7 กรกฎาคม 2505: การฆาตกรรมหมู่ในมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง

7 กรกฎาคม 2505 รัฐบาลทหารของนายพลเนวินได้สั่งการให้ทหารพม่ากราดยิงนักศึกษาและระเบิดตึกกิจกรรมนักศึกษา สั่งปิดมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง หลังจากที่นักศึกษาหัวก้าวหน้ากลุ่มหนึ่งได้ประท้วงต่อต้านนายพลเนวินที่เข้ายึดอำนาจจากรัฐบาลอูนุเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2505 รวมถึงการตั้งคำถามถึงสิทธิของนักศึกษาที่พวกเขาควรจะได้รับ

ทหารพม่าได้ยิงและฆ่านักศึกษาพม่าจำนวนกว่าร้อยคน นักศึกษาที่ถูกฆ่าทั้งหมดอยู่ในช่วงวัยรุ่นทั้งผู้หญิงและผู้ชาย หลายคนเป็นเพียงคนหนุ่มสาวในช่วงแสวงหาที่ตั้งคำถามกับโลก ชีวิต สังคมที่ดีงาม

ในประวัติศาสตร์ของคนหนุ่มสาวพม่า นี้คือเหตุการณ์แรกที่รัฐบาลพม่าลงมือฆ่าพลเมืองของตนเองอย่างเหี้ยมโหด อาจกล่าวได้ว่าวันนี้ คือจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ 8888 ในอีก 26 ปีต่อมา

เพราะหลังจากนั้นรัฐบาลนายพลเนวินได้เดินหน้าปราบปรามกดขี่ประชาชนไม่หยุดหย่อน

28 มีนาคม 2507 มีการประกาศยุบพรรคการเมืองทุกพรรค ยกเว้น BSPP ซึ่งเป็นพรรคของรัฐบาล

17 พฤษภาคม 2507 รัฐบาลเนวินสั่งยกเลิกธนบัตรใบละ 100 จั๊ตและ 50 จั๊ต โดยไม่มีการคืนเงินให้แก่ประชาชน

11 ธันวาคม 2517 รัฐบาลสั่งปราบปรามการชุมนุมประท้วงของนักศึกษา ประชาชน และพระสงฆ์ เนื่องจากกรณีการจัดทำศพของอูถั่น เลขาธิการสหประชาชาติ ผู้ร่วมชุมนุมหลายคนถูกยิง ถูกแทงด้วยดาบปลายปืนและถูกจับกุม

3 พฤศจิกายน 2528 ธนบัตรใบละ 100 จ๊าตถูกยกเลิก

5 กันยายน 2530 ธนบัตรใบละ 25 จ๊าต 35 จ๊าต 75 จ๊าต ถูกยกเลิก โดยไม่มีการชดเชยใดๆ ซึ่งทำให้เงินตราของประเทศถึงร้อยละ 75 ที่หมุนเวียนอยู่ในประเทศไร้ค่าทันที       

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาตลอด สร้างความไม่พอใจให้กับประชาชนและนักศึกษา สิทธิเสรีภาพทางการเมืองถูกปิดกั้น ความมั่นคงทางเศรษฐกิจแทบมองไม่เห็น สิ่งเหล่านี้เองได้ทับถมลงบนจิตใจของประชาชนมาตลอด จนนำมาสู่การออกมาชุมนุมประท้วงในกรุงย่างกุ้งและขยายไปยังเมืองใหญ่ๆในพม่าเป็นระยะๆ และเป็นที่มาของเหตุการณ์การชุนุนมใหญ่วันที่ 8 สิงหาคม 2531               

สำหรับเหตุการณ์เดือนกรกฎาคมแม้เวลาจะผ่านไปนานถึง 46 ปีแล้วก็ตาม แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของนักศึกษาพม่าที่ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยย่างกุ้งในช่วงเวลาดังกล่าวไม่เคยลืมเลือน

ไม่ว่าวันนี้พวกเขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินใด ห่างไกลจากบ้านเกิดกี่พันไมล์แต่พวกเขาไม่เคยลืม เหตุการณ์ครั้งนั้นถูกจารึก ถ่ายทอด ส่งผ่านมายังนักศึกษาพม่ารุ่นแล้วรุ่นเล่าเสมอมา เป็นประวัติศาสตร์คำบอกเล่าที่ไม่ถูกจดจารในหน้าประวัติศาสตร์ของรัฐบาลทหารพม่า