อาชญากรรมทางมนุษยธรรม ตอน 2

รายงานพิเศษจากภายในประเทศพม่าและขอบแดนไทย

ใกล้รุ่ง พรหมสุภา

        ชะตากรรมของผู้ประสบภัยนาร์กีส อยู่ในบทสนทนาของผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงในประเทศไทยจำนวนมาก พวกเขาคั่งแค้น ที่เพื่อนมนุษย์บนพื้นที่เดลต้า ไม่ได้รับความช่วยเหลืออย่างที่ควรจะเป็น คนในค่ายผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงบนชายแดนไทยจำนวนหนึ่ง มีญาติพี่น้องอยู่ในแถบลุ่มน้ำอิระวดีซึ่งเป็นพื้นที่ชาวกะเหรี่ยง บางคนรอข่าวอย่างกระวนกระวาย บ้างก็ได้ทราบแล้วว่า ผู้เป็นที่รักของตนเสียชีวิต

        “พี่ชายของฉันตายแล้ว” ครูหญิงคนหนึ่งในค่ายผู้ลี้ภัยบอก

        “หลานฉันมาทำงานเมืองไทย ตอนนี้เขากำลังพยายามจะกลับไปเพราะไม่มีใครดูแลแม่เขา พี่สาว น้องชาย พ่อ ตายหมดแล้ว ข้าวของก็ไม่เหลืออะไรเลย” ป้าคนหนึ่งเล่า “เราได้ข่าวว่า บางพื้นที่ คนไม่ได้กินข้าวมาแปดวันแล้ว เขาจะไม่ได้ตายเพราะพายุ แต่เขาจะตายเพราะคณะทหารพม่า”

        คนที่ลี้ภัยมาเมืองไทยยังหวังว่าจะมีช่องทางให้พวกเขาได้ช่วยเหลือ แบ่งปันเงินทอง ทรัพย์สินเท่าที่มีให้แก่ผู้ประสบภัยได้บ้าง แต่ทว่า

        “แม้แต่คนพม่าก็เข้าพื้นที่ไปไม่ได้อย่างเปิดเผย ต้องหาทางกันเอาเอง บางกลุ่มก็ช่วยได้จริง แต่บางกลุ่มก็ไม่ใช่จะทำได้” เสียงหนึ่งรายงานมาจากในพม่า “ตามวัด โบสถ์ ชุมชน เห็นกลุ่มคนพยายามรวบรวมเงินบริจาคกัน ชาวบ้านพยายามช่วยตัวเองสุดความสามารถ พวกเขารู้นะว่ามีความช่วยเหลือจากต่างประเทศจ่อรออยู่ มีหมอ มียา มีหน่วยกู้ภัยรอจะเข้ามาช่วยเก็บศพ แต่คณะทหารพม่าไม่ให้เข้า”

        “คนกำลังโกรธมากนะ เห็น ๆกันอยู่ว่าทหารมาเอาของบริจาคคืนไป แล้วก็เอาไปขายในตลาด อาทิตย์แรกที่ของมาถึงนั่นแหละ มีของขายเต็มไปหมด แต่พอข่าวหลุดออกไป ของพวกนี้ก็หายไป แต่ยังหาได้อยู่นะ เพียงแต่ว่าไม่เปิดเผยเอิกเกริกเหมือนก่อนเท่านั้น”

        เมื่อความช่วยเหลือเข้าไปไม่ถึง คนจากอิระวดีที่รอดชีวิตก็พยายามเดินทางออกมาหาความช่วยเหลือข้างนอก รออยู่ตามวัด ถ้ามีแรงก็มาต่อให้ใกล้ที่สุด

        “คุณลองมาดูนอกเมืองย่างกุ้ง แค่ออกมาไม่เท่าไหร่ มีแต่คนมารอความช่วยเหลือตามทาง คนเหล่านี้ต้องกินใบไม้แทนข้าว เด็ดลูกไม้กินแทนอาหาร” เสียงรายงานจากย่างกุ้ง ให้ภาพไม่ต่างอะไรกับความทุกข์ยากของผู้พลัดถิ่นจากสงคราม “ข้าวแถวนั้นมันเปียกและเสียหมดไปแล้ว”

        “ถ้าคุณอยู่ที่นี่ คุณจะได้เห็นเจ้าหน้าที่พม่าเดินถือกล่องบัตรลงคะแนนประชามติร่างรัฐธรรมนูญกันหรา... คุณจะไม่เห็นพวกเขากำลังมอบความช่วยเหลือให้กับประชาชนหรอก”

        ผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงส่วนหนึ่ง กำลังตั้งคำถามกับตัวเองว่า แล้วพี่น้องของพวกเขาจะมีหนทางเอาชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้ไหม ในสภาพที่เลวร้ายกับคณะทหารที่ไม่ใยดีประชาชนถึงขนาดนั้น

        “ถ้าอดทนถึงที่สุดแล้ว เขาต้องหนีมาเมืองไทย คนไทยจะไล่กลับหรือจะต้อนรับเขา” ชายคนหนึ่งเอ่ยถามเมื่อได้ข่าวว่ารัฐเตรียม “รับมือ” หากมีการหลั่งไหลของผู้คนมาจากในพม่าอีกระลอก นอกเหนือไปจากที่ “หลั่งไหล” กันมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน “ก็ในเมื่อความช่วยเหลือของคนไทยที่บริจาคกันไปทางทีวี มันไม่ถึงเขา แล้วถ้าเขารอดชีวิตและจะหนีมาทางนี้ คนไทยจะช่วยเขาไหมครับ"