เหตุเกิดที่ “แม่หละ” อีกมุมหนึ่งของความยุติธรรมในค่ายผู้ลี้ภัย

...เมื่อปลายเดือน 28 พ.ค. 2551 มีเหตุทะเลาะเบาะแว้งระหว่างผู้ลี้ภัยชาวพม่ามุสลิม ซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่ที่ C2 ของค่ายผู้ลี้ภัยแม่หละ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก ชายผู้ทำร้ายร่างกายฝ่ายตรงข้าม ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของค่ายซึ่งเป็นผู้ลี้ภัยเอง จับกุมและพาไปควบคุมตัวที่ห้องขังของค่ายนั้น

ค่ายผู้ลี้ภัยแม่หละ เป็นค่ายผู้ลี้ภัยที่ใหญ่ที่สุดในจำนวนทั้งหมด 9 ค่ายบนชายแดนไทย-พม่า ประชากรส่วนใหญ่ของค่ายเป็นชาวกะเหรี่ยงที่หลบหนีภัยการประหัตประหารและผลกระทบของสงครามในประเทศพม่ามายังประเทศไทย คนจำนวนไม่น้อยเป็นผู้ลี้ภัยมากว่า 20 ปีแล้ว และเด็กหลายคนก็เกิดและเติบโตขึ้นบนผืนแผ่นดินไทย อย่างไรก็ดี จำนวนผู้ลี้ภัยก็ไม่เคยคงที่ ยังมีผู้หลบหนีเข้ามาใหม่ทุกเดือน ทุกปี

ในส่วนของการดูแลรักษาความปลอดภัยภายในชุมชน แต่ละค่ายจะมีเจ้าหน้าที่ ร.ป.ภ. ซึ่งเป็นผู้ลี้ภัยเอง คอยเดินตรวจดูแลตามแต่ละหมู่ (Section) และเขต (Zone) หากมีกรณีทะเลาะเบาะแว้ง ขโมยของ เมาอาละวาด ทำร้ายร่างกาย ฯลฯ ร.ป.ภ. (หรือภาษากะเหรี่ยงเรียกว่า บิเบอ) เหล่านี้ก็จะเข้าห้ามปราม และอาจจับกุมไปส่งห้องคุมขังในค่ายเพื่อให้สงบสติอารมณ์ และแจ้งให้กับหัวหน้าหมู่และเขตรับทราบ เพื่อดำเนินการต่อโดยใช้ระบบยุติธรรมที่มีในค่าย

คดีการทะเลาะเบาะแว้งและทำร้ายร่างกายดังกล่าว ควรจะจบลงเหมือนกับคดีอื่น ๆในค่าย ทว่า ในวันถัดมา 29 พฤษภาคม 2551 มีพยานรายงานว่า เจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงแห่งชาติ ซึ่งมีหน้าที่ด้านการข่าวอยู่ในค่าย (อันต่างจากทหารกองทัพที่ดูแลรักษาความมั่นคงชายแดนทั่วไป) จำนวนราว 4-5 คน ซึ่งนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ ได้ไปนำตัวชายวัย 40 ปีผู้นั้น ผู้มีภรรยาและลูก 7 คนรอคอยอยู่ที่บ้าน ออกมาจากห้องคุมขัง และกระทำการทารุณกรรม

ณ สถานที่ซึ่งเป็นเหมือนสำนักงานและที่พักของพวกเขา ใกล้กับโกดังเก็บข้าวสารนั้นในค่ายผู้ลี้ภัยนั้น

ชายดังกล่าวได้รับการนำตัวส่งเข้าโรงพยาบาลในค่ายหลังจากนั้น  เขาถูกซ้อม ถูกช็อตด้วยไฟฟ้า และเอาไม้เสียบก้น (ทวารหนัก) จนบาดเจ็บสาหัส ทั้งร่างกาย และจิตใจ

อ่านรายละเอียดที่โหดร้าย ไร้ความยุติธรรม มีอคติทางเชื้อชาติ กฎหมายรัฐไทยเอื้อมมือไปไม่ถึง   

ต่อที่................

http://www.newspnn.com/detail.php?dataid=5618&code=n3_09062008_01&mode=th