นั่ง

  เพียงนั่งแค่พักเหนื่อย                 และคลายเมื่อยที่เคยมี

ความเหนื่อยก็คลายหนี               เมื่อยค่อยลี้เหมือนมีมนต์

   นั่งส้วมสำรวมถ่าย                   ทุกข์ค่อยหายทุรายรน

เก้าอี้ที่เวียนวน                           คือเก้าอี้ดนตรีอาน

   งานเลี้ยงย่อมเลิกรา                 เมื่อยถามหาถ้านั่งนาน

ทุกขังนะสังขาร                          ความเมื่อยขบเข้ารบรุม

   เก้าอี้ที่หวานหอม                    ชนต่างพร้อมเข้าค้อมกุม

บ้านเมืองบางแง่มุม                    เก้าอี้นุ่มควบคุมงาน

   นั่งแล้วเปล่งราศี                      ถ้าทำดีมีตำนาน

นั่งแล้วราวไฟกาฬ                      ถ้าทำพาลสันดานโจร

   นั่งแล้วเหลิงอำนาจ                  หลงเป็นทาสทำผาดโผน

เก้าอี้ย่อมเอนโอน                        พร้อมหักโค่นไปทุกครา

   นั่งหมายคลายเมื่อยขบ            พร้อมสู้รบกับปัญหา

บ้านเมืองแค้นเคืองมา                                คลายเมื่อยล้าประชาชน

   ย่อมนั่งได้ยั่งยืน                       แต่เกินฝืนนั่งหลายหน

เก้าอี้แม้มีมนต์                           ย่อมไร้ผลถ้านั่งเพลิน

   นั่งมากชักอยากหลับ                เมื่อยกำชับใครเชื้อเชิญ

หลับดื้อก็ลุกเดิน                         เมื่อยย่อมเกินมาเกาะกุม

   สง่าและผ่าเผย                        หรือลงเอยโรคเร้ารุม

เก้าอี้มีไฟสุม                               ทั้งคลายนุ่มถ้านั่งนาน.

                                โชคชัย บัณฑิต’