
ความสุขในชีวิตคุณคืออะไรครับ? ชายแปลกหน้าถามข้าพเจ้า คำถามง่ายๆ แต่คงคิดนานเหมือนกันกว่าจะตอบได้ บางคนอาจจะว่า ความสุขคือการได้อยู่กับคนรัก... ความสุขเกิดจากการได้ทำในสิ่งที่ชอบ... แต่ความสุขที่เราจะพูดถึงนี้มันมาจากการที่คนๆ หนึ่งได้เก็บสะสมสิ่งที่คนอื่นอาจมองไม่เห็นคุณค่า จนเมื่อกาลเวลาผ่านไปมันกลับสร้างมูลค่าขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ... ความสุขที่ว่านี้หากมองเพียงผิวเผินอาจรู้สึกว่าก็แค่ความสุขของคนกลุ่มหนึ่งเท่านั้น แต่อย่าลืมนะคะว่า... สุดท้ายแล้วของที่ถูกเก็บสะสมมาไม่ว่าจะเก่าแก่หรือน้อยนิดขนาดไหน มันย่อมมีที่มาของตัวมันเอง มันบอกได้ถึงประวัติศาสตร์ ความคิด และอุดมคติของสังคมในยุคนั้น และเมื่อของสิ่งนั้นมันแสดงตัวออกมา มันก็สร้างความสุขให้แก่ผู้ที่ได้ชมได้รำลึกถึงอดีตในวันวานทุกครั้ง ของที่ไม่น่าเชื่อว่าจะสะสมกัน .....collectible 


กบเหลาดินสอจะมีเป็นชุด ชุดละ 4-6 ชิ้น /ชุด (มีอยู่ประมาณ 20 ชุด ประมาณ 150 ชิ้น นอกจากนี้ยังมี กบดีบุก นกหวีดสังกะสี 200 ชิ้น ซึ่งซื้อมาสะสมก็ชิ้นเป็น 100 แล้วข้าพเจ้า ให้ราคาเขาเอง... ข้าพเจ้าว่า เจ้าของเก่า เขาก็ควรได้ในราคาที่เขาควรได้ ไม่ได้ไปหักคอเขามา ซื้อมาเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมา แล้วค่ะ ป้ายโฆษณา อีนาเมล ราคา 2000 3000 เมื่อ 10 กว่าปีก่อน 

แก้วน้ำ สมัย อากง มันไม่มีตลาดที่แน่นอน ดีไม่ดี ไม่มีราคา เพราะไม่ได้อยู่ในเทรนด์เหมือนพวก ชามเบญจรงค์ ราคามันขึ้นอยู่กับความพอใจของผู้ขาย มันไม่ใช่แฟชั่น น้อยคนที่จะเก็บ ใครเห็นก็ต้องชอบ เวลาไปซื้อคนขายพอทราบว่าเราอยากได้ เขาก็โก่งราคานิดหน่อย
ส่วนใหญ่จะสะสมเป็นชุดๆ มันสนุกตอน ติดตามหามาสะสม กระติกน้ำร้อน กระติกน้ำแข็ง ชุดกาแฟที่มีประวัติศาสตร์ของตัวมันเอง เช่นชุดเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญ ปี 2475 คลิก เพื่อชม MV ขอรักของฉัน...ตัวละคร เพียบ!!!! มูลค่าทางเศรษฐกิจที่เพิ่มขึ้น คุณค่าหากข้าพเจ้าตีเป็นทรัพย์สิน....คิดไม่ออกเหมือนกันค่ะ แต่เป็นคุณค่าแห่งการมีประวัติศาสตร์ ในตัวมันค่ะ คุณค่า มิสามารถถูกดีเป็นสินทรัพย์ค่ะ....Value is not money or Asset ยกตัวอย่างเช่น กบเหลาดินสอ 4 ชิ้น/ ชุด มีประมาณ 20ชุดและมีเศษ ที่ต้องตามชุดอีก.... หรือประมาณ 150 ชิ้น ก็อาจเป็น15,000 บาท ชุดละ 4 ชิ้น ชุดละไม่ต่ำกว่า 600 บาทแน่นอน นี่ประเมินแบบ pessimistic หรือ กดราคาให้ต่ำๆไว้ก่อน
กระบวนการสะสม, การแลกเปลี่ยน, การสรรหา วิธีที่ตรงไปตรงมา ที่สุดคือไปไล่ซื้อ ตระเวนชายแดน ปริมณฑล เจอตามร้านกาแฟ ร้านก๋วยเตี๋ยว ไม่มีหลักแหล่งแน่นอน ให้ในส่วนที่เราให้ได้อย่าไปหลอกเขาว่ามันไม่มีคุณค่าแล้ว เคารพคนที่เขาเก็บมาให้เราด้วย สิงห์บุรี ราชบุรี แถวจุฬา จีฉ่อย ร้านโชวห่วยที่คลาสิคมาก และยังขายอยู่ในปัจจุบัน จะเห็นมีตู้หมกของเก่าของเขาไว้ แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว เขาไม่ขาย แต่เขาขายให้คุณได้ทุกอย่างตั้งแต่ ถ่ายเอกสาร ยันเรือรบ....อยู่ ด้านฝั่งตลาดสามย่าน นี่คือลักษณะของร้านที่จะไปหา นะคะ 
ต้นทุนมีไหม? มีแน่นอนค่ะ ทางเศรษฐศาสตร์ เรียกว่า Opportunity Cost คือแทนที่เราจะเอาเวลาที่เราไปตระเวนหาของนั้นไปไปสร้างรายได้หรือทำมาหากินตามสัมมาชีพของเรา...เพื่อก่อให้เกิด ทรัพย์ในกระเป๋า ...นี่คือค่าใช้จ่ายแรกที่เราจะเสียไป เราก็ต้องชั่งใจเอา แต่ส่วนใหญ่ข้าพเจ้าก็จะถูกครอบงำ จากความหลงไหลในของสะสมเหล่านี้
มันเป็นศิลปะของแต่ละคน แต่เราไม่บ้าตามแฟชั่น เราต้องประเมินตัวเองว่า ใจเราชอบมันหรือเปล่า รวมทั้งกำลังทรัพย์ ด้วย มีเทคนิคส่วนตัวเช่น เราต้องรู้ว่าส่วนไหนควรไหนควรเก็บเป็นชุด ส่วนไหนควรเก็บเป็นเรื่องๆ ต้องมีอะไรอยู่ในหัวก่อนพอสมควรคือมี Story อยู่พอสมควรค่ะ ต้องศึกษามิฉะนั้นมันก็จะเป็นขยะ ไม่แนะนำให้ทุ่มเทเกินไปเหมือนข้าพเจ้าเอง ไม่งั้นจะเจ็บปวด เมื่อเวลาทรัพย์หมด
รู้ทางหนีทีไล่ มันน่าจะมีเป็นชุด ราคาก็ไม่ควรสูงเกินที่เราจะตามเก็บได้ และประเมินว่ามันมีทางให้สะสมมั้ย มีเทคนิคที่จะเสาะหา ยกตัวอย่างเช่น
ศึกษาปีที่สร้างและคอลเลคชั่นของผู้สร้าง มีจริยธรรม ไม่กดราคา ให้เกียรติคนที่เขาเก็บของมาให้เรา แล้วต่อไปเขาได้อะไรมาเขาก็จะตามเราไปดูว่า สนใจไหม 





 |