วันนี้ธรรมะสบาย ๆ กับเรื่องของ “มือ”

          หลายวันก่อน หลังจากทำวัตรสวดมนต์เช้าเสร็จแล้ว ถือโอกาสนั่งสนทนาธรรมกับลูกเณร

          หัวข้อธรรมในวันนี้ว่าด้วยเรื่อง การฝึกฝนตนเอง

          ประเด็นสำคัญของเรื่องอยู่ตรงที่ว่า คนเราฝึกตนอย่างไรก็จะได้อย่างนั้น ถ้าฝึกก็เป็น ถ้าไม่ฝึกเลย ก็ไม่เป็นเลย

          เปรียบเทียบง่าย ๆ ดูมือเราเป็นตัวอย่างก็ได้ มือไหนที่เราใช้บ่อย ๆ มือนั้นก็จะเป็นมือที่ “ถนัด” ใช้งานได้คล่อง มีอะไรก็มักจะเรียกใช้บริการ เช่นเราถนัดขวา  เพราะเราใช้มือขวาบ่อย ๆ  กินข้าวก็ใช้มือขวา เขียนหนังสือก็ใช้มือขวา ยกของก็ใช้มือขวา แปรงฟันก็ใช้มือขวา ทานอาหารก็ใช้มือขวา เรียกว่า กิจกรรมที่ต้องใช้มือทุกชนิดทุกประเภท เราจะเรียกใช้มือขวาตลอด เช่นนี้ มือขวาย่อมอยู่ในฐานะเป็นคนโปรดของเจ้านาย เพราะใช้งานได้คล่อง  ขณะที่มือซ้ายของคนถนัดขวา เวลาเจ้านายจะเรียกใช้ ก็ดูเกะกะ ไม่คล่องตัว จนเจ้านายรำคาญ ไม่ค่อยเรียกใช้  หรือถ้าจะใช้ก็ไม่ให้ออกหน้า  คงเป็นได้แค่ผู้ช่วย  ดู ๆ แล้วก็น่าสงสารมือซ้ายนะ เจ้านายไม่โปรดเอาเสียเลย 

          การถนัดขวาหรือถนัดซ้ายจึงเป็นเรื่องของการฝึกฝนมาตั้งแต่เกิด

          ดังนั้นการทำอะไรเป็น หรือทำไม่เป็นจึงไม่ใช่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ หากแต่เป็นเรื่องที่ได้มาจากการฝึกฝนของเราเองเป็นสำคัญ

          เราฝึกมือของเราให้เป็นอย่างไร มันก็จะเป็นอย่างนั้น และไม่ใช่จะเป็นแค่สองมือเท่านั้น

          ถ้าเราฝึกฝนตนเองอยู่ตลอดเวลา จะมีมือจะโผล่เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ

          ส่วนจะเป็นมือดี หรือมีร้าย ก็ต้องว่ากันอีกทีหนึ่ง

          ลองมาดูกันหน่อยไหมว่า เรามีกันคนละกี่มือกันแน่ ? แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่สองมือแน่นอน  ขออนุญาตยกมาให้ท่านให้ตรวจตราดูพอเป็นกระษัย

          มือกาว- ใช้เรียกมือที่ใช้ในทางขโมย หรือถ้าเป็นฟุตบอลก็จะเรียกผู้รักษาประตูที่รักษาประตูได้ยอดเยี่ยม

          มือเก่า-  มือที่มีความชำนาญ หรือช่ำชอง

          มือขึ้น-  เจริญก้าวหน้า,มีโชคมีชัยในการพนันขันต่อ

          มือแข็ง- ไม่ค่อยไหว้คนง่าย ๆ ,เก่ง

          มือดี- มีความสามารถ,ชำนาญ

          มือตก- เสื่อมความสามารถลง, มีโชคร้ายในการพนันขันต่อ

          มือเติบ- ใช้จ่ายมากเกินควร

          มือถือสาก ปากถือศีล- มักแสดงตัวเป็นคนดีมีศีลธรรม แต่กลับประพฤติชั่ว

          มือที่สาม- ผู้ที่ชอบสอดเข้ามาเกี่ยวข้อง

          มือบอน- อาการที่มืออยู่ไม่เป็นสุข และมักจะทำให้เกิดความเสียหาย

          มือเบา- อาการที่ใช้มือทำอะไรอย่างประณีตละเอียดอ่อน

          มือปืน- คนที่คอยคุ้มกัน

          มือผี- ขาไพ่ที่เข้าเล่นพอให้ครบสำรับไม่ต้องได้เสียด้วย

          มือมืด- ผู้ลอบทำความผิดอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งยากที่จะรู้ว่าเป็นใคร

          มือไม่ถึง- ความสามารถไม่เพียงพอ

          มือไม่พาย เอาเท้าราน้ำ- ไม่ช่วยทำแล้วยังคอยขัดขวางการทำงานของผู้อื่น

          มือไว- พวกขี้ขโมย ชอบหยิบฉวยของคนอื่น เผลอเป็นไม่ได้

          มือสะอาด- มีความประพฤติดี มีความซื่อสัตย์สุจริต

          มือหนึ่ง- ยอดเยี่ยม

          มือใหม่- ยังไม่มีความชำนาญ

          ฯลฯ

          เห็นไหม ? เรามีมือมากกว่าที่เราคิดเสียอีก

          มือดังกล่าวนี้เป็นมือที่มองไม่เห็น

          ที่ดีก็มีหลาย ที่ร้ายก็มีเยอะ ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนของเรา....

          หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาบอกเราว่า “พึงสละทรัพย์เพื่อรักษาอวัยวะ พึงสละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต พึงสละชีวิตเพื่อรักษาธรรม”

          อยากให้ชีวิตรอด ปลอดภัย มือไหนร้าย ก็ตัดมือนั้นทิ้งเสีย ! อย่าปล่อยให้เป็น “มือที่มองไม่เห็น” คอยบั่นทอนชีวิตที่ดีงามของเรา ส่วนมือที่ดีอยู่แล้วก็ต้องช่วยส่งเสริม ประคับประคองให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป...