ที่แท้ตัวหน้าเป็นชื่อห้าง ตัวหลังอ่านว่า "ทงซิ่น" แปรว่า โทรคมนาคม  หมายความว่าเขาเป็นห้างขายอุปกรณ์โทรคมนาคมนั่นเอง  อุตส่าห์ใช้ตัวอักษรดรมัน แต่ดันกลายเป็นเสียอ่านของชื่อภาษาจีน แทนที่จะเป็นคำแปลภาษาอังกฤษ

ที่ชั้นใต้ดินเขาก็มีร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดเท่ากับสนามฟุตบอลราว 4 สนามรวมกัน  ตรงทางเข้าก็เห็นป้ายสีแดงเด่นชัดเขียนว่า

              "Fu Wu Tai"

เหนือภาษาอังกฤษขึ้นไปก็เป็นตัวอักษรจีนอ่านว่า "ฝูอู้ไถ"  แปลว่าเคาว์นเตอร์บริการ (ประชาสัมพันธ์)

ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่เมืองหนานชาง มณฑลเจียงซี  ผมก็นึกประหลาดใจอยู่ว่า เอ๊ะ ที่นี่จะก้าวหน้ากันใหญ่แล้ว แม้แต่ร้านอาหารเล็ก ๆ ขนาดนี้ยังติดป้ายเป็นภาษาจีนคู่กับภาษาอังกฤษเลย  ภาษาอังกฤษเขาเขียนไว้ว่า   

                          "QINGWUSHUIDIDUTAN"

ทีแรกชักสงสัย เฮ้ย นั่นสงสัยภาษารัสเซียนะ  เพราะว่าแต่ก่อนนี้คนจีนรุ่นก่อนเขาไม่เรียนภาษาอังกฤษ เรียนกันแต่ภาษารัสเซีย  พอดีเหลือบไปเห็นตัวภาษาจีนข้างบน จึงได้ถึงบางอ้ออีก  เอาอีกแล้ว เป็นเสียงอ่านภาษาจีนของตัวภาษาจีนที่เขียนไว้ข้างบน อ่านว่า ฉิ่งวู่สุยตี้ทู่ถาน  แปลได้ความว่าอย่าถ่มน้ำลายลงพื้น(ตามอำเพอใจ)

สุดยอดแห่งป้ายคือ 

                       "SCSRCXDYNYJGC."

คราวนี้ดูเหมือนไม่ใช่คำสะกดของตัวอักษรภาษจีนเสียแล้ว  ผู้จัดการฝ่ายขายของผมเป็นคนไทยที่ผ่านการฝึกอบรมภาษาพูดภาษาจีน แต่อ่านตัวหนังสือจีนไม่ออก เมื่อเจอป้ายนี้เข้า ก็เลยงงเป็นไก่ตาแตกเลย

ยืนดูอยู่สักพัก จึงตีกลแตกได้ว่าชื่อที่ติดบนป้ายนั้น เป็นคำย่อของคำอ่านภาษาจีนของบริษัทนี้  อ่านว่า

"Si Chuan Shen (แปลว่ามณฑ) Rong Chang Xian (อำเภอหลงชาง) Di Yi (ที่หนึ่ง) Nong ye (เกษตรกรรม) Jia gong cang (โรงงานแปรรูปผลิตภัณฑ์)."   ที่งงที่สุดคือตัวภาษาอังกฤษ SCSRCXDYNYJGC นั่น  เขาคิดว่าจะเขียนให้ใครอ่านกันก็ไม่รู้

 

เฮ้อ

ฝากภาพป้ายภาษาอังกฤษจากจีนมาให้อ่านอีกป้ายหนึ่ง (เฉพาะสุภาพบุรุษ)

 

ผลของมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นอีกนั่นแหละ  เพราะเปิดหาในดิกภาษาอังกฤษหาคำสองคำนี้ไม่เจอ  วิธีสุดท้ายคือเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ว่าเขาขายอะไรกันแน่ จึงได้ร้อง "อ๋อ" ออกมาได้ เขาขายเครื่อแฟ๊กส์ เครื่องโทรศัพท์ เครื่อวิทยุติดตามตัว และโทรศัพท์มือถือ