อาชีพหลักที่คล้ายคนไทยเมื่อก่อน อีกอย่างคือ การทำนา แต่ที่นี่ไม่มีระบบชลประทาน จึงทำนาปีละครั้ง เรียกว่า นาปี

เมืองเสียมเรียบที่เราจะไปพักนั้น เป็นเมืองแห่งโรงแรม มีห้องพัก ๒๐,๐๐๐ กว่าห้องเตรียมไว้รองรับนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก แต่ในช่วงไฮซีซั่น ก็ไม่พอรองรับนักท่องเที่ยวเหมือนกัน

หนุ่มสาวที่นี่ ไม่นิยมแต่งงานตามโรงแรม(เปลือง) จะนิยมทำพิธีแต่งตอนกลางวัน (ร้อน ดีจะได้รีบๆกินแล้วรีบๆกลับ ประกอบกับค่าไฟฟ้าที่นี่แพงมากๆ)และกางเต็นท์ ทำพิธีกันที่บ้านด้วยเต็นท์สีฉูดฉาด ที่เราเห็นตามทางที่รถผ่าน คู่บ่าวสาวจะเปลี่ยนชุด หลายชุดมากระหว่างพิธีฉลองแต่งงานนี้ และแขกที่มางาน มีสิทธิที่จะตัดสินใจว่าใส่ซองให้ จำนวนเท่าไหร่ดี ในภายหลังได้ หลังจากชิมอาหารแล้ว (กินก่อนค่อยใส่ซอง)

ระหว่างทาง เราได้เห็นวิถีชีวิตข้างถนน มากมาย ดูเรียบง่าย แต่ยังแฝงด้วยคติแห่งความพอเพียง เราติดใจถุงพลาสติกที่ปลิวไหวๆ ข้างถนนเป็นทิวแถว พี่สุภาวัลย์ สวมวิญญาณCitizen Reporter กลายเป็น สาวใหญ่ใจถึง..เพียงแค่เห็นถุงปลิวไหวๆข้างทาง สั่งไกด์มอมเบรกรถกลางทาง..ขอชมวิถีข้างถนนบนทางหลวงหมายเลข๖..ก่อนเข้าเสียมเรียบ

คลิกชมคลิป สาวใหญ่ใจถึง..เพียงเห็นถุงปลิวไหวๆข้างทางสั่งไกด์เบรกกลางทาง..บนทางหลวงหมายเลข๖..เสียมเรียบ !!!!

ตรงนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่จะ ติดไฟล่อแมลง ด้วยการปั่นไฟตอนหน้าฝน เครื่องดักนั้นเขาจะขึงพลาสติกเป็นบ่อ ตามรูป และจะมี พลาสติกอีกแผ่นขึงขวางตั้งฉากไว้

เวลาจิ้งหรีด บินมา จะบินมาเป็นฝูง แล้วก็จะชนเจ้าพลาสติกแผ่นขวางนี้ และก็ลื่น ตกลงน้ำในบ่อพลาสติกที่ขังน้ำไว้

เช้าขึ้นมา ชาวบ้านก็จะตักใส่ถุง ส่งเมืองไทย เอาไปขายที่โรงเกลือ เป็นสินค้าExport สร้างรายได้ให้ถึงปีละ ๖๐ กว่าล้านบาททีเดียว

หมายเหตุ:เรามีไกด์ท้องถิ่นประกบ ไกด์ผี เจี๊ยบ และไกด์เถื่อน โอ ของเรา ชื่อ ไกด์ มอม (เสื้อแดง)เป็นไกด์ท้อปไฟฟว์ของเขมร

ภาพจากคุณสายธาร

http://www.imeem.com/boyokay/music/0sUYhPDr/2_apsara/