จั่วหัวเรื่องนี้ แฟนๆ เนชั่นสุดสัปดาห์คงร้องอ๋อ
เพราะคืนวันเสาร์ วันเบาๆ ต่อเช้าวันอาทิตย์ ไม่อยากซีเรียสกับการเมืองมากมายอะไร

เปิดเนชั่นสุดฯ ไปเรื่อยๆ "รายงานพิเศษ" มีเรื่องที่ตรงใจแทบทุกเรื่องจะไม่กล่าวถึงในที่นี้
น่าจะถือเป็นบทสรุปของรัฐบาลขิงแก่ คมช. และเรื่อง"เก่าไปใหม่มา" ที่น่าสะสมไว้อ้างอิง

พลิกอ่านไปเรื่อยๆ มาสะดุดย่อหน้าสุดท้าย ของ "ชุมทางบางนา"
โดย "คนข่าวชายขอบ" ค่อนข้างตรงใจขอยกมาไว้เผื่อใครที่ยังไม่ได้อ่าน เค้าบอกว่า...

-----------------

อำนาจทหารจากไป อำนาจนักเลือกตั้งกลับมา แต่ "ภาคประชาชน" ยังเละเป็นวุ้น...

บทเรียนในรอบปี 2549-2550 "ภาคประชาชน" ทำได้แค่เป็น "หางเครื่อง" ของกลุ่มผลประโยชน์

และบนเวทีการต่อสู้ทุกครั้ง ก็มี "นักสู้จอมปลอม"

ที่น่าเป็นห่วง "นักสู้จอมปลอม" กำลังแสดงสองบทบาทในคราวเดียวกัน

ด้านหนึ่งเป็นผู้นำการต่อสู้ของประชาชน อีกด้านหนึ่งกลับทำตัวเป็น "ตัวแทนของกลุ่มทุน"

มิเพียงแต่มีเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนในกลุ่มนักเลือกตั้ง แม้แต่ในภาคประชาชนบางกลุ่มก็มีเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนที่อ้างตัวว่าเป็น

"นักต่อสู้เพื่อประชาชน"

สงสารแต่มวลชนที่ไม่รู้เบื้องลึก เบื้องหลัง ก็วิ่งตามขบวนไปด้วยรักและศรัทธา

นักสู้จอมปลอมพวกนี้ มีอยู่ทั้งสองขั้วสองขบวน

ไม่ต้องเอ่ยชื่อก็รู้ๆ กันอยู่

***************
มาสะดุดอีกทีก็เรื่องราวของ สองศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ "วสันต์ สิทธิเขตต์" ในฐานะหัวหน้าพรรคศิลปิน
เขียนจดหมายถึง "สิงห์สนามหลวง" ( หน้า 46 )

ชี้แจงกันด้วยลีลาศิลปินสุดๆ  สาระที่ต้องการสื่อคือ พรรคศิลปินไม่ต้องการเข้ามาเล่นการเมือง เพราะศิลปินคือศิลปิน ไม่ใช่นักการเมือง "หัวใจคือไม่ปกครอง" ท่านว่ายังงั้น

"สิงห์สนามหลวง" ก็แย้งด้วยความสุขุมว่า ภาคประชาชนกับการเมืองในระบบ เป็นคนละส่วนกัน
การไปจดทะเบียนพรรคการเมือง ก็คือการเดินเข้าสู่การเมืองในระบบ

ความเป็น ภาคประชาชนก็จะหายไป

และสิงห์สนามหลวงก็บอกว่า การเข้าไปเป็นพรรคการเมืองในระบบ ไม่ใช่เรื่องเสียหาย แต่การเป็นภาคประชาชนมันสูญเสียไปแล้ว หากพรรคศิลปินไม่ต้องการเข้าไปเล่นการเมืองในสภา ก็ไม่ควรไปจดทะเบียนพรรคการเมือง

