>"แอ๊บแบ๊ว" เป็นอาการทางจ(ริ)ตชนิดหนึ่ง

>มักเกิดขึ้นในเพศหญิงช่วงแรกสาวเป็นต้นไป

>แต่เดี๋ยวนี้เริ่มลุกลามในผู้ชาย กะเทย และเพศใกล้เคียงด้วย

>โรคนี้จะมีอาการควบคู่ไปกับภาวะแทรกซ้อน

>ที่แสดงออกทางอวัยวะต่างๆของร่างกาย ดังนี้

>

>1.ดวงตา

>จากที่เคยมีลูกตาขนาดปกติไม่ว่าขนาดใดก็ตาม

>คนที่"แอ๊บแบ๊ว"จะมีดวงตากลมบ้องแบ๊ว

>เกิดประกายวิบวับขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

>(สันนิษฐานว่าเป็นที่มาของคำว่าแอ๊บแบ๊วนั่นเอง)

>ถ้านึกภาพไม่ออก แนะนำให้ไปดูเอ็มวี เพลงปู ของเนโกะจั๊มพ์

>อะโนโนโน่ อย่างนี้ไม่ดี..

>ช็อตทื่สองสาวเล่นกับกล้อง นั่นแหละใช่เลย!

>

>อุปกรณ์เสริมความแบ๊วในข้อนี้ได้แก่

>ที่ดัดขนตา,มาสคาร่า และอายไลเนอร์

>ที่จะช่วยขับให้ตาแบ๊วขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

>เดี๊ยวนี้มีคอนแท็คเลนส์ประเภทเพิ่มขนาดลูกตาดำด้วย..แม่เจ้า

>แต่มีข้อแม้ว่าควรมีทักษะในการเสริมแต่งนิดนึง

>เพราะเคยเห็นสาวๆหลายคนทามาสคาร่าหนาเป็นปื้น

>ขนตาจับเป็นก้อนๆเหมือนขาแมลงวัน

>อันนั้นออกแนวสยองแล้วล่ะค่ะ

>

>เมื่อตาโตขึ้นแล้ว อวัยวะข้างเคียงที่จะมีผลกระทบก็คือ คิ้ว

>ที่จะเลิกขึ้นนิดๆ หัวคิ้วจะหดเข้าหากันนิดนึง

>นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้คนแอ๊บแบ๊วมีสีหน้าดูสงสัย

>ไร้เดียงสาอยู่ตลอดเวลา

>สายตาแบบนี้เพื่อนชายหลายคนของอิชั้นสารภาพว่าเห็นแล้วถึงกับร้องอ๊าง

>สาวคนไหนจะลองทำตาแบ๊วดูก็ไม่ว่ากันค่ะ

>

>2.แก้ม

>อยากรู้จังว่าใครคือมนุษย์คนแรกที่ตัดสินว่า

>ผู้หญิงแก้มป่องคือผู้หญิงน่ารัก

>แก้มป่องจึงเป็นอาการแบ๊วอันดับสองที่ขาดไม่ได้

>

>ลำพังคนที่แก้มป่องเป็นธรรมชาติก็ถือเป็นโชคดีของเค้าไปค่ะ

>แต่สำหรับคนที่แก้มตอบ โหนกปูด กรามสองข้างทำมุมฉากซึ่งกันและกัน

>เราก็จะได้เห็นอาการพยายามอมลมไว้ในปาก

>แล้วดันกระพุ้งแก้มให้ป่องออกมาจนกระทั่งดูน่าหยิกเล่น

>(อิชั้นเคยลองดูแล้ว รู้สึกเหมือนอมน้ำยาบ้วนปากแล้วลืมบ้วนทิ้ง)

