที่จะทำให้ลูกทั้งหมดมี รู้หนังสือได้”

กินข้าวเสร็จแล้วพ่อแบกลังและถุงข้าวสารไปส่งผมที่ท่ารถหน้าปากซอย แม่ช่วยถือกระเป๋า ส่วนน้องสาวของผมตอนนี้กำลังขี่คอผมอยู่และก็ไม่ลืมอ้อนให้ผมซื้อขนมมาฝาก เหมือนที่พี่คนอื่นๆ กลับมาจากทำงานในกรุงเทพฯ แม้นผมจะบอกอยู่เสมอว่าพี่ไม่ได้ไปทำงานแต่ก็ขัดใจอย่างเสียมิได้ จึงต้องรับคำไปพร้อมกับสายตาที่มองน้องสาวอย่างอาลัยอาวรณ์

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาร้องทักขึ้นพร้อมกับอวยพรให้ผมประสบความสำเร็จ ในการเรียน แทบทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าผมจะต้องไปเรียนในวันนี้ นั่นเป็นเพราะว่าผมแทบจะเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่มีโอกาสได้ร่ำเรียนใน มหาวิทยาลัย

รถประจำทางมาจอดที่ท่ารถตามหน้าที่ของมัน ผมก้าวขึ้นรถพร้อมกับบอกลาทุกคนในครอบครัว แม่เอามือที่หยาบกร้านเพราะกรำงานหนักมาลูบที่หัวของผมเบาๆ พร้อมกับอวยพรให้ผมโชคดี แต่ความรู้สึกในตอนนั้นรู้สึกว่ามือของแม่แม้นจะหยาบกร้านแต่ก็ให้ความอบอุ่นอยู่ไม่รู้คลาย พ่อไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยที่เห็นลูกชายคนนี้โผซบอกแม่ แต่ผมสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งที่พ่อให้ผมติดตัวมา คือ ความอดทน ความใจเย็น ที่ผมจะไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาด

“ผมต้องไปแล้ว” นั่นคือคำสุดท้ายที่กล่าวก่อนจากมา

..........

บนรถประจำทางสายลมพัดลอดกระจกเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของต้นข้าวในนาที่ปัก ดำเสร็จใหม่ๆ บ้างกำลังแตกกอเขียวขจี แม้นอากาศที่พัดเข้ามาจะหนาวเอาการแต่ผมก็ยังต้องการสูดกลิ่นท้องนานี้ต่อ ไปให้เต็มปอดเป็นครั้งสุดท้ายจึงไม่ยอมปิดกระจกนั้นแต่อย่างใด ผมมองผ่านกระจกออกไปพร้อมกับยังคิดถึงท้องนาที่ยังปักดำไม่เสร็จ คิดถึงพ่อแม่วัยแก่ชราที่ต้องทำงานตากแดดตากลมหาลังขดหลังแข็ง แม้นจะไม่เคยได้กำไรจากการทำนาแต่แกก็ไม่เคยคิดจะเลิกทำ แกบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของชาวนา คำนี้ทำให้ผมอึ้งอยู่ในสมองเสมอยามที่คิดถึงมัน พร้อมกับคิดอยู่ในใจอยู่เช่นกันว่าแล้วลูกชาวนาเล่าทำไมไม่ทำนา จะมัวเสพสุขอะไรมากมายในเมืองใหญ่ จะแบกความรู้ไว้มากมายทำไม ทั้งๆที่จริงๆแล้วผมก็มีความสุขอยู่กับผืนนาของผม

หน้าฝนเข้ามาอีกแล้ว ต้นข้าวรอบรั้วมหาวิทยาลัยเริ่มถูกฝังลงไปบนผืนดิน ผมนั่งอยู่มุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย มองดูรุ่นน้องที่กำลังเข้ามา มองดูตัวเองในอดีตที่กำลังจากบ้านมา พวกเขากำลังคึกคะนองมีแรงกระตุ้นและแรงผลักดันที่ทำให้เข่าต้องมาอยู่ในที่ แห่งนี้ แววตาที่สดใส รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกับเพื่อนใหม่ทำให้เขาลืมอะไรบางอย่างที่รออยู่ข้าง หลังที่พึ่งจากมา แต่เชื่อเหลือเกินว่ามันเพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้นมันเหมือนกระจกเงา สะท้อนมารสู่ตัวผมเองที่เมื่อก่อนก็ไม่แตกต่างกัน แต่กาลเวลากลั่นกรองหลายสิ่งหลายอย่างที่เปราะบางอ่อนแอให้หลุดออกไป รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเริ่มลดลงไปแต่สิ่งที่เข้ามาตอนนี้คือ ความคาดหวัง

..........