เพราะหากเข้ายืนตรงนั้นคือการยอมสยบให้กับกฎกติกาของภาครัฐ

********

โดยแก่นแกนของปรัชญาการเมืองภาคประชาชน ผมก็เคยเขียนในบล็อคนี้ ถึง 2 ครั้งว่า การเมืองภาคประชาชนและการเมืองในระบบเป็นคนละส่วน มันมีเส้นแบ่งกันอยู่แล้ว

หลายๆ คน ที่สนิทสนมกับผม เคยเดินงานภาคประชาชนร่วมกันมาบ้าง สอบถามว่าจะไปลง สส. ดีมั๊ย
เราก็ได้อธิบายในเชิงเดียวกับที่ "สิงห์สนามหลวง" ได้อธิบาย

ถ้าหากจะบอกว่า "ภาคประชาชน" น่าจะเหมือน "พรรคกรีน" ที่ไม่จำเป็นต้องดทะเบียน
ดำเนินการต่อสู้ในเรื่องอนุรักษ์ หรือแล้วแต่ "ปมปัญหาของสังคม"

ประเด็นนี้ หากมองกันแบบเพื่อนฝูง น่าจะเป็นการมองคนละมุม เพราะการไปจดทะเบียนพรรคการเมือง
ปกติต้องมีความมุ่งหมายที่จะเข้าไปเป็นสส. ในสภา ( ผมไม่แน่ใจว่ามีข้อกำหนดนี้ในกฎหมายพรรคการเมืองหรือไม่ )

แต่เข้าใจว่า หากจะไปจดทะเบียนพรรคการเมืองในระบบ น่าจะมีจุดมุ่งหมายส่ง สส. เข้าสภาเป็นด้านหลัก
เพื่อทำให้นโยบายของพรรค ได้รับการพิจารณาโดยสภานิติบัญญัติ

หาก คุณวสันต์ สิทธิเขตต์ อยากรักษาพรรคเอาไว้ ก็ไม่เสียหายอะไรหรอกครับ มันเป็นสิทธิ์ของผู้ก่อตั้งพรรค เป็นสิทธิ์ของประชาชนที่จะตั้งพรรคการเมืองอยู่แล้ว

แต่หากจะบอกว่ายังคงต่อสู้นอกสภา เป็นการเมืองภาคประชาชน ผมก็มองว่านี่คือกาการสะเทิ้นน้ำ สะเทิ้นบก
มันก้ำกึ่งไปหน่อย

เห็นภาพปกเป็น "เทพแห่งศิลปิน" ขึ้นปกก็เลยนึกๆ อยู่เหมือนกัน สงสัยต้อง "พึ่งเทพ" สอบถามท่านว่า

"สมควรยกเลิกทะเบียนพรรคการเมือง หรือจะทำเป็นเมินเฉยไม่สนใจ" ดีมั๊ย อิ อิ

เห็นท่านหน้าแหลม ฟันดำ เรียกร้องให้จัดตั้ง "สภาประชาชน" ขึ้นมาทำงาน

ผมคิดว่า "พรรคศิลปิน" น่าจะมายืนฝั่ง "สภาประชาชน" หรือ "สมัชชาประชาชน" จะสวยกว่ามั๊ยครับ

ท่าทางจะมีการเลือก สมาชิกสภากันซะด้วยสิ

มาทางนี้จะสวยกว่ามั๊ยท่าน 

แคน ไทเมือง

หมายเหตุ ขอให้ไปเปิดอ่านเองนะครับ ได้อารมณ์เหลือหลาย ทั้งฝ่ายชี้แจงและฝ่ายตอบจดหมาย
นับเป็นวิวาทะที่น่าสนใจที่จะอ่านอย่างพินิจ ท่านอาจจะเห็นความระหว่างบรรทัดได้มากกว่าผมอีก

พรรคศิลปิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

สัญลักษณ์ของพรรค

พรรคศิลปิน เป็นพรรคการเมืองของไทยที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 โดยนายวสันต์ สิทธิเขตต์ และกลุ่มศิลปินไทยส่วนหนึ่ง จำนวน 17 คน ได้ยื่นจดทะเบียนจัดตั้งพรรคการเมืองเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2550