>

>คนที่แอ๊บแบ๊วจนชำนาญก็จะขนาดแก้มที่ป่องกำลังดีดูน่ารัก

>แต่สำหรับแบ๊วมือใหม่หลายคนก็พลาด กะไซส์แก้มผิด

>ป่องเป็นปลาทองรักเร่ หรือไม่ก็ชิพกับเดลล์เพิ่งผ่าฟันคุด

>ก็ถือว่าต้องฝึกกันอีกเยอะ..ได้ไม่ต้องกังวล

>เพราะถ้าแก้มยังทำให้คุณดูแบ๊วไม่สมใจละก็..ปาก ยังช่วยคุณได้ค่ะ

>

>3.ปาก

>ไม่ว่าตามปกติใครจะมีริมฝีปากไซส์อ้อมพิยดา หรือจอยรินลณี

>ปากของสาวแอ๊บแบ๊วจะถูกกำหนดให้มีริมฝีปากบนบางๆ

>แล้วยกเชิดขึ้นจนเห็นฟันคู่หน้านิดๆ แบบอั้มพัชราภา/แตงโม

>/เมย์พิชนาฏ/กิ๊บซ่า กิ๊บซี่ เกิร์ลลี่เบอรี่ และดาราอีกเป็นสิบคน

>ที่ถ่ายรูปลงหนังสือกี่เล่มๆก็ทำปากแบบเดิมได้ตลอดเวลา

>

>ส่วนริมฝีปากล่างขณะแอ๊บแบ๊วนั้นมีข้อบังคับว่า

>ห้ามเผยอออกมาจนห้อยย้อยแบบโน๊ต เชิญยิ้มเด็ดขาด

>แต่ต้องเกร็งไว้นิดๆ เบะคางให้ดูคล้ายแอบงอนใครมาหน่อยนึง

>และทีเด็ดคือต้องยิงมุมปากให้เบี้ยวไปข้างที่ถนัดข้างใดข้างหนึ่งพอประมาณ

>หน้าแบ๊วที่ออกมาจะดูแก่นเซี้ยวแสนซน และทำให้แอบคิดไปเองได้ว่า

>"ตอนนี้เราหน้าเหมือนโฟร์แล้วล่ะตะเอง.."

>

>อย่าลืมรักษารูปปากไว้ตลอดเวลาที่พูดคุยด้วยนะคะ

>เสียงที่ออกมาจะได้อ้อมแอ้ม พูดไม่ชัด น่ารักน่าถีบ เอ๊ย! น่าจีบ

>ขึ้นอีกจมเลย

>

>4.เสียง

>เสียง เป็นอาการทางกายภาพข้อสุดท้ายของโรคแอ๊บแบ๊ว

>เสียงมาตรฐานการแอ๊บแบ๊วคือเสียงเล็กๆ อู้อี้นิดๆ อ้อนหน่อยๆ

>ประมาณน้องเบเบ้ หรือจิ๊บ ปกฉัตร อะไรแถบๆนี้

>ใครที่เคยสอบอ่านร้อยแก้วร้อยกรองแล้วได้คะแนนเต็มมา

>อาจจะต้องไปตัดปลายลิ้นตัวเองก่อน จึงจะออกเสียงแบ๊วๆแบบนี้ได้

>

>น้ำเสียงที่นิยมแอ๊บแบ๊วคือ level ตั้งแต่ 2 เป็นต้นไป

>ทำอย่างไรก็ได้ให้ผิดอักขระวิธีให้มากที่สุด เช่น

>

>จริงเหรอ ออกเสียงเป็น จิ๊ง-ง๋ออออออ??

>

>ใช่ไหม เป็น ชิเมะ? / ชิป้ะ? / ชิม้า?

>

>ไม่เอา เป็น มิอาวววว

>

>คือว่า,เอ่อ เป็น คึ่บั่บ / คึ่แบ๊บ / เอิ่ม / อึ่มมม

>

>อะไรน่ะ เป็น อึ่หล่ายอ้ะ? เป็นต้น

>

>ตัวอย่างประโยค

>"อ้าว สวัสดีแก ไม่ได้เจอกันนานมาก คิดถึงสุดๆ

>ไปกินข้าวที่สยามกันมั้ย เดี๋ยวพี่ชายเราไปส่งล่ะ"

>

>เป็น "ฮั้ย! สัสดีแกร..มะได้เจ๊อกึนนานม๊ากกก คิดถึ่งซูดซู๊ดดด

>ไปกินค๊าวที้ซึ่หย่ามกึนเมะ เด๋วพี๊..ชายเราป้ะส่งแหละ"

>ฯลฯ

>

>วิธีฝึกง่ายๆก็คือยืนหน้ากระจก ฝึกทำหน้าให้แบ๊วที่สุด

>แล้วลองอ่านข้อความเหล่านี้อัดเสียงใส่เทปเอาไว้

>ถ้าเปิดฟังแล้วรู้สึกอยากกระโดดถีบตัวเองเมื่อไหร่

>แสดงว่าคุณผ่านการ "แอ๊บแบ๊ว" ระดับเบสิคได้แล้วล่ะค่ะ