ผมเริ่มนั่งคิดทบทวนตัวเองว่าหนึ่งรอบปีที่ผ่านมาได้อะไรมาบ้าง ในขณะที่ความคาดหวังของคนในครอบครัวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ผมนำความคาดหวังเหล่านั้นไปแลกอะไรมาได้บ้างจากมหาวิทยาลัย มือที่เคยหยาบกร้านพร้อมสู้งานอยู่เสมอกลายเป็นมือที่นุ่มนิ่มอ่อนแอ มหาวิทยาลัยบอกให้ผมทำงานด้วยปลายนิ้วอยู่ในห้องแอร์แทนที่จะเป็นผืนนาอย่างที่ผมถนัด

บ่อยครั้งที่ผมนำความรู้สึกเหล่านี้ไปคุยกับแม่ แล้วก็ได้รับคำตอบมาว่าผมไม่เหมาะกับงานทำไร่ไถนาอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะผมไม่มีความสามารถหรือว่าความอดทน แต่ผมมีความรู้มากเกินไปที่จะทำงานประเภทนี้ ผมได้แต่นั่งฟังโดยไม่โต้ตอบ ผมก้าวถลำมานานโขแล้ว นานเสียจนไม่อาจถอนตัวแล้วเดินกลับไปด้วยมือเปล่าได้

ต่อจากนี้ผมจึงต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจตัวเองนี้ให้ดีที่สุด ทำเพื่อใครคนหนึ่งและอีกหลายคนที่รอฟังข่าวว่าสักวันจะมีบัณฑิตมาเชิดหน้าชูตา เขาคงต้องการเพียงเช่นนั้นจริงๆ ผมภาวนาให้เป็นเช่นนั้น เพราะไม่อยากให้ใครมาคาดหวังในตัวผมไปมากกว่านี้

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มพร้อมกับส่งเสียงเอะอะโวยวาย ไม่นานนักสายฝนก็โปรยเม็ดลงมาให้คนบนพื้นล่างได้ชุ่มฉ่ำในหัวใจ หน้าฝนปีนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

..........

ฉากต่างๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง

ใครบางคนหายไป

ใครบางคนจากมา

ใครบางคนต้องอยู่เพียงลำพัง

เรื่องเล่าเหล่านี้ผ่านมานานแล้ว แต่ผมยังคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา เพียงเพราะอยากจะรู้คำตอบที่ว่า

ถ้าหากผมเลือกที่จะไม่จากมา ใครบางคนที่ว่า ... จะหายไปหรือเปล่า

..........

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน | แจ้งเตือนเรื่องไม่เหมาะสม

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 12
สาววิศวะ วันที่ : 29/09/2008 เวลา : 20.47 น.

ยิ้ม**

ความคิดเห็นที่ 11
แมลงเมา วันที่ : 02/07/2008 เวลา : 13.05 น.
http://www.oknation.net/blog/buggo
Dust in the wind

sarokkarow - เมียน เต กำเลาะ เซราะกราวเตอนิ

ความคิดเห็นที่ 10
sarokkarow วันที่ : 02/07/2008 เวลา : 12.11 น.
http://www.oknation.net/blog/wongsangam
เซราะกราว

หยี๋ หนอ เซราะกราว เมียน เตียน เลย

ความคิดเห็นที่ 9
แมลงเมา วันที่ : 28/06/2008 เวลา : 02.58 น.
http://www.oknation.net/blog/buggo
Dust in the wind

mookie - เด็กๆ เหล่านั้นออกมา แล้วไม่กลับไป ไม่ต่างกันกับผม เพียงแต่เหตุผลที่นำมาอ้างอาจจะต่างกันเท่านั้น

ความคิดเห็นที่ 8
mookie วันที่ : 27/06/2008 เวลา : 18.47 น.
http://www.oknation.net/blog/mookie
Mookie @ OK Nature Save Nature Save Life

ฮืมมม คุณแมลงเมาน่าจะเป็นชนกลุ่มน้อย (ที่มุกกี้รู้จัก) สำหรับวิธีการคิดเช่นนี้...

