เสียงเพรียกแห่งบรรพชน  : จากเชียงรุ่งถึงเชียงราย  

1. มุ่งเมืองลา
แล่นรถเลียบโค้งผ่านขุนเขา 
เหมือนเอาเดิมพันชีพดั้นด้น   
แดดเดือนเมษาเบื้องฟ้าบน 
ร้อนหนาวโรยหล่นอยู่บนฟ้า    

จากท่าขี้เหล็กสู่เชียงรุ่ง 
เลาะผ่านเชียงตุงยามมุ่งหน้า   
คดโค้งวงเขาเข้าเมืองลา 
ปลายแดนพม่าติดท่าล้อ   

ท่าล้อล้อเกวียนแวะเวียนท่า 
เขตด่านพักม้าหยุดลาล่อ   
บัดนี้มีด่านเพื่อผ่านรอ          
เชื่อมจีนติดต่อท่าล้อรถ   

เมืองลาฟ้าสูงทุ่งภูเขา 
แดดเหงาหนาวหมอกยังบอกบท   
สุดหล้าฟ้าเขียวป่าเคี้ยวคด 
กำหนดร้อนหนาวให้ชาวชน   

พักคนพักรถคลายเมื่อยล้า 
โรงแรมเมืองลาแดดฟ้าร่น   
ตึกรามสูงใหญ่เหมือนไร้คน 
เงียบเหงาถนนคนบางตา   

บ่อนเบี้ยเบิกบานคงผ่านยุค 
วันศุกร์วันเสาร์คงเข้าท่า   
หรือชีพของเมืองเริ่มเหลืองล้า 
หรือว่านอกเทศกาลเกม   

มื้อค่ำคาวหวานในร้านหรู 
แสงไฟหรุบหรู่ดูขรึมเข้ม   
มีเหงาให้ลิ้มจนอิ่มเอม         
แปล้เปรมอาหารได้ผ่านชิม   

ใกล้โต๊ะตุ๊กแกใส่กรงตั้ง 
รอสั่งสังหารให้ผ่านจิ้ม   
เห่าดงจงอางรอสั่งลิ้ม 
ตัวนิ่ม กบนั้นพร้อมบัญชา   

สังเวชชีวิตช่างคิดค้น 
ตำรับพิกลดั่งปล้นฆ่า   
ชี้เป็นชี้ตายได้พริบตา 
ต่างรอมรณาอยู่หน้าร้าน   

ไม่ต่างตลาดริมบ่อนตั้ง 
สะพรั่งดอกเหมยในเมืองม่าน   
ตั้งแถวท่ารอบริการ 
เชี่ยวชาญมือชายรอขายซื้อ   

เชี่ยวชาญมือชายร่ายมือชี้ 
ดอกนั้นดอกนี้ไม่มีชื่อ   
กร่อนชีพเฉยชาไม่รามือ 
พวงหรีดที่ถือคือดอกนั้น   

2. หมายเชียงรุ่ง   
เช้าแล้วฟ้ารุ่งต่างมุ่งหน้า 
เชียงรุ่งรอท่าเต็มค่าฝัน   
เหยียบแดนแผ่นดินเหยียบจีนพลัน 
ด่านกั้นพรมแดนก็แผ่นเดียว   

ลัดเลาะขุนเขาอีกคราวครั้ง 
สูงใหญ่โตตั้งต่างขับเคี่ยว   
แผ่นดินปีนฟ้าป่าคดเคี้ยว 
ฟ้าผลักภูเขียวป่าเอี้ยวกาย   

สูงเขาอลหม่านทะยานฟ้า 
แซมเขาสนป่าสุดฟ้าหมาย   
บางช่วงถนนดินหล่นทลาย 
ซ่อมแซมขยายเพื่อปลายทาง   

สิบสองปันนาปันฟ้าใส 
ปันแดนแผ่นใจฟ้าใหญ่กว้าง   
กลุ่มเรือนไตลื้อเห็นรางราง 
ตึกสูงแซมสร้างสล้างทรง   

เติบใหญ่ไพศาลเป็นบ้านเมือง 
รุ่งเรืองเมืองจีนชื่อจิ้งหง 
ไตเรียกเจียงฮุ่งนามทุ่งดง 
กลายเมืองสูงส่งจิ้งหงนาม   

ไตลื้อเหลืออยู่เพียงหมู่บ้าน 
อยู่ย่านชนบทเขียนกฎห้าม   
ปลูกเรือนหลังใหม่ใกล้เขตคาม 
ต้องตามทรงเก่าแบบเบาราณ   

ตลาดเมืองลื้ออึงอื้อภาษา 
คำอู้คำจาประสาไทบ้าน   
ไทเมืองบางกอกฟังออกเชี่ยวชาญ 
เชื่อมใจประสานเยือนบ้านไทยรื้อ   

ไทรื้อไทเรื้ออุ่นเอื้อความหลัง 
ภาษาภวังค์กลับยังอึงอื้อ   
ชีพช้าเหมือนเฉื่อยไม่ต้องเมื่อยมือ 
ยังสืบยังสื่อเฝ้ารื้อเรื่องราว   

หมู่บ้านท่องเที่ยวเก็บเกี่ยวอดีต 
เหมือนภาพสีซีดอดีตสืบสาว   
นิทรรศการหมู่บ้านนานยาว 
ลมหายใจผ่าวใครเขาเข้ารื้อ   

นอกเขตความหลังจัดตั้งสินค้า 
ยังมีแววตาประสาใสซื่อ   
อดีตอันใดเกินใครขายซื้อ 
เพียงใช้ใจสื่อก็รื้อภาพลวง   

เพียงใช้ใจสื่อก็รื้อภาพหลัง 
หัวใจได้ฟังความหลังคล้อยล่วง   
ร่วมเผ่าภาษาผ่านเสียงก้องทรวง 
เผ่าไตหลายหลวงกรีดทรวงสะท้อน   

อุษาคเนย์เหลือคณานับ 
ใจปิดห้องหับเหมือนกับหลบซ่อน   
ขีดเส้นแผนที่ไม่มีกลับย้อน 
ทางเดินเส้นก่อนถูกถอนเส้นทาง   

เคยไปหาสู่ไม่รู้เครือญาติ 
ประหนึ่งทางขาดเกินกวาดแผ้วถาง   
ถนนดินแดงหรือแบ่งกั้นกลาง 
โคมใจกระจ่างจะถางทางรก   

3. มุ่งเชียงราย   
   แล่นรถคดโค้งผ่านขุนเขา 
ใจเฝ้าเปิดแดนที่แล่นปก   
สิบสองปันนาชีพสาธก          
ก่อนวกเชียงรุ่งมุ่งเชียงราย   

บันทึกไว้แทนความคิดถึง 
ครั้งหนึ่งเมษาข้ามแม่สาย   
ไปสู่อดีตใช่ปิดตาย 
เมื่อเปิดความหมายผกายชีวิต.   

-------------------------- 
โชคชัย บัณฑิต’