สันดานนักการเมือง...สันดานรัฐมนตรี

สันดานแห่งการเอาตัวรอดของมนุษย์น่าจะเป็นเรื่องปกติ
พอๆ กับ สันดานของการโกหกพกลมของนักการเมือง

ถึงวันนี้ยังคงดิ้นรน หาป้อมค่ายการเมืองไม่สะเด็ดน้ำ สำหรับมนุษย์พันธุ์ "นักการเมือง"
โดยเฉพาะที่หลุดรอดร่างแห ตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี  111 คน คงรอดตัวไปบ้างแล้ว
ส่วน 111 คนนั้น ต่างเป็น"อีแอบการเมือง" กันถ้วนหน้า เพราะปัญหาทางกฎหมาย
จะว่ากันมากก็ไม่ได้ มันเป็นหนทางทำมาหากินของเค้านี่นะ...
( ผมไม่ทราบว่า มีนักการเมืองคนใหนใน 111 คน ที่สำนึกผิดเลิกเล่นการเมือง )

แรงกระเพื่อมทางการเมืองเริ่มจะลดน้อยลง เมื่อกลุ่มทุนวางตัวได้ชัดเจน
นักการเมืองที่หวังพึ่งพิงแหล่งการเงิน ย่อมหากลุ่มที่ตนเองได้ข้อเสนอที่ดีที่สุด
ส่วนนโยบายค่อยว่ากันทีหลัง...นี่ก็เข้าข่าย...สันดานนักการเมือง...อีกเหมือนกัน
 
การเดินเกมหาเสียงของพรรคการเมืองก็เริ่มชัดเจนขึ้นเมื่อใกล้ประกาศพระราชกฤษฎีกากำหนดวันเลือกตั้ง

พรรคปชป. วางเกมไว้ที่วาระประชาชน - ประชาชนต้องมาก่อน
ด้วยเดิมพันงบโฆษณาเกือบ 60 ล้านบาทในเวลา 9 เดือนที่ผ่านมา
( สมัยเลือกตั้งปี 44 ปชป.ใช้เงินของพรรคซื้อสื่อเพียง 5.7 ล้านบาท 
ในขณะที่พรรคไทยรักไทยคือพรรคที่มียอดซื้อสื่อทางโทรทัศน์สูงสุด คิดเป็นเม็ดเงิน 68.7 ล้านบาท ...ข้อมูลมติชน)

นี่ขนาดแค่ไหว้ครูกันเล่น ๆ ในขณะที่กรรมการใหญ่ ( กกต. ) ยังไม่สับมือมือให้ชกกันด้วยซ้ำ
การเตรียมการและการใช้เงินก็เป็นไปอย่างคึกคัก...
การหาเสียงแบบเก่า ๆ ประเภทเอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่น อาจจะกลับมาอีกครั้ง

ถ้ายังไงก็โปรดระลึกไว้ว่า กฎหมายเลือกตั้งห้ามการหาเสียงสาดโคลนฝ่ายตรงกันข้าม
โดยเฉพาะ มาตรา 53 วงเล็บ 5 บอกว่า...

*******************

มาตรา ๕๓ ห้ามมิให้ผู้สมัครหรือผู้ใดกระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดเพื่อจูงใจให้ผู้มีสิทธิ
เลือกตั้งลงคะแนนเสียงเลือกตั้งให้แก่ตนเอง หรือผู้สมัครอื่น หรือพรรคการเมืองใด หรือให้งดเว้น
การลงคะแนนให้แก่ผู้สมัครหรือพรรคการเมืองใด ด้วยวิธีการดังต่อไปนี้

(๕) หลอกลวง บังคับ ขู่เข็ญ ใช้อิทธิพลคุกคาม ใส่ร้ายด้วยความเท็จ หรือจูงใจให้เข้าใจผิด
ในคะแนนนิยมของผู้สมัครหรือพรรคการเมืองใด

*******************

แต่ยังไม่ทันไร ก็สาดฉี่ราดกันให้เปรอะไปทั้งวงการ
หรือนี่คือ "สันดานนักการเมือง" ที่ยังแก้ไม่หาย

ความจริงแท้คืออะไรยังไม่รู้ แต่สันดานนักการเมืองก็ชอบพูดเอามันเข้าว่า
โกหกพกลมไปโดยไม่คิดว่าประชาชนมีหูตากว้างใกล มีสื่อที่ตามติดสืบค้นข้อมูล

นักการเมืองประเภทนี้ไม่เคยคำนึงว่าใครจะเสียหาย จากคำพูดของตน
หนักหนานักก็ไปขอโทษขอโพยกันทีหลัง...กี่ปีต่อกี่ปี ก็ยังเป็นเช่นนี้เสมอมา

เหมือนสันดานคนชอบโกหกพกลมของนักการเมืองรุ่นเก่าที่นักการเมืองด้วยกันแฉโพยเอาไว้
แต่สุดท้าย ประชาชนจะเชื่อใคร ก็ต้องขึ้นกับข้อมูลและคนร่วมสมัยจะได้ร่วมพิจารณากัน

ผมก้อบข้อเขียนคำนำของนายวีระ มุสิกพงศ์ ในหนังสือ "สันดานรัฐมนตรี"
ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2521 มาให้อ่านเล่น ๆ
มีเวลาจะก้อบมาให้อ่านทั้งฉบับ
แล้วเราจะรู้กันว่า ระหว่างวีระ มุสิกพงศ์ กับสมัคร สุนทรเวช ใครเป็นฝ่ายพูดจริง ใครเป็นฝ่ายโกหก
เพราะในหนังสือเล่มนี้มีคำโปรยที่หน้าปกว่า...

นี่มิใช่การเหยียบคนล้ม ( ตอนนั้นสมัครล้ม...ตอนนี้ วีระล้ม ?..หรือเปล่า..!! )
แต่เป็นความจริงหลายๆ ประการ
ที่ถูกปิดบัง ซ่อนเร้นมาตลอดเวลา แห่งการสร้างตัวของคนๆ หนึ่ง
ซึ่งก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรัฐมนตรี
ด้วยวิธีการ "โกหกคำโต โกหกบ่อย ๆ"

ถ้าวีระ พูดจริง สมัครก็โกหก
ถ้าวีระโกหก สมัครก็ดีเลิศประเสริฐศรี
..."ก่อนพูด..เราเป็นนายคำพูด....แต่เมื่อพูดไปแล้ว คำพูดนั้นเป็นนายเรา..."

แต่อย่างน้อยเรื่องนี้ก็จะพิสูจน์ "สันดานนักการเมือง" ได้อีกรูปแบบหนึ่ง
นั่นคือ เมื่อสมประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายฝ่าย...ด่ากันให้ตายก็ไม่เอาความ
ให้มันได้ยังงี้สิ..."สันดานนักการเมือง"

ว่าง ๆผมจะขอก้อบข้อเขียนคุณวีระมานำเสนอเป็นเรื่องไป...อย่ามาฟ้องเรียกค่าลิขสิทธิ์เชียว...
ผมไม่มีให้หรอกครับ...อิ อิ