กำลังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์เรื่อง "บทบาทสื่อมวลชน" ทั้งในภาพรวมและภาพแยก

การทำหน้าที่ทั้งในฐานะการนำเสนอข่าว หรือ ความคิดเห็น ( ผ่านคอลัมน์ )

จากประเด็นยืนไม่ยืนในโรงหนัง กลายเป็นจุดเปราะบางที่ต่างฝ่ายต่างอ้างความชอบธรรมที่จะกระทำการนั้น ๆ จนเกินเลยความเป็นสื่อ

บ้างก็ว่า ถ้าเห็นโจรวิ่งผ่าน ประชาชนมีสิทธิ์ทำร้ายโจรคนนั้น ?

สื่อมีหน้าที่ชี้นำขนาดนั้นหรือไม่

สื่อมีหน้าที่เตือนภัยสังคมหรือมีหน้าที่ออกไปกระทำการเคลื่อนไหวนอกเหนือจาก"ผู้รายงานข่าว" หรือไม่

การเตือนภัยนั้น มีสิทธิ์ปลุกระดมหรือชี้นำให้กระทำการรุนแรงหรือไม่

จึงอยากฝากผระเด็นประเด็น "หมาเฝ้าบ้าน มีสิทธิ์แค่เห่า หรือมีสิทธิ์กัดด้วย"

อยากฝากท่านนักวิชาการ สื่อมวลชนผู้ทำหน้าที่ในปัจจุบัน ช่วยคิดต่อหน่อยครับ

หาก "หมาเฝ้าบ้าน"  ทำแค่หน้าที่ "เตือนภัย" ก็ต้องแค่เห่า

เป็นเครื่องเตือนภัย ระบบเตือนภัยทั่วๆไป

เมื่อเตือนภัยแล้ว ก็น่าจะหมด"หน้าที่" เพียงเท่านั้น

เมื่อเกิดเหตุกองไฟเล็กๆ ในสังคม สื่อไปพบเข้า สื่อควรจะร้องบอกสังคมให้ใช้น้ำเข้าดับไฟ หรือ บอกให้เติมน้ำมันราดเข้ากองไฟ

ผมเคยเสนอมุมมองวิพากษ์ "คนทำสื่อ" ที่เป็นผู้นำในกิจกรรมการเมืองมาแล้วว่า

หากคุณก้าวออกมาทำกิจกรรมเพื่อผลทางการเมือง คุณไม่ใช่ "สื่อ"

เพราะนั่นคุณทำงานการเมืองภาคประชาชนแล้วครับ อย่าประกาศตนว่าเป็น "สื่อ"

คนที่วิพากษ์วิจารณ์ ก็ต้องจัดกลุ่มเคลื่อนไหวนอกสื่อ ในฐานะ "กลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมือง"

อย่าไปเหมารวมว่าเขาเป็น "สื่อ" ในความหมายทางวิชาการ

เพราะความหมายง่าย ๆ "สื่อ" ก็คือ "ตัวกลาง"

หากสื่อจะมีพลังก็คงเปรียบเสมือนการส่งไฟฟ้าผ่านสายส่งไปจุดแค่ "หลอดไฟฟ้า" ซึ่งทำหน้าที่ให้แสงสว่าง

ตัวสื่อเอง ไม่ควรทำตัวเป็น "เตาเผาขยะ" เพราะไม่ใช่หน้าที่ หน้าที่ที่ควรทำคือให้แสงสว่างเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นหากพลังงานไฟฟ้าตกไปใส่ชาวบ้าน ทำอันตรายต่อชาวบ้าน "สื่อต้องรับผิดชอบด้วย"

หากเปรียบเทียบสื่อเป็น "หมาเฝ้าบ้าน" ก็ต้องเป็นหมาที่ถูกฝึกมาให้เห่า เห่าอย่างเดียวอย่าเที่ยวไปกัด

แต่ถ้า "หมาเฝ้าบ้าน" บางพันธุ์ ถูกฝึกมาให้ "กัดโจร" ด้วยตรงนี้น่าเป็นห่วง

เจ้าของหมาบางทีก็ปล่อย "หมา" ออกมานอกบ้านเที่ยวระรานคนเดินผ่านหน้าบ้าน ตรงนี้ก็ยุ่งหนักเพราะอาจไปกัดลูกชาวบ้านได้ง่าย ๆ

ตรงนี้ยุ่งแล้วครับ เพราะ"หมาเฝ้าบ้าน" ไม่ได้มีหน้าที่ "จับโจร" หรือ "กัดโจร"

ถ้าตัวสื่อหรือคนทำสื่อ ต้องทำหน้าที่ "หมาเฝ้าบ้าน" จง "เห่า" อย่างเดียว อย่าเที่ยวไปไป "กัดชาวบ้าน"

จะเห่าเสียงกระโชกโฮกฮาก เห่าเสียงเบา เห่าดังเห่าค่อย หรือแม้แต่หอน ก็หอนไป เห่าไป

เห่าแข่งไอ้ตัวที่จมูกเหมือนหมู ที่อยู่ในทำเนียบก็เห่าไปเถอะครับ หยาบ/ละเอียดไม่ต้องสนใจหรอก

เพราะเวลานี้ อะไรหยาบคาย อะไรคือมธุรสวาจา ปิยะวาจา เค้าเลิกสอนกันแล้ว

แต่ไม่ได้มีหน้าที่จับโจร ถ้าไปยืนเห่าหน้าทำเนียบ แบบนั้นเกินเลยความเป็น "สื่อ" อย่างแน่นอน

สื่อที่ดีคงไม่พาพรรคพวกไปยืนฉี่หน้าทำเนียบ...

แบ่งหน้าที่กันอย่างนี้แล้ว....สังคมก็จะเป็นสุข สังคมได้ประโยชน์จาก"สื่อ/หมาเฝ้าบ้าน" อย่างเต็มที่

เสียงเบาๆ จากชาวนาแก่ๆ คงฝากไว้ได้แค่นี้แหละครับ

แคน ไทเมือง