เคยทำงานอยู่ฝ่ายบริหารของโรงงานหลายปี เด็ก ๆ ในฝ่ายผลิตส่วนใหญ่มาจากต่างจังหวัด จบการศึกษาภาคบังคับ ก็พากันอพยพเข้ามาหางานทำในกรุงเทพมั่ง ตามนิคมอุตส่าหกรรมต่าง ๆ มั่ง ....

ปฏิเสธการสานต่ออาชีพดั้งเดิมของบรรพบุรุษ โดยสิ้นเชิง ....

ฤ ชาวนาไทยจะสูญพันธุ์....

ความคิดเห็นที่ 7
แมลงเมา วันที่ : 26/06/2008 เวลา : 21.13 น.
http://www.oknation.net/blog/buggo
Dust in the wind

ลูกเสือหมายเลข 9 - สวัสดีครับ

Sainam - ใช่ครับ

redribbons07 - การก้าวไปข้างหน้าถูกครับ แต่การอยู่กับที่ หรือว่าก้าวถอยหลัง ก็คงไม่ใช่เรื่องผิดเช่นกัน

Once - ละมุนอย่างนี้ มีน้ำแข็งโซดาล่ะน่าดู

วิตามินบี - ขอบคุณครับ

ญิบพันจันทร์ - สวัสดีเช่นกันครับ

ความคิดเห็นที่ 6
ญิบพันจันทร์ วันที่ : 24/06/2008 เวลา : 14.53 น.
http://www.oknation.net/blog/yipphanchan
ญิบ_พันจันทร์

สวัสดีครับ

ความคิดเห็นที่ 5
วิตามินบี วันที่ : 23/06/2008 เวลา : 12.13 น.
http://www.oknation.net/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature Save Nature Save Life

ถ่ายทอดอารมณ์จากใจได้ดีจัง
สัมผัสได้ในทุกตัวอักษร
ชอบมากค่ะ
รู้สึกอิ่มเอมแฝงความเศร้า

ความคิดเห็นที่ 4
Once วันที่ : 23/06/2008 เวลา : 01.17 น.
http://www.oknation.net/blog/onceagain

ในชีวิตเราคงคาดหวังกับใครได้ไม่มากนัก
หากเราได้รับเชื่อเถอะ...เพราะรัก

ปล.เพิ่งได้อ่านบันทึกรสละมุนจากแมลงเมา

ความคิดเห็นที่ 3
redribbons07 วันที่ : 20/06/2008 เวลา : 11.36 น.
http://www.oknation.net/blog/redribbons07

ชีวิตต้องก้าวไป ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2
Sainam วันที่ : 20/06/2008 เวลา : 11.32 น.
http://www.oknation.net/blog/sainam

นั่นซิคะ...

ความคิดเห็นที่ 1
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 20/06/2008 เวลา : 11.31 น.
http://www.oknation.net/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Lampao

ไปเขื่อนลำปาว อยู่ไกลกว่าที่เคยไปเยอะมาก เอ๊ะ !! ยังไงเนี่ย อากาศตอนนั้นกำลังดี อยู่ในช่วงหน้าหนาว เป็นอากาศหนาวสั้นๆ ที่ต้องรีบฉวยโอกาสไว้ เพราะปีนึงจะมีแค่ไม่กี่วัน โธ่ ... ประเทศไทย

View All

หนังสั้น | เที่ยวหลังบ้าน

หนังสั้นเรื่องที่ 2 ในชีวิต เราคิด ทำ เหนื่อย และนานมาก ซึ่งผลของมันก็คุ้มพอตัว เมื่อเราสามารถคว้าอันดับ 2 จากการประกวดหนังสั้นของ ททท. "YCT Young Creative Film Festival 2004" มาครอง

View All

คุณคิดว่าใครชักใย และอยู่เบื้องหลังรัฐบาลชุดนี้
	ไอ้ปื๊ด
	2 คน
	ไอ้จ๊อก
	1 คน
	ไอ้ตุ๊
	1 คน
	ไอ้เ..ี้ยยยย
	16 คน
	โหวต 20 คน

<<	มิถุนายน 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
1	2	3	4	5	6	7
8	9	10	11	12	13	14
15	16	17	18	19	20	21
22	23	24	25	26	27	28
29	30